Μια βραδιά με τον John Carpenter

c3

Όταν έχεις περάσει μια εφιαλτική ημέρα η οποία σου έχει ρουφήξει κάθε ίντσα ενέργειας αλλά το βράδυ ξέρεις πως θα δεις στα 2 μέτρα τον αγαπημένο σου σκηνοθέτη, ο οποίος θα σου χαρίσει 1 ώρα και, με αγαπημένα κινηματογραφικά (και όχι μόνο) θέματα, βάζεις το κεφάλι κάτω και κάνεις υπομονή μέχρι να έρθει η ώρα της λύτρωσης.

Κατά τις 21:40, ο μαέστρος του τρόμου (κλισέ, ξέρω), πάτησε το πόδι του στην σκηνή του Piraeus Academy μαζί με την ικανότατη μπάντα του (ο μπασίστας παίζει στους Tenacious D) και το κοινό έδειξε αμέσως την φανατίλα του. Αναμενόμενο. Τα παλαμάκια και τα ρυθμικά “ωωωω” έδωσαν και πήραν κατά την διάρκεια όλης της βραδιάς. Ο John Carpenter παίζει να είναι ο πιο περίεργος rockstar που έχουμε δει και ακούσει ζωντανά. Διότι όταν αποφασίζεις να παίξεις μουσική η οποία δεν έχει live χαρακτήρα και τα καταφέρνεις, πρόκειται για άθλο.

c1

Το Escape From New York Theme μας έβαλε για τα καλά στο τριπάκι για να συνεχιστεί η μυσταγωγία με το Assault On Precinct 13. Σημαντική παρατήρηση: στα σημεία που η μπάντα ροκάρει (με τον κιθαρίστα να μας παίρνει το σκαλπ κάθε λίγο και λιγάκι), το αποτέλεσμα είναι μαγικό διότι ισορροπεί κάπου ανάμεσα σε μια ξεχασμένη 80’s νοσταλγία και την φόρμα των NIN.

Πριν μπει το Vortex, η ατάκα “γαμάει το Vortex” ακούστηκε από 5-6 στόματα (μαζί με το δικό μου). Όντως, τα τραγούδια που παίχτηκαν από τα Lost Themes I & II, ήταν άκρως ταιριαστά για την περίσταση (κάτι σαν το bacon που είναι τυλιγμένο γύρω από κοτόπουλο). Λίγο πιο μετά ενημερωθήκαμε από τον ίδιο πως θα ακούσουμε το theme του The Thing προς τιμή του Ennio Morricone και παραλίγο να τα κάνουμε πάνω μας από τον τρόμο. Το video wall από πίσω έπαιζε σκηνές από την εκάστοτε ταινία ενώ ακούγαμε μπροστά μας την μουσική επένδυση του.

Το Big Trouble In Little China ήταν από τα highlight της βραδιάς διότι σου έβγαζε την μουσική αίσθηση που είχαν τα arcade παιχνίδια, αυτά που έλιωνες όταν ήσουν μικρός. “Horror movies will live forever” είπε ο John και καπάκια μπήκε το πιο κλασσικό πεθαίνεις θέμα του Halloween. Αποθέωση και χαλασμός από κάτω. Ανάλογη πώρωση έπαιξε και με το θέμα του In The Mouth Of Madness σε μια εντελώς rock n roll εκτέλεση.

c2

Μετά το μικρό διάλειμμα, για encore το Prince Of Darkness μας σήκωσε την τρίχα κάγκελο και λίγο πιο μετά ο John μας προειδοποίησε να προσέχουμε όταν θα οδηγήσουμε για το σπίτι, διότι η Christine κυκλοφορεί εκεί έξω (για την ακρίβεια το αμάξι από την ταινία βρίσκονταν στην είσοδο του Piraeus Academy) και η συναυλία έκλεισε με το ανάλογο theme.

Περίεργο το λες σίγουρα, αντιεμπορικό ξεκάθαρα, ατμοσφαιρικό οπωσδήποτε. Αλλά τόσο τριπαρισμένα απολαυστικό δεν το περίμενα. Βάζω στοίχημα πως το φανατισμένο κοινό (ακόμα και η δεσποινίς με το πιο βαθύ ντεκολτέ όλων των εποχών) γύρισε σπίτι και βούτηξε για άλλη μια φορά στον κόσμο των ταινιών τρόμου του John Carpenter, διότι 1 ώρα και κάτι δεν σου φτάνει. Βλέπετε ο τρόμος είναι το πιο ισχυρό ναρκωτικό. Με την λογική πως δεν πρόκειται να ξαναδούμε κάτι ανάλογο σε ολόκληρη μας τη ζωή, είμαστε ευγνώμονες όσο δεν πάει.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.