Mother! – Aronofsky, πώς την έχεις δει με τη Βίβλο;

1

Θα προσπαθήσω να βάλω σε τάξη το χάος που προκάλεσε στο κεφάλι μου η ταινία ξεκινώντας από το ότι την περίμενα σχεδόν δύο μήνες. Οι πρώτες κριτικές που είχα διαβάσει -από κριτικούς ταινιών- ήταν υπερβολικά θετικές. Όταν όμως η ταινία αφέθηκε ελεύθερη στο κοινό, εκείνο την έθαψε. Επομένως ήμουν πεπεισμένη πως είτε θα την αγαπήσω είτε θα τη μισήσω, γιατί μην ξεχνάμε, Darren Aronofsky πας να δεις.

Όσον αφορά την πλοκή, χωρίς να αποκαλύψουμε και πολλά, ας πούμε πως έχουμε ένα σπίτι κυριολεκτικά στο λιβάδι, μέσα στην ερημιά όπου ζουν ένας ποιητής, ο Χαβιέ ο Μπαρδέμ, με τη γυναίκα του, τη Τζένιφερ τη Λόρενς. Κάποια στιγμή τη γαλήνη τους θα διακόψει η επίσκεψη ενός άντρα ένα βράδυ, τον οποίον ο ποιητής θα προσφερθεί να τον φιλοξενήσει λόγω του προχωρημένου της ώρας. Την επόμενη μέρα ο άντρας αυτός θα κουβαλήσει και τη γυναίκα του, γιατί έτσι, όπως επίσης αργότερα θα σκάσουν μύτη και οι δύο γιοί τους γιατί δεν είχες μπερδευτεί αρκετά. Σε πολύ γενικές γραμμές, αυτή είναι η πλοκή του “mother!”, όμως ξέρεις πως δεν πρόκειται να είναι τόσο απλό.

Για μένα προσωπικά, ενώ γενικά το σενάριο είναι ευφάνταστο και εναλλακτικό, οι διάλογοι είναι πραγματικά απαίσιοι, όπως επίσης και οι δύο κύριοι ήρωες μας είναι (να το πω ωμά) ηλίθιοι, και ειδικότερα ο ποιητής μας. Τουλάχιστον μέχρι να ξετυλιχθεί η ταινία, βρήκα τον εαυτό μου να νευριάζει με το πόσα πράγματα στο σενάριο φαινόντουσαν σαν να είχαν γραφτεί έτσι απλά για να υπάρχει πλοκή. Όπως για παράδειγμα το ότι ο καλλιτέχνης προθυμοποιείται να φιλοξενήσει κάποιον που γνωρίζει με το ζόρι 1 ώρα. Ντάξει, ο τύπος ευαίσθητος είναι, έμπνευση ψάχνει, του φάνηκε ενδιαφέρων ο επισκέπτης του, αλλά παραείναι εύκολο να γυρίσει να του πει ξαφνικά να μείνει. Κάτι τέτοια, μου γύριζαν τα μάτια κατά τη διάρκεια, αλλά συνέχιζα να λέω στον εαυτό μου ότι δεν μπορεί, κάπου το πάει. Εδώ η άλλη (η Λόρενς) είπε πως είχε σοκαριστεί όταν είδε το τελικό αποτέλεσμα. Οπότε, παρηγορούσα τον εαυτό μου, λέγοντας πως θα ανταμειφθώ.

Και μπορώ να πω πως έως ένα βαθμό, αυτό συνέβη. Η αφέλεια και η παρορμητικότητα του ποιητή, και η ανεκτικότητα και η αβουλία της γυναίκας του, καταλήγουν να βγάζουν νόημα καθώς η ταινία καταλήγει εκεί που θέλει. Η κατάληξη αυτή έρχεται αργά, αλλά στην τελική, το “mother!” σιγά σιγά καταφέρνει να κορυφώσει το ενδιαφέρον του θεατή μέχρι και το τελευταίο λεπτό. Ομολογώ πως δεν υπήρξε στιγμή να βαρέθηκα, ασχέτως εάν δυσφορούσα με τους διαλόγους μερικές φορές. Εξάλλου, υπάρχουν τόσα ακόμα ενδιαφέροντα πράγματα να προσέξει κανείς. Η προσοχή στη λεπτομέρεια είναι εμφανέστατη, από την επιλογή των πλάνων μέχρι τα χρώματα. Ιδιαίτερη έμφαση δόθηκε επίσης στον ήχο, καθώς ακούγονταν τα πάντα. ΤΑ ΠΑΝΤΑ. Μπορεί ο άερας να φυσούσε μαλακά μία τούφα από τα μαλλιά κάποιου, ακουγόταν. Η Λόρενς ακουμπούσε το χέρι της σε έναν από τους τοίχους του σπιτιού, ακουγόταν. Νομίζω κάποια στιγμή άκουσα και ένα βλέφαρο να ανοιγοκλείνει.

Όλα αυτά, φυσικά, παίζουν ρόλο, εάν σκεφτούμε το μήνυμα που θέλει να περάσει η ταινία. Αν και δεν τα πάω καλά με παλαιές και καινές διαθήκες, κάνει μπαμ ότι γίνεται λόγος για μία παρομοίωση και υπάρχει θρησκευτικό στοιχείο στην υπόθεση, και αυτό είναι που είτε θα κάνει πολλούς να αγαλλιάσουν, είτε θα τους ξενίσει. Το καλό είναι πως, όσον αφορά το μήνυμα αυτό, το σενάριο δε υστερεί πουθενά στο να το αναδείξει, αφού το τελευταίο μισάωρο της ταινίας είναι άκρως καθηλωτικό, και φροντίζει να επανορθώσει για όποια σφάλματα έχεις βρει μέχρι τότε.

Επομένως, δηλώνω ακόμα διχασμένη γιατί έχω μια αμφιβολία ακόμα για όλο το υπόλοιπο της ταινίας και εάν μπορούσε να αποδοθεί καλύτερα, αλλά πιστεύω ότι ο καθένας που θα την παρακολουθήσει, θα έχει διαφορετική άποψη και θα εκλάβει διαφορετικά συμπεράσματα, και αυτός είναι ο κύριος λόγος για τον οποίο την προτείνω. Ο δεύτερος είναι γιατί δεν υπάρχουν εύκολα τέτοια δείγματα κινηματογράφου εκεί έξω, τα οποία αγγίζουν τέτοια θέματα. Θρησκεία ή όχι, ο παραλληλισμός που στοχεύει να επιτύχει η ταινία, μπορεί να πάρει και άλλες διαστάσεις και να σε κάνει να σκεφτείς αρκετά πράγματα, πράγμα που τελικά αποδεικνύει πόσο πολυδιάστατο μπορεί να γίνει το “mother!”. Το μόνο σίγουρο είναι πως θα χρειαστεί κάποια στιγμή να το δω και δεύτερη φορά, όπως γίνεται σχεδόν πάντα με τις ταινίες του Aronofsky και μένα.

Ενώ, λοιπόν, περίμενα η αντίδρασή μου να είναι ή του ύψους ή του βάθους με οτιδήποτε μου έδινε το “mother!”, κατέληξα να είμαι στη μέση. Τη μία στιγμή σκέφτομαι κάτι και λέω με σιγουριά πως τελικά τη μισώ, έρχεται όμως μετά ένα “αλλά” και είμαι πάλι εκεί που άρχισα. Θα μου πεις, αυτό σημαίνει πως η ταινία γαμάει και θα σου πω ναι, αλλά σίγουρα υπάρχουν κάποια ασυγχώρητα πραγματάκια. Εάν, λοιπόν, ψάχνεις πώς να συνεχίσεις τη ζωή σου μετά το Blade Runner, δωσ’ του να καταλάβει στο “mother!”, αλλά μην πεις πως δε σε προειδοποίησα.

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου