Strict Standards: Declaration of prettymenu::start_el() should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/functions.php on line 258
Μην βλέπετε τις σειρές γρήγορα (τουλάχιστον όχι όλες) - Mud Times
Notice: Undefined index: mobile_avatar_display in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 815

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 879

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 880

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 881

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 882

Μην βλέπετε τις σειρές γρήγορα (τουλάχιστον όχι όλες)

calithumb

Όλοι βλέπετε τις σειρές γρήγορα. Παίρνετε μία σειρά που έχει τελειώσει π.χ. πριν 5 χρόνια, άιντε, ξεκινάτε βαράτε επεισόδια, έχετε τελειώσει 5 σεζόν σε δυο βδομάδες.

Ποτέ δεν το κατάλαβα αυτό. Και όχι μόνο γιατί χάνεις πράγματα, όταν βλέπεις σε 10 μέρες κάτι που σχεδιάστηκε και έτρεξε για 10 χρόνια, αλλά γιατί υπάρχουν κάποιες που πραγματικά δεν μπορώ να κατανοήσω πώς σας βγαίνει και σας αρέσει να τις βλέπετε γρήγορα.

Και εξηγούμαι. Όπως το μπέρμπον, έτσι και τις σειρές και τις ταινίες τις χωρίζω σε δύο βασικές κατηγορίες. Στο μπέρμπον, είναι αυτά που τα πίνω απ’το μπουκάλι και αυτά που τα βάζω σε ποτήρι. Στις σειρές και τις ταινίες, είναι απ’τη μία αυτά που το δυνατό τους χαρτί είναι η πλοκή και το σενάριο, και απ’την άλλη αυτά που έχουν να επιδείξουν κυρίως σκηνοθεσία, ερμηνείες, χαρακτήρες και λοιπά (θα ακολουθήσουν παραδείγματα).

Βλέπω πολλές σειρές. Και οι αγαπημένες μου είναι συνήθως της δεύτερης κατηγορίας. Και δεν τις έβλεπα ποτέ γρήγορα. Είμαι ένας τύπος που είδε το Mad Men σε 5 χρόνια, το Entourage σε 4, το Californication σε 3, το Sopranos και το Wire σε 2, κλπ. Και μιλάμε για σειρές που, αν όχι ολόκληρες όπως το Sopranos και το Wire, τουλάχιστον ένα μεγάλο μέρος τους ήταν ήδη παιγμένο και διαθέσιμο για μαζική παρακολούθηση.

Επέλεξα όμως να τις δω αργά.

sοpranοs

Καταρχάς ήταν ένα είδος ιεροτελεστίας. Όσα χρόνια σπούδαζα, κάθε γαμημένο Σάββατο πρωί, ξυπνούσα, έκανα έναν καφέ, έβλεπα το επόμενο Mad Men και μετά έβγαινα για ποτό. Ή κάθε Παρασκευή ξέρω γω ξυπνούσα, έβαζα ένα Californication με τον καφέ και μετά πήγαινα στη σχολή. Ή παρομοίως με το Entourage. Ανακάλυψα σιγά σιγά ότι ορισμένες σειρές μου προσέφεραν πολύ περισσότερα πράγματα από την απλή παρακολούθησή τους. Κατά κάποιον τρόπο, το ένα επεισοδιάκι Mad Men που έβλεπα κάθε Σάββατο πρωί μου έφτιαχνε όλο το πρωινό. Έβγαινα μετά για το καθιερωμένο σαββατιάτικο πρωινό ποτό και κουβαλούσα πάνω μου μία αύρα από ’60s. Πήγαινα στο μάθημα μετά το Californication και είχα στο κεφάλι μου αυτή τη γαμάτη “rolling” εσάνς του Χανκ Μούντι.

Και μην αρχίσω τώρα τις κλισεδιές ότι “αλλιώς εκτιμάς κάτι όταν του δίνεις χρόνο” και “έτσι και οι σειρές, πρέπει να ωριμάσουν μέσα σου” κλπ. Αυτές οι μαλακίες ισχύουν βέβαια. Μία σειρά με τόσο ιδιαίτερους και πολύπλοκους χαρακτήρες όπως το Mad Men το Wire ή το Sopranos γίνεται πολύ καλύτερα κατανοητή όταν της δίνεις χρόνο να ξεδιπλωθεί. Μαθαίνεις τους χαρακτήρες, γίνονται κατά κάποιον τρόπο παρέα σου,
αρχίζεις να προβλέπεις τις κινήσεις τους, να τους συμπαθείς ή να τους αντιπαθείς. Μιλάμε για ένα στοιχείο στο οποίο έχουν βασιστεί για παράδειγμα όλα τα σύγχρονα και επιτυχημένα sitcoms. Όταν γελάς με κάτι που είπε ο Sheldon για παράδειγμα, ή ο Chandler, ή ο Charlie Harper, γελάς στην πραγματικότητα 50% επειδή είναι αστεία η ατάκα ως ατάκα, και άλλα 50 επειδή γνωρίζεις τον χαρακτήρα και την  βαρύτητα που έχει η ατάκα σχετικά με αυτόν, ή κατά κάποιον τρόπο ίσως προέβλεψες ότι ο χαρακτήρας θα έλεγε κάτι ανάλογο, σαν έναν φίλο σου, που τον γνωρίζεις και ξέρεις πώς θα αντιδράσει σε διάφορες περιστάσεις.

Όλα αυτά βέβαια δεν είναι μία σειρά από κανόνες και “πρέπει” σχετικά με την παρακολούθηση των σειρών. Εδώ μιλάμε για μεγιστοποίηση της απόλαυσης. Ένας τρόπος με τον οποίο η σειρά εν τέλει θα σου αρέσει ακόμα περισσότερο.

Αποφάσισα λοιπόν πως τελικά μου προσφέρει πολύ ωραία πράγματα στη ζωή μου και την καθημερινότητά μου η αργή παρακολούθηση ορισμένων σειρών. Σκεφτείτε δηλαδή πόσα γαμάτα πρωινά Σαββάτου θα έχανα απ’τη ζωή μου αν καθόμουν και συμπύκνωνα το Mad Men σε έναν μήνα. Και να τα έχανα όλα αυτά τα ωραία πρωινά Σαββάτου για να κερδίσω τι, βλέποντας τη σειρά γρήγορα;

Αυτό με φέρνει στο δεύτερο σκέλος του άρθρου.

ent

 

Άντε, να το καταλάβω ότι δεν πάσχουν όλοι απ’τη δική μου τη μαλάκυνση, να βλέπουν ένα Mad Men κάθε Σάββατο και να το ζουν μετά πίνοντας Canadian Club στο Local στη 1 το μεσημέρι. Αυτό όμως που ποτέ δεν κατανόησα είναι το τι κερδίζει κανείς από το να βλέπει τέτοιες σειρές γρήγορα.

Σοβαρά τώρα, οι σειρές αυτές που έχει τύχει να αναφέρω μέχρι τώρα, είναι πάνω κάτω μέσα στο τοπ 5 μου. Μιλάμε για αγαπημένες σειρές. Παρά ταύτα, με την εξαίρεση ίσως του Californication και του Entourage, δε νομίζω ότι θα μπορούσα να τις δω μαζικά. Δεν μπορώ να καταλάβω πώς σας έρχεται να βάλετε 2ο και 3ο και 4ο επεισόδιο.

Έκανα στην αρχή έναν διαχωρισμό σε δύο κατηγορίες για μπέρμπον. Μετά έκανα και έναν διαχωρισμό σε δύο κατηγορίες για σειρές και ταινίες. Μιας και ξεκινήσαμε να μιλάμε για σειρές τώρα, θα συνεχίσω σ’αυτό το στυλ.

Έχω δει σειρές γρήγορα. Ανήκαν όμως όλες στην 1η κατηγορία που ανέφερα, σειρές δηλαδή που το κυρίαρχο στοιχείο τους, και αυτό που εν τέλει ενδιαφέρει και σένα όταν παρακολουθείς τη σειρά, είναι το σενάριο, η πλοκή, το τι θα γίνει μετά. Δε λέω ότι δεν τυχαίνει ποτέ να συνδυάζονται τέτοιες σειρές και με καλή σκηνοθεσία ή ερμηνεία. Τρανταχτό παράδειγμα το Breaking Bad. Αυτό όμως που σε ενδιαφέρει τελικά είναι το τι θα συμβεί μετά, που θα πάει η πλοκή, τι ανατροπή θα γίνει.

Σειρές όπως το Homeland (για τον πούτσο παρεμπιπτόντως, εγώ με ψυχάκηδες που τους δίνεται η ευκαιρία να αράξουν στο σπιτάκι τους στο Langley και να πληρώνονται και αυτοί επιλέγουν να πάνε στο Ιράν να βοηθήσουν, δεν ασχολούμαι, θέλω λογικές επιλογές), το Lost, το PrisonBreak, το Breaking Bad, το Game of Thrones (άλλη πίπα), το House of Cards, το Wayward Pines, το Deutschland 83, το Walking
Dead, άντε και το Aquarius και το Americans, να το καταλάβω ότι τις βλέπεις γρήγορα. Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι τι θα γίνει μετά. Βάζεις το ένα επεισόδιο μετά το άλλο γιατί αυτό που απολαμβάνεις είναι κυρίως τα ίδια τα γεγονότα και όχι τόσο το πώς συντελούνται, το τι γίνεται, όχι το πώς γίνεται.

mad

Στο Mad Men όμως; Πώς βλέπεις απανωτά Mad Men; Τόσο πολύ τρελαίνεσαι να δεις τι θα γίνει; Τι να γίνει, θα πάει στο γραφείο, θα πιει, θα πάρει έναν υπνάκο, θα ξυπνήσει, θα βάλει κάτι να πιει, θα φύγει απ’το γραφείο, θα του τη βιδώσει, θα πάει μέχρι το Los Angeles, θα βρει καμιά παρέα χίπηδες, θα πιει κάνα ντουμάνι, θα τον κλέψουν, θα γυρίσει μετά από καμιά βδομάδα στο γραφείο πάλι. Στο Sopranos ας πούμε τι περιμένεις να γίνει; Θα ξυπνήσει, θα βγει με το μπουρνούζι να πάρει την εφημερίδα, θα πάει στην ψυχολόγα, θα τη βρίσει, θα πάει για φαγητό, θα πάει μετά στο στριπτιτζάδικο. Πώς σου ‘ρχεται να βάλεις απανωτά επεισόδια;

Να το δεχτώ στο Lost, που σχεδόν κάθε επεισόδιο τελειώνει με cliffhanger, στο Breaking Bad, στο House of Cards, σειρές με δυνατή πλοκή. Αυτές είναι σειρές που παρουσιάζουν κάτι έντονο, κάτι σπέσιαλ, μία ιστορία τόσο δυνατή που πρέπει να τελειώσει, και θες να δεις πώς διάολο θα τελειώσει. Αλλά εδώ μιλάμε για σειρές με πολύ απλούστερο και χαλαρότερο narrative, μιλάμε για σειρές που επικεντρώνονται πολύ
περισσότερο σε έναν χαρακτήρα, ένα στυλ, μια ατάκα, έναν τρόπο ζωής, πράγματα που, αν σε ευχαριστούν και σε επηρεάζουν, τα βιώνεις με πολύ διαρκέστερο και εκτενέστερο τρόπο απ’ό,τι ένα καλό σενάριο.

Πραγματικά, τι κερδίζεις από το να τελειώσεις μία τέτοια σειρά γρήγορα; Χάνεις τελικά, γιατί η απόλαυση που θα βιώσεις από το να έχεις μαζί σου την παρέα του Entourage για 4 χρόνια είναι πολύ μεγαλύτερη από το να δεις μέσα σ’έναν μήνα πώς τελικά τελειώνει αυτή η σειρά. Και στην τελική, τι σ’ενδιαφέρει πώς τελειώνει; Σειρές σαν αυτές, σεναριακά, θα μπορούσαν να μην τελειώνουν και ποτέ. Δεν τις βλέπεις άλλωστε
για να δεις τι θα γίνει, αλλά για το πόσο γαμάτα γίνεται αυτό που γίνεται.


Notice: Use of undefined constant php - assumed 'php' in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/single.php on line 17