Mumford and what?

mum3

Οι εποχές που οι παρωπίδες μας σκλάβωναν σαν τους δούλους στην αρχαία Αίγυπτο  έχουν περάσει. Πλέον ο άπλυτος μαλλιάς μπορεί να δηλώσει χωρίς ενοχές και ντροπή ότι του άρεσε ο καινούργιος δίσκος του Eminem και ότι βρίσκει το ρεφρέν του Dark Horse της Katy Perry “χαζοχαρούμενα κολλητικό”. Ζούμε στο 2015, είμαστε μέρος ενός είδους το  οποίο  υποτίθεται ότι εξελίσσεται και όσο και αν υφίστανται ακόμα καταστάσεις και νοοτροπίες που ευνοούν τον μπαμπουινισμό, μια ουσιώδη ανοιχτομυαλιά οφείλουμε να την κουβαλάμε πάνω μας. Αλλιώς δεν θα κοιτάζαμε ποτέ μπροστά και πιθανότατα θα καταλήγαμε σαν τα καβούρια.

 

Όλα τα παραπάνω δεν σημαίνουν ότι έχουμε το ελεύθερο να μπερδεύουμε τα μπούτια μας. Ο Johnny Cash δεν είναι το ίδιο με τους Deafheaven, ο Skrillex δεν έχει punk επιρροές στα τραγούδια του και σε καμία (σε απολύτως καμία) μα καμία περίπτωση οι Mumford And Sons ΔΕΝ είναι rock band. Αν τους ψάξεις στο Wikipedia θα στους παρουσιάσει σαν folk rock μπάντα. Διαφωνώ κάθετα. Άντε το πολύ να έχουν κάποιες ελάχιστες “ροκ” επιρροές. Άντε να κάνω τα στραβά μάτια και να πω ότι συνεχίζουν την παράδοση της folk μουσικής. Παρότι όμως δεν  είμαι ο ειδικός για να σου πω αν είναι καλοί σε αυτό που κάνουν, μπορώ να φωνάξω το εξής: μου μοιάζουν με ένα γαμημένο boy band το οποίο κατασκευάστηκε στο ίδιο studio με την Lana Del Ray, το target group τους είναι θεωρητικά παρόμοιο και επειδή σχεδόν πάντα τα μουσικά όργανα (παιγμένα από αγόρια) ανέβαζαν κατακόρυφα την λίμπιντο του κοινού που ουρλιάζει (στην συντριπτική πλειοψηφία αποτελούμενο από νεαρές κορασίδες), έπρεπε να  “πιάσουν” και αυτή την κατηγορία.

 

Διάολε έχω την εντύπωση πως όσο περνούν τα χρόνια το rock n roll (έτσι τουλάχιστον όπως το αποκαλούν “αυτοί”) ευνουχίζεται όλο και περισσότερο στα μάτια του κόσμου. Και το αναφέρω με την εμπορική του έννοια διότι μεταξύ μας ξέρουμε ότι υπάρχουν άπειρα συγκροτήματα που ποτίζουν με τον ιδρώτα τους όλες τις σκηνές του κόσμου. Στα μάτια των πολλών όμως, οι Guns N Roses φαντάζουν μια μακρινή ανάμνηση. Σήμερα οι εταιρείες κολλάνε ταμπέλες που δεν ισχύουν σε άτομα που δεν αξίζουν να τις κουβαλάνε. Clean cut ντυσίματα, καθησυχαστικοί στίχοι, μελωδίες που νανουρίζουν και η ένταση πουθενά. ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΗ Η ΓΑΜΗΜΕΝΗ ΕΝΤΑΣΗ; Πώς να με πείσουν οι Mumford And Sons ότι ροκάρουν; Μιλάμε για ένα μάτσο νερόβραστους φλώρους. Θα μου πεις και οι Muse με φλώρους μοιάζουν αλλά υπάρχει η διαφορά στο ότι οι δεύτεροι ξέρουν να γράφουν τραγούδια.

 

Κλείνοντας, είμαι σίγουρος ότι τόση ώρα αναρωτιέστε από πού πηγάζει ένα ξαφνικό αυγουστιάτικο μίσος απέναντι σε ένα αγγλικό συγκρότημα που κυκλοφόρησε δίσκο πριν λίγους μήνες. Πολύ απλά έπεσα τυχαία στο παρακάτω video- συνέντευξη του Alice Cooper. Και η πρώτη μου σκέψη ήταν ότι είναι γέρος, και είναι πουρό-ροκερ και πλέον σήμερα ο κόσμος κινείται διαφορετικά και ο παππούς δεν ξέρει τι λέει και μάλλον δεν θα μπορεί να βάλει σωστά την κάρτα SIM στο κινητό του. Αλλά όταν άκουσα τι έλεγε, αναφώνησα: “πες τα ρε μπάρμπα, γαμώ την τρέλα μου”.  Όσο και αν αλλάζουμε, μην αφήσετε τους άλλους να σας πουν πως. Καλό είναι να το βρείτε μόνοι σας.

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.