Η νέα γενιά της μικρής οθόνης #1

bold44

Εντυπωσιάζομαι από την πληθώρα νέων ποιοτικών σειρών τα τελευταία χρόνια και κυρίως το νέο ρεύμα πολλών από αυτές που αποτυπώνουν με έναν πιο σύγχρονο, αληθινό και φρέσκο τρόπο το σήμερα. Αυτό, σε συνάρτηση με το ότι δεν χρειάζεται να αφήσω τους χαρακτήρες μετά το πέρας του δίωρου μιας ταινίας, οκτώ στις δέκα φορές με προσανατολίζει στη μικρή οθόνη.

Ειδικά οι σειρές που αφορούν τους millenials, τις φιλίες τους, την καθημερινότητα τους, αλλά και εκείνες που ρίχνουν ένα άλλο  φως στο προφίλ της γυναίκας είναι πλέον αρκετές και οι περισσότερες υπέροχες. Αν το σκεφτώ πιο συνολικά, οι σειρές στις οποίες αναφέρομαι δεν αποτυπώνουν πιο σωστά μόνο τους νέους ή τις γυναίκες, βγάζουν προς τα έξω ένα καινούριο κοινωνικό προφίλ των ανθρώπων εν γένει (βλ. Better Things, Underemployed κ άλλες που θα έρθουν σε επόμενες λίστες).

 

The Bold Type

Η νέα μου αγάπη. Το πρώην ABC Family μετονομάστηκε σε Freeform και προσανατολίζεται κυρίως στην νεανική τηλεόραση. Το «The Bold Type» ήταν μάλλον ο αντικαταστάτης του «Pretty Little Liars»που κατάντησε αηδία γιατί δεν ήξερε πότε να βάλει οριστικούς τίτλους τέλους, κάτι που ευτυχώς γρήγορα διαψεύστηκε αφού τα κορίτσια μου κλώτσησαν καλούπια και ανέβηκαν ψηλά. Κινούμαστε στο χώρο του publishing, αυτή τη φορά στο γυναικείο περιοδικό Scarlet, όπου οι τρεις νέες πρωταγωνίστριες αφηγούνται την πορεία τους προς την επιτυχία, την αποτυχία, την αυτονομία τους. Ό,τι καλείται να αντιμετωπίσει μια κοπέλα αντίστοιχης ηλικίας σήμερα ακόμη και αν δεν δουλεύει σε glamorous περιοδικό στη Νέα Υόρκη . Η σειρά εμπνέεται από τη ζωή της αρχισυντάκτριας του Cosmopolitan, Joanna Coles και δεν εξαντλείται, όπως θα ήταν το αναμενόμενο, σε θέματα μόδας ή έρωτος. Δεν ξέρω αν σπάει τα κλισέ της κατηγορίας της και από ότι μαθαίνω από την Over The Place, δεν είμαστε σίγουροι αν θα πάρει το πράσινο φως για δεύτερο κύκλο, γεγονός όμως είναι ότι μέσα σε δέκα επεισόδια – όχι όσο αβίαστα θα ήθελα- πρόλαβε να θίξει σκόπιμα πάρα πολλά θέματα ( φιλία, έρωτας,σεξ και σεξουαλικότητα, καριέρα, διλήμματα, lgbtq και μειονότητες, ισλαμοφοβία, βιασμός ακόμη και κριτική στον πρόεδρο Trump) μέσα από το συναισθηματικό/σοβαρό/ ευχάριστο κλίμα του.

Λάτρεψα την Aisha Dee, πέρασα απίστευτα καλά «στην παρέα της», ήταν το διάλειμμα μου και σίγουρα δεν αρκεί μια παράγραφος για τα bold κορίτσια μου.

  • Η σκηνή που ακόμη χαμογελάω όταν αναθυμάμαι: η προσπάθεια των κοριτσιών να επιβεβαιώσουν το εφικτό μιας στάσης στο σεξ μέσω παντομίμας για how to άρθρο, το συμπέρασμα ότι είναι ανέφικτη και η ξαφνική διάψευση από τη διευθύντρια τους. Another day at the office.

boldgif

 

Skam

Αν έχεις δει το Βρετανικό Skins, πρέπει να δεις το Skam που ξεκάθαρα είναι η λιγότερο δραματική, πιο ρεαλιστική και σύγχρονη μορφή του. Ακολουθεί μια παρέα λυκειόπαιδων σε ένα σχολείο στο Όσλο της Νορβηγίας και είναι άνω προσδοκιών. Η σειρά μαγνήτισε άπειρους παγκοσμίως και αξίζει κάθε γραμμάριο ντόρου που ξεσήκωσε, ήταν φοβερά έξυπνη επικοινωνιακά, κινήθηκε μέσω social media ανεβάζοντας clips την ώρα που συνέβαιναν, έμοιαζε περισσότερο με μια παρέα που ακολουθείς διαδικτυακά και ζει δίπλα σου, παρά με τηλεοπτική παραγωγή, ενώ τα επεισόδια της δεν προβάλλονταν απαραίτητα σε εβδομαδιαία βάση, ούτε είχαν ορισμένη διάρκεια. Εδώ η φιλία, η σχέση με την οικογένεια, το θέμα του ρατσισμού και της ενσωμάτωσης, η αποδοχή της διαφορετικότητας, η σεξουαλικότητα, η ψυχική υγεία, είχαν την τιμητική τους.

Μένει να δω το φινάλε. Αρχικά δεν το έβρισκα (ενίοτε ψάχναμε τα επεισόδια μεταξύ torrents, youtube και links σε tumblrs) μετά απλώς δεν ήθελα να τελειώσει. Θέλω να πάω για άλλη μια φορά στη Νορβηγία, να καμαρώσω τη Noora, τη Vilde, την Eva, την Chris και να γίνει η Shana η φωνή της συνείδησης μου. Θέλουμε κι άλλο.

skamgirls

 

The Handmaid’s Tale

Το είδα σχεδόν αμέσως μετά το «Big Little Lies».  αφού σχεδόν ό,τι παρακολούθησα φέτος είχε στο προσκήνιο τη γυναίκα (ή τους νέους). Παρ’ότι όμως το Handmaid’s Tale προωθείται ως η  δυνατότερη φεμινιστική σειρά για φέτος – συμφωνώ με αυτή την τοποθέτηση – προσωπικά την αγάπησα πρώτα για τη σκέψη που μου προκάλεσε η συγκεκριμένη πολιτική δυστοπία. Για το θυμό που σου γεννά μια έτοιμη, κορνιζαρισμένη μπροστά σου κοινωνία διαστρεβλωμένων αξιών, όταν καταλαβαίνεις τις μικρές αλλαγές που θεσπίστηκαν μέχρι να τη δομήσουν. Δεν είναι τυχαίο που η συμβουλή που η συγγραφέας του βιβλίου έδωσε στην πρωταγωνίστρια Elisabeth Moss ήταν η εξής φράση : «Keep an eye on that Constitution». Σε δεύτερο επίπεδο, η συσπείρωση και η αλληλεγγύη των γυναικών που άρχισε να αναπτύσσεται, με κέρδισε ακριβώς όπως είχε σκοπό να κάνει. Η οργάνωση είναι η απαραίτητη ελπίδα απέναντι στην ασφυκτική πίεση που δέχονται ανηλεώς στο απολυταρχικό καθεστώς της Gilead, όταν η ζωή τους έχει γίνει ξαφνικά εφιάλτης, ένας εφιάλτης που πρέπει να παριστάνουν ότι είναι θεάρεστος και φυσιολογικός.

Δεν αρκεί μια παράγραφος για τη σειρά αυτή, σκοπεύω όμως πρώτα να πάρω το βιβλίο και να δω τη παλαιότερη ταινία που όπως είδα αποτελεί πρώτη μεταφορά του βιβλίου.

Weigel-The-Handmaids-Tale

 

Younger

Γυναίκες στο χώρο του publishing, εδώ μιας εκδοτικής μεταφέρουν τη νεανικότητα και τη φρεσκάδα τους σε μια ανάλαφρη σειρά σε fun κλίμα. Νέα κορίτσια, τα ωραία έξω τους στο Brooklyn, η ωραία δουλειά τους ανάμεσα σε social media promotion και βιβλία και I’m SOLD.

To cast επίσης είναι πολύ ενδιαφέρον: η Sutton Foster (που γνωρίσαμε από το όμορφο «Bunheads»κι έπειτα το «Gilmore Girls: A Year in the Life» στο μάλλον ατυχές κομμάτι του μιούζικαλ),  η Hillary Duff που ίσως κακώς σνόμπαρα, η τρελή, σούπερ στυλάτη, χειμαρρώδης Molly Bernard και η Debi Mazar.

yyy

 

To κείμενο αποτελεί αναδημοσίευση από το Wicked Vibes bring the Joy.