Monster high Magnet: Μια δισκογραφία on drugs

mon

Καθώς το “Third Eye” των Tool σε παίρνει από το χέρι για ένα 15λεπτο ψυχεδελικό ταξίδι, μπορείς να ακούσεις τον Bill Hicks να λέει μια από τις πιο γνωστές ατάκες του: “You see, I think drugs have done some good things for us. I really do. And if you don’t believe drugs have done good things for us, do me a favor. Go home tonight. Take all your albums, all your tapes and all your CDs and burn them. ‘Cause you know what, the musicians that made all that great music that’s enhanced your lives throughout the years were rrreal fucking high on drugs. The Beatles were so fucking high they let Ringo sing a few tunes”.

Προσωπικά συμφωνώ 101%. Κάτι το οποίο σημαίνει πως επειδή έχεις συγκρότημα και θες να επηρεάσεις μια ολόκληρη γενιά, μην ξεκινήσεις τα drugs επειδή στο πρότεινε ένας μαλάκας αρθρογράφος. Αντιθέτως, προτίμησε να ακούσεις την μουσική και τους στίχους κάποιου που έφτασε στον πάτο από τον clean cut φλώρο που δεν έχει μπει καν στον κόπο να γράψει την δική του σύνθεση. Με λίγα λόγια, άκου Monster Magnet.

Οι οποίοι αυτή την Κυριακή μας επισκέπτονται πάλι (δεν μας χάλασε που θα ξανανιώσουμε μια βραδιά αυθεντικού rock n’ roll) και επειδή η επανάληψη είναι μήτηρ πάσης μαθήσεως, πάμε να δούμε τους δίσκους που έχουν κυκλοφορήσει μέχρι σήμερα συσχετίζοντας τους με ναρκωτικά. Ή αν προτιμάτε, να προτείνουμε ποιο drug χρειάζεσαι για την ακρόαση του κάθε δίσκου. Λέμε και κάνα αστείο να περάσει η ώρα.

 

Spine Of God ή αλλιώς LSD

Παρότι για πολλούς αυτό το ακατέργαστο διαμάντι θεωρείται μια από τις ρίζες αυτού που ονομάζουμε stoner rock, το ντεμπούτο των Monster Magnet είναι σκέτο τριπάρισμα. Πέρα από τις τραγουδάρες που περιέχει (συν την διασκευάρα στο “Sin’s A Good Man’s Brother” των Grand Funk Rairoad), μιλάμε για 58 λεπτά πρωτόγονου ψυχεδελικού rock. Βούτα μέσα του ξανά και ξανά.

 

Superjudge ή αλλιώς Μανιτάρια

Το Superjudge ακούγεται σαν τον ήχο ενός συγκροτήματος που κλείστηκε στο προβάδικο του για να παίξει τη μουσική που αγαπάει, κατάπιε μια χούφτα μαγικά μανιτάρια, κλείδωσε την πόρτα και πέταξε το κλειδί στην τουαλέτα. Σχετικά πιο συγκεντρωμένο (σε θέμα παραγωγής) από το ντεμπούτο τους, με ψυχεδελικά καύσιμα αρκετά για ένα ταξίδι από το κέντρο της Αθήνας μέχρι το New Jersey. Fan favorite δίσκος της παλιάς φρουράς.

 

Dopes To Infinity ή αλλιώς Χόρτο

Το λέει και ο τίτλος. Το λέει και η μουσική του: ο καλύτερος τους δίσκος, το πιο τρελό rollercoaster ήχων και τα πιο heavy – still tripping – sing alongs που θα ζήσεις σε συναυλία τους. It’s a satanic drug thing you wouldn’t understand. Light it up.

 

Powertrip ή αλλιώς Κοκαΐνη

Όταν ουρλιάζεις σαν πιθηκάνθρωπος το ρεφρέν του ομώνυμου τραγουδιού και οι κόρες των ματιών σου έχουν ανοίξει σαν την Ένατη πύλη της Κολάσεως, τότε είτε την έχεις δει Τόνι Μοντάνα είτε ακούς την δισκάρα – Ευαγγέλιο του Αγνού Rock n’ Roll – που κυκλοφόρησε λίγο πριν το τέλος των 90’s αφήνοντας παρακαταθήκη μια χούφτα κλασσικά τραγούδια και εμάς να μουρμουρίζουμε (σαν τρόφιμοι τρελάδικου) Space Lord motherfucker μετά το τέλος κάθε συναυλίας τους.

 

God Says No ή αλλιώς Μεθαμφεταμίνη

Πάντα στα  πηγαδάκια το “God Says No” μνημονεύεται σαν “ο πιο αδύναμος δίσκος” της πρώτης περιόδου των Magnet. Στην αρχή συμφωνώ, μετά συνειδητοποιώ πως περιέχει το “Melt”, το “Heads Explode” και παίρνω τη γνώμη μου πίσω. Αρκετά πιο εσωστρεφές από το Powertrip αλλά με μια υπόγεια γοητεία, αξίζει να το ξανακούσεις και να του δώσεις μια ακόμα ευκαιρία. Αν ο Θεός λέει όχι, εσύ πες ναι.

 

Monolithic Baby! ή αλλιώς Alcohol

Πως μπορεί ένα πάρτι να εκτροχιαστεί (με την καλή έννοια); Τα άπειρα ξύδια αρκούν και οι Magnet το 2004 ζουν την δική τους Motley Crue εποχή με κιθάρες που παίρνουν φωτιά (στην κυριολεξία), χορεύτριες που δείχνουν τα ζουμερά τους προσόντα, ρεφρενάρες που τραγουδούσαμε παντού, μέχρι και διασκευάρα στο “There’s No way Out Of Here” του David Gilmour. Το πόδι κολλημένο στο γκάζι λοιπόν.

 

Από κει και πέρα, όπως κάθε δράση έχει και αντίδραση, ο θείος Dave τα έφτυσε, έπαθε overdose από χάπια, παραλίγο να τον χάσουμε και αναγκαστικά έρχεται η στιγμή που “κόβεις” τις κακές παρέες ή σε κόβουν. Αυτό που δεν σταμάτησε (πάλι καλά) είναι η έμπνευση του. Το 2007 επιστρέφει με το ξεκάθαρα προσωπικό “4-Way Diablo” (υποτιμημένος δίσκαρος), το 2010 με το “Mastermind” (9αρι ασάλιωτο) και το 2013 με το “The Last Patrol” (η γριά κότα έχει το ζουμί). Στα plus και οι τριπαριστικές διασκευές του εαυτού του στο “Milking The Stars” και το “Cobras And Fire”.

Ο Dave Wyndorf και η παρέα του δεν χρειάζονται πλέον drugs. Τα έζησαν και τους έζησαν. Πήραν τις εμπειρίες τους, τις βολέψανε σε ένα μέρος του μυαλού τους και αφήσανε τις παρενέργειες να κάνουν κουμάντο όταν πατούν το πόδι τους στη σκηνή. Κυριακή κοντή γιορτή.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.