O Brent Hinds πρέπει να πεθάνει

Rockstar Energy Drink Mayhem Festival - Austin, TX

Είμαι έξαλλος.  Έχω σηκωθεί και μιλάω στον καθρέφτη μου.

Αγαπώ το metal κάτι παραπάνω από 20 χρόνια και από χθες η metal τιμή μου, δέχτηκε πλήγμα. Ο Brent Hinds των Mastodon δήλωσε ότι δεν του αρέσει το metal. Τόλμησε να πει ότι ποτέ δεν του άρεσε, το προτιμούσαν τα φιλαράκια του και αυτός απλά ακολούθησε.

Υπάρχει ένας πολύ συγκεκριμένος χαρακτηρισμός στο χωριό μου για κάτι τέτοιους αχάριστους, που ντρέπομαι να αναπαράγω εδώ. Για κάτι τζουτζέδες που δαγκώνουν το χέρι που τους ταΐζει, τόσα χρόνια τώρα. Που έγιναν μάγκες από εμάς και τώρα απαξιώνουν με τόση ευκολία.

Βέβαια εγώ έχω όλους τους δίσκους τους σε mp3 κατεβασμένα και δεν έχω δώσει ποτέ λεφτά να τους δω live, αλλά δεν έχει σημασία. Στις πλάτες όλων μας πατάνε για να χτίζουν καριέρα. Έχει δει ποτέ κανείς, κάποιον από τους υπόλοιπους φτασμένους να αναθεματίζει τη μουσική μας; Δε νομίζω.

Εδώ που τα λέμε όμως, ίσως θα μπορούσα να χαλαρώσω και να λογικευτώ για λίγο και να θυμηθώ ότι 9 στις 10 δηλώσεις του Hinds είναι μαλακίες, επειδή είναι τελειωμένος πρεζάκιας με ελαφρά εγκεφαλική βλάβη.

Ίσως θα μπορούσα να παραδεχτώ τη δήλωση ενός σοφού ανθρώπου «Το ‘Δε γουστάρουμε Mastodon είναι σαν το ‘Μένουμε Ευρώπη’. Μένουμε metal, αλλά δεν έχουμε ιδέα τι συμβαίνει στο metal». Μάλλον επειδή οι Mastodon είναι αυτό που συμβαίνει περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Είναι αυτό που θα συζητάμε σε 15 χρόνια, όταν θα κάνουμε τις ανασκοπήσεις. Αυτό που θα θυμόμαστε ότι έβγαινε εκείνη την εποχή. Και ο Hinds είναι βασικό κομμάτι αυτού. Γι’ αυτό και έκανε τόση εντύπωση η δήλωση παγκοσμίως. Και επειδή είμαστε λίγο (;) ευέξαπτοι παρεξηγιάρηδες.

Πικρή μεν, αλήθεια δε.

Και μια που με παρέσυρε (προσωρινά ελπίζω) το ρεύμα της λογικής, να σου πω και κάτι άλλο; Γιατί έχει και τόση σημασία; Ένα είδος μουσικής, δεν αρέσει σε έναν τύπο. So what? Και στον περιπτερά μου δεν αρέσει. Αλλά θα μου πεις αυτός είναι key player στη μοντέρνα metal σκηνή. Και αν το σκεφτείς και λίγο περισσότερο, με την πορεία των Mastodon τα τελευταία χρόνια, μας κάνει αλήθεια εντύπωση; Πήγαινε αλλού το πράγμα, ήταν εμφανές.

Τώρα, σχετικά με την όλη κατάσταση δεν υπάρχουν πολλά που μπορώ να πω…fuckin deal with it.

Και ότι θα ήταν καλό να είμαι λιγότερο υποκριτής επίσης. Αν έβγαινε αύριο ένας βαμμένος μεταλλάς, που γράφει την καλύτερη pop μουσική του κόσμου, την πουλάει σε starlets και τον λούζουν με χρήμα, θα καμάρωνα. Αν έκανε δηλώσεις ότι «φτύνω την pop σκουπιδαρία, εγώ γουστάρω μόνο true metal, αλλά μπορώ να τους τα γράφω και το κάνω για να τους παίρνω τα λεφτά και να γελάω στα μούτρα τους», θα κορδωνόμουν σαν το παγώνι και θα πανηγύριζα.

Επειδή, τι είναι το metal αν όχι ένα αυθάδικο κωλοδάχτυλο στα μούτρα ενός παρωχημένου κατεστημένου; Αυτό ακριβώς είναι, τίποτα περισσότερο και τίποτα λιγότερο.

Απλά δεν υπέθεσα ποτέ ότι αυτά τα μούτρα θα ήταν τα δικά μου…

kra

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο