Μίνι αφιέρωμα: 25 χρόνια εμετική τηλεόραση

throw

Ας κάνουμε ένα νοσταλγικά εμετικό ταξίδι προς τα πίσω, θαυμάζοντας μερικές από τις καλύτερες στιγμές που μας έχει προσφέρει η ιδωτική τηλεόραση αυτά τα 25 χρόνια. 4 συντάκτες μας παίρνουν τα φτυάρια και εμείς ευχόμαστε καλά 25 αλλά να μην σώσει και τα εκατοστήσει.

 

1)

Αν κάτι συφιλιάζει ένα νέρντουλο, είναι η προσπάθεια αναπαράστασης, βασισμένων σε πραγματικά γεγονότα, ιστοριών, χωρίς την απαραίτητη έρευνα, διότι οδηγεί σε σκηνές οι οποίες ουδεμία επαφή έχουν με την απτό κόσμο . Από τα 25 χρόνια ιδιωτικής ελληνικής τηλεόρασης δε θα μπορούσε να λείπει μία τέτοια απόπειρα, ειδικότερα όσον αφορά τους νονούς της νύχτας (σιχαμένη ορολογία ο «νονός»). Με κυριότερες πηγές έμπνευσης τη Νύχτα και την epic σύλληψη του Στεφανάκου (2008), ή πιο πριν του Βλαστού και του Καλαποθαράκου, αδραξαν την ευκαιρία μήπως και ξεγελάσουν τα μηχανάκια της AGB . Μαύρα Μεσάνυχτα, Βότκα Πορτοκάλι, Τα Μαχαιρώματα, σειρές με κύριο άξονα, τη ζωή ενός «νονού» της νύχτας, που κάπως εμπλέκεται στον χώρο εργασίας του ένα κοινό ανθρωπάκι. Η αποτυχία όλου του εγχειρήματος, δεν είναι οι ηθοποιοί και πως υποδύθηκαν τους ρόλους τους, αλλά οι διάλογοι και η σκηνοθεσία. Κυρίως στα Μαύρα Μεσάνυχτα. Και αυτό γιατί, προσπάθησαν να κάνουν τη σειρά αληθοφανή, τα άλλα σκόπευαν στο να σε κάνουν απλά να γελάσεις ή ο Μπέζος να κάνει απλά την κάβλα του και να –ξανά-τραγουδήσει. Στο θέμα μας, τι να πρωτοσχολιάσω μα τον Κόππολα; Την ανεκδιήγητη μορφή της γκοθούς; Η οποία είναι και αναρχική και πάει σε κάτι μαγαζιά που θα δεις στο Blade, αν το είχαν αναλάβει οι συντελεστές του Κωνσταντίνου και Ελένης. Έχει και μία αφίσα Rammstein στο δωμάτιο της, η αναρχική. Όσο λογικό είναι να έχει η Ζαρούλια κρεμασμένους (σε αφίσα) τους Sex Pistols. Τους εφάνταστους διαλόγους που συνθέτουν το ντοκουμενταρισμένο έργο του σεναριογράφου συνθέτουν οι ατάκες: «Δε μιλάω με ετοιμοθάνατους» «Αλέ (-Aller)» «Φάκιν άσχολ» «Θα σας κόψω φέτες», «Αυτό ας το σκεφτόταν ο Θράσος πριν καθαρίσει το βαποράκι»… Ατάκες που έχουν ανθίσει στον ελληνικό κινηματογράφο του Φέρμα (τους το δίνω πάντως, ήταν καλοί), ή και στις ομιλίες του Μειμαράκη, οι οποίες κάποτε έπειθαν στη μεγάλη οθόνη για based on a true story αλλά πλέον έχουν πεθάνει. Σήμερα, η χρήση τους περιορίζεται σε κάποιο σχολικό προαύλιο δημοτικού, ως τακτική bullying.

Αυτούς που λυπάμαι περισσότερο είναι αυτοί που αναλαμβάνουν το μουσικό χαλί. Διακρίνεις πως υπάρχει μία ενδιαφέρουσα αισθητική, κάποια από τα κομμάτια που επιλέγουν να ντύσουν συναισθηματικά φορτισμένες σκηνές, υποθετικά θα τα άκουγες και στο Sons of Anarchy. Τα οποία κάποιες φορές, από τη βαριεστημάρα του επιμελόντος, είναι copy paste της 10ης εντολής. Αλλά ΟΚ, η μουσική επιμέλεια είναι το success story μαζί με τους ηθοποιούς. Γενικά, αυτό που έχει σημασία να εντοπιστεί, είναι ποια η παράμετρος που κάνει τα ελληνικά εγχειρήματα αναπαράστασης της πραγματικότητας, με μία κωμική προσέγγιση, να καταλήγουν να είναι τόσο για τον πούτσο. Και όχι, αυτό δεν είναι  μαύρη κωμωδία.

Μία από τις πιο αστείες σκηνές:

Μία πραγματικά αστεία σκηνή:


Κατερίνα Σπανού

 

 

2) 

Δεν είμαι τύπος που κατηγορεί την τηλεόραση, ή βρίζει το Μέγκα, ή χλευάζει τον Μπογδάνο, και άλλα τέτοια ελληνικά εναλλακτικά κλισέ του 2015, γιατί πολύ απλά δεν πιστεύω σε ηθικού τύπου προκείμενες αλλά στους κανόνες της αγοράς. Η τηλεόραση δεν έχει κανένα χρέος απέναντι σε κανέναν και δεν επιβάλλεται σε κανέναν. Παρουσιάζει αυτό που παρουσιάζει και αν θες δέσ’το, αν δεν θες μην το βλέπεις. Κατ’επέκτασιν, η ποιότητα του περιεχομένου της τηλεόρασης είναι ευθέως ανάλογη της ποιότητας του κοινού της. Αν η Ελλάδα προτιμούσε να βλέπει Ταρκόφσκι αντί για Φώσκολο, Ταρκόφσκι θα προέβαλλε η τηλεόραση, γιατί πολύ απλά δεν την ενδιαφέρει το τι προβάλλει, αλλά το αν το παρακολουθεί ο κόσμος ή όχι. Η Ελλάδα όμως προτιμούσε να βλέπει Φώσκολο. Εμένα το ίδιο μου κάνει.

Τέλος πάντων, το δικό μου το θέμα με την τηλεόραση έχει να κάνει με τη μπάλα. 1. οι δηλώσεις και οι συνεντεύξεις τύπου και 2. η γλώσσα και η φρασεολογία. Δεν ενδιαφερόμαστε ρε φίλε για τις δηλώσεις και τη συνέντευξη τύπου, πώς να το κάνουμε; Θέλω να δω την μπαλίτσα μου, και στην εκπομπούλα μετά θέλω κουβεντούλα για το ματσάκι, τρισδιάστατη ανάλυση, συζήτηση για επιθετική/αμυντική λειτουργία, για την ανάπτυξη, για το στυλ παιχνιδιού, κάνα τουίτ του Αλαφού κλπ. Ουσιαστικά πράγματα. Συζήτηση για μπάλα. Οι δηλώσεις ενδιαφέρουν μόνο αν είναι ο Σούλης ή ο Παράσχος.

Η φρασεολογία και η γλώσσα, άλλος καρκίνος. Δεν έχω καταλάβει γιατί ενώ όλοι μιλάμε για μπάλα με έναν συγκεκριμένο τρόπο, αυτός ο τρόπος δεν είναι ο ίδιος στην τηλεόραση. Ποιος θα είχε πρόβλημα; Μπάλα περιγράφεις, εμείς σε ακούμε, μίλα όπως μιλάμε μεταξύ μας όλοι όταν μιλάμε για μπάλα. Τι μου λες “μεγάλη διαφορά ποιότητας”; Πες “ο ένας είναι τραίνο, ο άλλος καφενείο”. Τι λες “είναι λίγο αργός και δεν έχει καλή τεχνική”, πες “είναι λίγο τραγί και πιο αργός απο επιτάφιο”. Δεν υπάρχει “ολιγωρία στην άμυνα”, υπάρχει “δεν στρίψανε”, “είναι χωνί”, “βρήκαμε πετρέλαιο”. Δεν υπάρχει “έχει καιρό να σκοράρει”, υπάρχει “σκοράρει κάθε μεγάλο σάββατο”. Μεταξύ μας είμαστε. Δεν υπάρχει άνθρωπος στον κόσμο που μιλάει με τέτοιες εκφράσεις για μπάλα. Ορίστε. Υπάρχει κάποιος που προτιμάει Σωτηρακόπουλο;

Ytse Jam

 

 

 

3)

Happy 25 ιδιωτική τηλεόραση και μπλα μπλα, χαμόγελα και αγάπες κυριαρχούν στα τηλεοπτικά σποτάκια τους τρέχοντος μήνα. Σκάνε αναμνήσεις από τις -καλές σκέτο ή καλές cult- στιγμές καλλιτεχνικής δημιουργίας που πολλοί εκτιμήσατε και ολοι αναπαράγουμε με ατάκες από τα χρόνια του Δημοτικού στο διπλανό θρανίο με το Μαράκι, αλλά ας αφήσουμε τα σάπια. Η ιδιωτική τηλεόραση λειτουργεί με σκληρούς κανόνες διαφήμισης και κέρδους τόσο όσο χρειάζεται για να αναλώνεται στα εύκολα εύπεπτα σκουπίδια που κοπιάρει απο το εξωτερικό. Φυσικά αναθυμάμαι και μιλώ για την επιτομή της κατινιάς: τα reality shows.

Στην Αμερική ολόκληρα κανάλια επικεντρώνονται στις ζωές των άλλων από την κλειδαρότρυπα. Το παιχνίδι μάλιστα έχει αναχθεί σε αριστοτεχνική αξιοζήλευτη μπίζνα ανεξαρτητα από τον διασυρμό του προσώπου που πλέον δεν χειραγωγείται παρασυρόμενος για να πεις “α τον καημένο απαίδευτο”, αλλά ο ίδιος κανονίζει πώς θα πουληθεί καλύτερα (βλ.The Kardashians). Εδώ τα 15 λεπτά διασημότητας έγιναν μόδα με το Big Brother, Fame Story, X Factor, Survivor, Φαρμα, The Bar και άλλα που είχα την τύχη να ξεχάσω. Προσωπικότητες επί προσωπικότητων αναδείχθηκαν για το σπίρτο τους λαμπρού τους χαρακτήρα και της ποιότητας του πνεύματός τους (Μπεζαντάκου, Άσπα, Πρόδρομος κλπ) για να μην ξεχνάμε τον Μικρούτσικο πρωτομάστορα της παρουσίασης.

Ψάχνοντας ένα video ενδεικτικό του ξεφτιλισμού τους με τον χαρακτηριστικό άκομψο τρόπο που γινόταν στα κακέκτυπα αυτά των πρώτων reality δεν μπόρεσα να ποστάρω άλλο ένα ξέσπασμα – βρισίδι από αυτά που κάνουν ακόμη views στο youtube. Θα κλείσω λυρικά και γιορτινά, γιατί διάολε γιορτή έχουμε. Happy 25th motherfuckin’ anniversary. Σαλούτ.

Χαρά Κ.

 

 

 

4)

Ήταν η πιο μαύρη σελίδα στην ιστορία της ιδιωτικής τηλεόρασης. Στο έκτακτο δελτίο του mega το βράδυ της 6/12/2008 παρουσιάστηκε βίντεο αυτόπτη μάρτυρα της δολοφονίας του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα με παραποιημένα τα ηχητικά ώστε να δοθεί η εντύπωση ότι οι μπάτσοι ήταν σε αυτοάμυνα όταν πυροβόλησαν και σκότωσαν εν ψυχρώ τον έφηβο. Ακούμε: «Είναι η στιγμή όπου οι αστυνομικοί είναι πεζοί αντιμέτωποι με 30 νεαρούς». Το mega, μπροστά στον πανικό σύσσωμης της αστικής τάξης, αντιμέτωπη με ένα πρωτόγνωρο κύμα αγανάκτησης απέναντι σε ένα αυταρχικό κράτος τραμπούκων και- πλέον- δολοφόνων παραμόρφωσε ένα πραγματικό γεγονός προκειμένου να περάσει το μήνυμα ότι η αστυνομική βία είναι όχι μονάχα νόμιμη αλλά και ηθική.

Ο Δεκέμβρης του ’08 πέρασε στην συλλογική μνήμη ως μια από τις ελάχιστες φορές της σύγχρονης ιστορίας όπου ο λαός σήκωσε κεφάλι απέναντι στην μπασταρδοκρατία και την κρατική αυθαιρεσία απαντώντας με βία στην βία του ίδιου του κεφαλαίου, και γυρνώντας μια για πάντα την πλάτη στα διεφθαρμένα ΜΜΕ τα οποία σε κάθε περίοδο κρίσης και αμφισβήτησης του status quo σπεύδουν να τρομοκρατούν παρουσιάζοντας μια αφήγηση που ευνοεί την διαιώνιση μιας σάπιας και παρηκμασμένης πλουτοκρατίας.

Τα αναρχικά χαρακτηριστικά τα οποία συνέβαλλαν σε μεγάλο βαθμό στην διαμόρφωση συνειδήσεων εντός της ίδιας της εξέγερσης του ’08, από την άλλη, προοικονόμησαν την νέα πραγματικότητα στην Ελλάδα της κρίσης: Τα αστικά κόμματα είχαν ήδη κηρύξει τον πόλεμο απέναντι στην νεολαία η οποία ‘έβλεπε’ ένα μέλλον δυστοπικό να πλησιάζει, ένα μέλλον στο οποίο θα προσπαθούσαν να επιβιώσουν παρά να ζήσουν, ο φύσει καιροσκόπος Συνασπισμός θα έσπευδε να ψάξει για συμμαχίες εντός του κινήματος προκειμένου να αιτιολογήσει την ρεφορμιστική του ατζέντα, ενώ το ΚΚΕ καταδίκαζε την βία καθώς «δεν μιλάμε για πραγματικό υποκείμενο αγώνα» κατά την Λ. Κανέλλη. Ειδική μνεία αξίζει στα γεγονότα της Πάτρας όπου χρυσαυγίτες εφορμούσαν μαζί με τα ΜΑΤ προκειμένου να σπάσουν μια από της μαζικότερες πορείες που η πόλη είχε βιώσει ως τότε.

Η ιδιωτική τηλεόραση ήταν στην καλύτερη των περιπτώσεων απούσα, αν όχι εχθρική, απέναντι στα γεγονότα όπου συγκλόνισαν την Ελλάδα τον Δεκέμβρη του ’08, αλλά το φλεγόμενο δέντρο του Αβραμόπουλου θα μας θυμίζει ότι τα γκροτέσκα τους όμορφα καταστρέφονται.

Closerfield