Ο εφιάλτης στο δρόμο με τα ATM -5 τραγούδια

oura

Τελευταίο τσιγάρο που βγάζει ο καπνός, πας περίπτερο παίρνεις καινούργιο, με το τελευταίο 10ευρω που σου έμεινε. Ήρθε η ώρα για τη μεγάλη απόφαση, όσο και να το ανέβαλλες, άνευ δισταγμού κατευθύνεσαι προς το ATM να βγάλεις το πολυπόθητο 60ευρω. Στο δρόμο προς το ΑΤΜ, αναλογίζεσαι “Με τον κάθε μαλάκα που στήνεται στο ATM να βγάλει τα 60ε μήπως και του τα πάρουν και δε μπορούν να πάνε κατευθείαν στο σουπερμαρκετ, να πληρώσουν με την κάρτα, αυτοί είμαστε, ζώα”. Εντοπίζεις το ATM σε απόσταση 20 μέτρων, βλέπεις την ουρά, παρκάρεις άρων-άρων μήπως μαζευτούν κι άλλοι, κατεβαίνεις. Πρώτη σκέψη: “Κοίτα να δεις, οι μισοί από αυτούς παίζει να μην τα χρειάζονται τα λεφτά, κοίτα τι κάνει το χρήμα στον άνθρωπο, πόσο μάλλον στον μαλάκα Ελληνάρα”, προχωράς με σταθερό και αποφασιστικό βήμα και ύφος Τσε Γκεβάρα, μιας και εσύ θα βγάλεις 40ε, και κάπου εδώ έρχομαι εγώ, σαν δεύτερο Κασετόφωνο  να προσθέσω το soundtrack του μικρό σου ταλανισμού.

Βρίσκεσαι λοιπόν στην κατάσταση που ανέφερα 2-3 γραμμές από πάνω, χρειάζεσαι ένα κομμάτι να σου προσθέσει ύφος “Σας ικτίρω τιποτένιοι μικροαστοί”, χωρίς όμως να φαίνεσαι δεξιός που μετά το ΑΤΜ θα κατέβει Γκάζι, χρειάζεσαι δηλαδή μία αφυψηλού μετριοπάθεια τύπου Chris Cornell. Εδώ βάζεις Wutang- C.R.E.A.M (Cash Rules Everything Around Me). Με το που στήνεσαι στην ουρά βέβαια, οι ώμοι χαμηλώνουν, βγάζεις κινητό και μπαίνεις fb να περάσει η ώρα.

Καθώς περνάει η ώρα, αφού το News Feed σου έχει αρχίσει να κουράζει, σηκώνεις το κεφάλι διστακτικά και Ω! Τι Χαρά! Έχουν φύγει μόνο δύο άτομα, απογοητεύεσαι και προετοιμάζεσαι να περιμένεις τον τριπλάσιο χρόνο από όσο σου πήρε να φτάσεις στις χθεσινοβραδυνές κοινοποιήσεις των ψηφιακών σου φίλων. Το ΚΝΣ έχει υποστεί ανεπανόρθωτη βλάβη και η πίεση έχει αρχίσει να ανεβαίνει, όλες οι τηλεοπτικές ατάκες τύπου “Ζω ένα δράμα, περνάνε από το μυαλό σαν πλάνα δια χειρός Tarantino. Εδώ προτείνω το αγαπημένο μου κομμάτι για φέτος και στιχουργικά (τουλάχιστον στην εισαγωγή) κομμένο και ραμμένο για την περίπτωση.
Σε περίπτωση που έκλασες το link, το κομμάτι ξεκινάει έτσι:
Counting all the assholes in the room
Well Im definitely not alone, well Im not alone

Τελειώνει και αυτό το κομμάτι, μαζί με τους Wu και το σκρολ στο νιουζ φιντ, έχουμε καλύψει ένα εύρος 10-15 λεπτών. Πρέπει να κρατήσεις ψυχραιμία, αλλά η αντίστροφη μέτρηση έχει αρχίσει. Τα τελευταία πολυπόθητα γαλάζια χαρτάκια εξανεμίστηκαν και η αγωνία, ειδικά σε περίπτωση που είσαι φοιτητής και έχεις 40ε στον τραπεζικό σου λογαριασμό, κορυφώνεται με το γαμωσταύρισμα της Παναγίας της Βουρλιώτισσας. Πρέπει κάπως να χαλαρώσεις και να δώσεις τόπο στην οργή με παραγωγές των αγαπημένων Black Keys και λίγο ραπ. If it don’t make dollars, then it don’t make sense (or cents.)

 

Έχουμε φτάσει στην εικοσάλεπτη αναμονή. Έλα μην γκρινιάζεις, δες το σαν μια καινούρια ελληνική δημόσια υπηρεσία, με τη διαφορά ότι δεν χρειάζεται αριθμός προτεραιότητας γιατί για κάποιο ανεξήγητο λόγο ο κόσμος διατηρεί μια σχετική ψυχραιμία (εξαιρούνται τα ATM της Εθνικής Τράπεζας). Ο χρόνος κυλάει αργά και βασανιστικά, έμειναν 1-2 άτομα ακόμα πριν τη μεγάλη αντάμωση -1 άτομο για τους αισιόδοξους, 2 για τους απαισιόδοξους που μετράνε και αυτόν που συναλλάσεται, εξαρτάται πως το βλέπεις- και οι ανούσιες σκέψεις τύπου “Αυτή η μπλούζα που πήρα από το live, πού να είναι”, έχουν αντικατασταθεί με υπαρξιακές σκέψεις για τον ρόλο σου στο πολιτικό γίγνεσθαι με ξεσπάσματα ανησυχίας για το αν έφτασε η σειρά σου. Εδώ δεν υπάρχει συγκεκριμένη σκέψη στο μυαλό σου και δεν θες να ακούσεις κανένα γαμημένο κομμάτι που να έχει στοίχο. Ανυπομονείς να τελειώσει αυτό το κινέζικο βασανιστήριο υπερφόρτωσης της μνήμης RAM και καμία σκέψη πλέον δεν μπορεί να ακολουθήσει ένα λογικό μονοπάτι. Λίγη ακόμα υπομονή.

Τελειώνει το κομμάτι και βιώνεις για πρώτη φορά την εμπειρία που έζησε ο Οδυσσέας όταν πάτησε  το χώμα της Ιθάκης (ντάξει κοινός θνητός είσαι, μην περιμένεις περισσότερα). Τοποθετείς την κάρτα στην υποδοχή, πατάς βιαστικά τον κωδικό σου, διαλέγεις τη συναλλαγή και το ποσό σου, βγάζει λάθος PIN. Μίνι έμφραγμα. Παίρνεις μια βαθειά ανάσα, πατάς ξανά τον κωδικό, επιλέγεις τα 60 ευρώ… “Παρακαλώ επιλέξτε ποσό πολλαπλάσιο του 50”. Βγάζεις 50 ε, αλλά δε σε νοιάζει γιατί επιτέλους θα λυτρωθείς. Μέχρι την επόμενη μέρα, που θα ξαναγυρίσεις.
Στην περίπτωση πάλι που πλαισιώθηκες από αποτυχία, πάτησε εδώ.

Κατερίνα Σπανού


Κατ’αρχάς ειρωνική, ανούσια ισχυρογνώμων και κοσμάρα. Καταρχήν, αμήχανα ειλικρινής με συνειρμική σκέψη.