Ο Balboa, o Fitzgerald και η αυταπάτη του Όσκαρ Β Ανδρικού Ρόλου

b

Ξεκίνησα να γράφω έναν πρόλογο πιο βατό, με περισσότερες φιοριτούρες, αλλά το μετάνιωσα. Πάμε.

Δε νομίζεις ότι είναι ιδιαίτερα αυτοαναιρούμενο ως προς τον glamorous χαρακτήρα των Όσκαρ, το ότι κάθε χρονιά θα πρέπει να δοθεί το «Καλύτερης Ταινίας»; Υποχρεωτικά, κάποια ταινία θα πρέπει να το πάρει. Άσχετα αν ενδεχομένως στην προηγούμενη τελετή μπορεί να είχε βραβευθεί ακριβώς με το ίδιο κάποια πολύ ανώτερη; Δε θα έπρεπε να υπάρχει κάποιο ποιοτικό minimum standard και ένας κανονισμός που να προβλέπει ότι αν δε φτάσει καμία αυτό το συγκεκριμένο επίπεδο, δε θα πάρει αγαλματάκι; Με την υποχρεωτική βράβευση, δεν κερδίζει ο καλύτερος, αλλά ο λιγότερο χειρότερος.

Όσο και να μας αρέσει η διαδικασία των Όσκαρ (πολύ), είναι τόσο θολό το πλαίσιο και τα κριτήρια, που θα μπορούσα να πιστέψω ότι είναι επίτηδες για να αυξάνεται το σούσουρο.

Όπως ας πούμε, οι τόσες πολλές κατηγορίες. Μπορώ να καταλάβω ότι θα ήθελε η βιομηχανία να αναδεικνύονται όλοι οι εμπλεκόμενοι σε μια ταινία κλάδοι, και δε με κουράζουν οι low profile κατηγορίες.

Το βίτσιο μου είναι το Όσκαρ Β Ανδρικού Ρόλου.

Επειδή γενικά οι υποστηρικτικοί ρόλοι στο σύγχρονο σινεμά είναι των άκρων. Ή που θα είναι ο πρωταγωνιστής και όλοι οι υπόλοιποι ανύπαρκτοι, ή ο δεύτερος θα κρατάει όλο το οικοδόμημα όρθιο και χωρίς αυτόν θα κατέρρεε. Ίσως να μην κυνηγήσω να δω τόσο τις υποψήφιες Καλύτερες, όσο τους Υποψήφιους Β. Μάλιστα, είναι διαφορετικά με τους άνδρες από ότι με τις γυναίκες. Νιώθω ότι οι γυναίκες ηθοποιοί λάμπουν πιο διακριτικά όταν πιάνουν κορυφές. Δε θα χρειαστεί απαραιτήτως να φτάσουν σε ακρότητες και υπερβολικές physical ερμηνείες για να κλέψουν την παράσταση, είναι τόσο περισσότερο φτιαγμένες για τέχνη, που η φυσική και ηρεμότερη παρουσία ακόμα και σε απαιτητικούς ρόλους τους είναι αρκετό για να είναι υπέροχες.

Οι φετινοί 5 άνδρες νομίζω ότι παίζουν σε δυο ταχύτητες. Ο Mark Rylance του Bridge Of Spies είναι καταλυτικά ψύχραιμος και χαμηλών τόνων, ο Mark Ruffalo στο Spotlight νιώθω ότι παίζει έναν ρόλο που θα ταίριαζε σε κάποιον νεότερο και φλογερό και ο Christian Bale απορώ γιατί βρίσκεται εδώ. Επειδή έπαιξε κάτι διαφορετικό από μαυροφόρο εκδικητή; Ερμηνεύει έναν ιδιαίτερο τύπο με πειστικότητα, αλλά όταν στο The Big Short δεν υπάρχει ξεκάθαρα πρωταγωνιστής, άρα όλοι σχεδόν είναι Β Ανδρικού και αυτός ο Steve Carrel δεν είναι στη λίστα, δεν καταλαβαίνω πως θα έπρεπε να τον αντιμετωπίσουμε.

Αυτοί οι 3, θεωρώ πως δεν έχουν πιθανότητες. Όλο το παιχνίδι είναι μεταξύ Stallone και Hardy. Θα έπρεπε να πέσει φωτιά να με κάψει για αυτό που μόλις έγραψα, αλλά ας δώσουμε χρόνο στο Θεό να πυρώσει τους κεραυνούς μέχρι το τέλος του κειμένου.

Πιστεύω ότι ο Sly δε θα πρέπει να το πάρει. Επειδή αυτό είναι βραβείο υποκριτικής ερμηνείας. Και ο Sylvester Stallone, όταν είναι σε ένα πλατώ παίζοντας το ρόλο του Rocky Balboa, δεν υποκρίνεται. Όλη τη ζωή του ο Stallone, ΕΙΝΑΙ ο Rocky Balboa. Όταν ξυπνάει τα βράδια σπίτι του και πάει για κατούρημα, είναι ο Rocky Balboa. Ό,τι και να έχει κάνει ενδιάμεσα, νωρίτερα και αργότερα, έχει περάσει περισσότερο χρόνο ως πυγμάχος ιταλικής καταγωγής που μένει στη Philadelphia, παρά ως οτιδήποτε άλλο. Στο Creedποζάρει απλά ως ο εαυτός του και φτιάχνει μια κινητή καρτ ποστάλ για την πόλη και την ιστορία του Rocky. Είμαι βέβαιος ότι οι Philadelphians θα ούρλιαζαν μέσα στο σινεμά και δικαίως, είναι όλο για αυτούς. Από αναφορές στις πρώτες ταινίες (συγκινητική η τελευταία ανάβαση στις σκάλες), ο φόρος τιμής στο άγαλμα, ο δρόμος κάτω από τη γέφυρα που οδηγεί στη Fishtown, το cheesestake του Max (εγώ ψηφίζω Mike’s στη South Philly), η αναφορά στο θρυλικό club Johnny Brenda’s (όπου μου έλιωσαν τα μούτρα οι Kvelertak το 2011), είναι μια ταινία που σκοπεύει να ξυπνήσει αναμνήσεις. Και ο Stallone; Κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα, είναι ο εαυτός του. Αξίζει τέτοιο βραβείο κάτι σαν κι αυτό;

kaps o αρθρoγράφoς σας γoνατίζει υπό τo βάρoς της ιστoρίας

Επίσης πιστεύω ότι ούτε ο Tom Hardy θα πρέπει να το πάρει. Ίσως να το δώσουμε στο σεναριογράφο του The Revenant που έφτιαξε έναν τόσο βαρύ και ουσιαστικό δεύτερο ρόλο, που αποτελεί αντίβαρο για όλο τον όγκο της παράστασης του Di Caprio. Μα, δε χρειάζεται αυτό και κάποιον άξιο και ικανό να σταθεί στο ύψος της περίστασης; Φυσικά και ναι. Και προφανώς ο Hardy παίρνει το ρόλο και τον κάνει δικό του με άνεση. Αυτή είναι και η λέξη κλειδί.

(Προσδεθείτε, αρχίζει φανμποησμός χειρίστου επιπέδου, μόνο η Χριστίνα Μ. μπορεί να με καταλάβει).

Ο Tom Hardy ανέβηκε στο βουνό χωρίς προετοιμασία, και με το που φόρεσε την προβιά του Fitzgerald, έγινε αυτός ο κυνικός φονιάς. Επειδή είναι πάντα, τόσο καλός. Δεν έφτασε στα άκρα, δεν ξεπέρασε τα όριά του, δεν αξίζει χρυσό βραβείο. Μπήκε στη λίστα των υποψηφίων με σβηστές μηχανές, κάνοντας απλά τη δουλειά του. Φαίνεται φοβερά εντυπωσιακός και πηγαίος; Φυσικά, είναι ο καλύτερος της γενιάς του, πώς να μη γίνει αυτό; Πιστεύω το Όσκαρ θα πρέπει να το πάρει κάποιος που πάλεψε γι’ αυτό. Ο Tom δεν το έκανε. Ενδεχομένως το επίπεδο να είναι χαμηλό για αυτόν, ο ανταγωνισμός είναι σίγουρα. Ή μπορεί απλά να είμαι ερωτευμένος μαζί του.

Γιατί τώρα εμένα μου φαίνεται ότι αδίκως σκάψαμε και βρήκαμε τόσες τρύπες στο σύστημα, ενώ η Ακαδημία έχει ήδη αποφασίσει σε ποιον θα δώσει το αγαλματίδιο, ίσως και πριν ανακοινώσει τις υποψηφιότητες;

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο