Ο Elephant Phinix έβαλε το ραπ πιο ψηλά από τον εαυτό του

Φωτογραφία: Sadacore

Η πρώτη φορά που απόλαυσα επί σκηνής τον Elephant Phinix ήταν το 2013 σε μία συναυλία όπου μαζί με τους Pad Trio, ήταν το support act στους Chinese Man. Βασισμένη στο εγχώριο υλικό που είχε φτάσει μέχρι τότε στα αυτιά μου, εκστασιάστηκα. Το ραπ του ελληνοβρετανού rapper ακουγόταν διαφορετικό, βγαλμένο από μία εντελώς διαφορετική μουσική δεξαμενή. Δεν είχε βρετανική προφορά, δεν είχε ελληνική προφορά, ούτε αμερικανική, ήταν ένα δικό του ελληνοβρετανικό ιδίωμα. Με την ατόφια, πεντακάθαρη φωνή του, ήταν έτοιμος να σου παραδώσει από τη ψυχή του ένα συνονθύλευμα οικείων επιρροών, σε ένα blend τόσο διαφορετικό όσο και γνώριμο. Το μεράκι που έβαλε ο Elephant, ηλίου φαεινότερον. Όταν πια βγήκα από το κατάμεστο Gagarin, είδα το νεοφερμένο τότε rapper να πουλάει τα δισκάκια του στο πεζοδρόμιο της Λιοσίων. Από εκείνο το βράδυ, το flow του έχει συνοδεύσει πολυάριθμα ταξίδια μου.

Έξι χρόνια μετά, πεπεισμένη πως έχει παρατήσει πλέον το άθλημα, εμφανίζεται στη αρχική μου ένα clip με το όνομά του να συντροφεύει με αυτό του Eversor. «Λες να ετοιμάζει κάτι;» σκέφτηκα και αποφάσισα να επικοινωνήσω μαζί του. Λίγες μέρες αργότερα, βρεθήκαμε στο παραπλεύρως στην Αθηνάς στούντιο του, για να τον ρωτήσω αυτά που θα ήθελα να μάθω.

Η τοποθεσία του στούντιο και η αρχιτεκτονική του κτιρίου ήταν μια ταιριαστή προσθήκη στην εικόνα που είχα σχηματίσει για τον ίδιο. Λίγο από γκέτο, λίγο παλαιοαθηναϊκή αισθητική και ένας μικρός χώρος φτιαγμένος από το ζήλο ενός καλλιτέχνη που διψάει για δημιουργία. Μισή μπύρα μετά, ξεκινήσαμε τη συζήτηση. Εκεί κατάλαβα γιατί πρόκειται για έναν υποτιμημένο rapper βάσει των δυνατοτήτων του∙ πρόκειται για έναν πολύ απροσδόκητα προσγειωμένο άνθρωπο.

Το Elephant Phinix πώς προέκυψε;

Λοιπόν, μεγάλωσα Άνω Νέα Σμύρνη σύνορα με Μπραχάμι στον Ασύρματο, μία τεράστια έκταση κοντά τα νεκροταφεία Νέας Σμύρνης.

Σόρι που σε διακόπτω. Εξού και η συνεργασία με τον Spets;

Ναι γνωριστήκαμε με τα παιδιά από Wrongface και κάναμε φουλ παρέα, παίζει ρόλο και το ότι μέναμε κοντά. Οπότε το Elephant Phinix προέκυψε ως εξής: τότε αράζαμε σε ένα πάρκο κοντά στο νεκροταφείο, το οποίο το ονομάσαμε Φοίνικα επειδή είχε αρκετούς φοίνικες. Εκεί περνούσαμε πολύ χρόνο, αυτή η κλασική φάση που αράζαν τότε όλοι, γκραφίτι, μουσική, ξέρεις. Οπότε, το Phinix προέκυψε από εκεί. Παράλληλα, εγώ χρησιμοποιούσα πολύ το μνημονικό μου, θυμόμουν τα κινητά όλων απ’ έξω και με τρολάρανε.

Δηλαδή είσαι αριθμομνήμων;

Δεν συνέβαινε μόνο με αριθμούς. Συνέβαινε και με λέξεις. Οπότε αρχίσαμε να το εκμεταλλευόμαστε. Άρχισα να ψευτοραπάρω: Βάζαμε ένα beat, κάποιος έλεγε «Τσιγάρο, αναπτήρας, καφές κτλ», έβαζα τις λέξεις μέσα στο ραπ και δεν τις ξεχνούσα. Έτσι, άρχισαν να μου λένε Ελέφαντα, Ελέφαντα. Έπειτα, έγινα ο Ελέφαντας του Φοίνικα. Και ξέρεις, κάποιες λέξεις οι οποίες είναι στα ελληνικά μετά στα αγγλικά παίζει ένα hiccup, δεν κολλάνε καλά, αλλά αυτό μου φάνηκε ότι είχε flow, δεν έπαιξε κανένα άκυρο. Έκανα κι αυτήν την παραλλαγή στο τρόπο που γράφεται η λέξη και κλείδωσε. Γενικά, είμαι φουλ κουραστικός, αυτό ήταν από τα λίγα που τελείωσε χωρίς πολλή σκέψη. Προέκυψε πολύ φυσικά.

Συνεργάζεσαι ακόμη με κάποιον από τους Pad Trio;

Κοίτα, υπάρχουν πολλοί τυπικοί άνθρωποι που λένε ότι δεν έχει συμβεί κάτι και από πίσω παίζει ολόκληρο σκηνικό – μπορεί να έχουν σκοτωθεί για διάφορους λόγους. Με εμάς δεν συνέβη τίποτα τέτοιο. Έγινε τελείως απλά. Ας τα πάρουμε από την αρχή. Οι Pad Trio είναι ο Kill Emil, ο Billa Cause και ο Melik. Με τον J Melik, Γιάννη δηλαδή, ηχογραφούσα όλα τα κομμάτια εκείνη την περίοδο. Ο J Melik είναι αρκετά μεγάλος, αλλά δεν του φαίνεται, κρατιέται fresh, είναι νησιώτης, το ζει. Τότε ο J ήταν η στάνταρ επαφή μου, ήξερε πολλά από μουσική και εγώ ένιωθα πολύ άνετα επειδή είχαμε στάνταρ και καλό connection. Εγώ είχα επιρροές από πιο φρέσκα πράγματα κι αυτός ήταν η βάση, γιατί άκουγε hip hop από πάντα. Ο Melik κάποια στιγμή ελαχιστοποίησε τη δράση του στο hip hop επειδή έχει καταγωγή από την Ανάφη, άνοιξε μαγαζί εκεί και περνάει τα καλοκαίρια του στο νησί. Παράλληλα τρέχει με δουλειές στην Αθήνα. Ο Kill Emil μένει κυρίως στο εξωτερικό και το τρέχει εδώ μόνος του ο Billa. Έχουμε επαφές με τον Billa κι έχουμε ένα κομμάτι το οποίο έχουμε βάλει στο καλάθι για να βγει μετά, όπως και με τους υπόλοιπους Pad Trio, απλά όλοι πλέον τρέχουν για τα δικά τους.

Σε ρωτάω για τους Pad Trio γιατί τουλάχιστον εγώ σε είχα συνδέσει με τους Pad Trio.

Ναι, κοίτα συνήθως αυτά σπάνε είτε για λεφτά, είτε επειδή θέλει κάποιος να περάσει η γνώμη του. Εμείς ήμασταν σε ένα level, που κανείς δεν ήταν τόσο σκύλος ώστε να φάει τον άλλον. Είχε ο καθένας κάποια στάνταρ και τα γούστα του ενός δεν επηρεάζανε τον άλλον.

Πολλοί Έλληνες hip hop καλλιτέχνες μπήκαν φέτος στην δεκάδα τάσεων στο Youtube; Έχει μέλλον στην Ελλάδα το ραπ;

Νομίζω ότι έχει φουλ και ότι είναι απολύτως δικαιολογημένο. Να σ’ το πω κι αλλιώς. Ας μην το πάρουμε καθαρά σαν μουσική τάση, που είναι η μουσική τάση. Παράδειγμα, εμείς που είμαστε μεγαλύτεροι, αν θυμάσαι, στα 90s έπαιζε και το πανκ και το ροκ και το μέταλ, που είχε πάντα κοινό στην Ελλάδα. Αγοράζουν cd, μπλούζες, είναι οι πιο πιστοί, είναι άλλο είδος ακροατή τελείως. Δεν υπάρχει καμία επαφή με το ραπ κοινό. Μετά,περίπου το 2010, η ραπ έγινε η μουσική που ακούει όλη η Ελλάδα. Κι είναι λογικό, στο Youtube μπαίνουν όλοι οι πιτσιρικάδες, εννοώντας 16-20 ετών, οι οποίοι είναι γκατζετάκηδες. Εγώ κάνω 5 λεπτά να κάνω ένα post κι ο πιτσιρικάς έχει κάνει 7. Για να συνοψίσω, παίζει ρόλο και ότι α. και η επαφή που έχει η νεολαία με το Youtube β. σίγουρα ότι το hip hop είναι η στάνταρ μουσική στην Ελλάδα, είτε είναι εμπορική, είτε όχι. Και τέτοιοι rappers έχουν ένα πιο ευρύ κοινό, από τον τύπο που θα ακούσει ραπ, μέχρι αυτόν που θα πάει στα μπουζούκια.

Στο αν υπάρχει μέλλον για το ραπ στην Ελλάδα… Πλέον είναι πραγματικότητα. Ήδη το ζούμε, απλά δεν το καταλαβαίνουμε. Εγώ που δεν είμαι ούτε φουλ νέος, ούτε παλιός, δεν έχω το κόλλημα να ακούω μόνο trap ή μόνο oldschool. Βλέπω ότι το εύρος είναι τεράστιο. Υπάρχουν rappers από όλα τα είδη σήμερα στην Ελλάδα που κάνουν συνεχώς live, γεμίζουν μαγαζιά – πληρώνονται και ζουν απ’ αυτό.

Καλύτερη περίοδος για το hip hop πιστεύεις ότι είναι η σημερινή ή η εποχή των 90s;

Πω, δε συμφωνώ με κανέναν σε αυτό ρε. Θα σ’ το θέσω σε χρόνους, γιατί πιστεύω γενικότερα ότι το να μένεις στάσιμος κι η μουσική σου να παραμένει ίδια, τη γάμησες. Δε θέλω να φανταστώ ποτέ να κάνω ίδια albums.

Συμφωνώ, αλλά εσύ ποια νομίζεις ότι ήταν η καλύτερη εποχή;

Κοίτα κι εγώ δεν μπορώ να γίνω εύκολα συγκεκριμένος. Θα μου πεις: «Πες μου πέντε αγαπημένους σου καλλιτέχνες». Θα πω τον Biggie, θα πω τους Outkast, θα πω τους Run The Jewels, τον Lamar και τον Ka. Ορίστε, πέταξα εγώ τώρα 5 ονόματα από διαφορετικές εποχές. Για να σε πάω ακόμα πιο πίσω, πιτσιρικάς έκανα παρέα με μεγαλύτερους που άκουγαν πχ. A Tribe Called Quest και σου έλεγαν «Μόνο A Tribe Called Quest» κι εσύ θα τους έλεγες «Μα εμένα μου αρέσει κι αυτό που είναι πιο πειραματικό» και θα σου έλεγε «Όχι, αυτό θα ακούσεις». Πιο μικρός ήμουν πιο προοδευτικός, τώρα που έχω γεράσει μου αρέσουν και αυτά που είναι πιο solid τελικά. Η φρέσκια τελείως μουσική, η αμερικανική θα πω, με έχει απογοητεύσει πολύ. Τελευταία ακούω φουλ Αγγλία, grime, Άγγλους mcs και γουστάρω φουλ. Κάποια συγκροτήματα που γουστάρω είναι πολύ σκοτεινά, πολύ μπασάτα, πολύ βρώμικα.

Ναι, αλλά πάλι δεν μου απαντάς…

Πωωω, δεν μπορώ να το απαντήσω αυτό ρε γαμώτο. Είμαι κάπου στη μέση. Εγώ κόλλησα με πράγματα του 2000, με ανεξάρτητες εταιρείες hip hop, οι οποίες είχαν ποικιλομορφία μουσικά και αισθητικά.

Δηλαδή η μεταβατική περίοδος και ο πειραματισμός της;

Ακριβώς. Το οποίο ακούγεται στο σήμερα, αλλά βασίζεται και στο πριν.

Γι’ αυτό και σ’ αρέσουν οι Run The Jewels;

Ναι ρε. Πήγα πορωμένος στο εξωτερικό για να τους δω, είμαι fan. Είναι δύο τύποι που έγιναν διάσημοι στα 40 τους. Ο Killer Mike ήταν me τους Outkast από πάρα πολύ παλιά. Ο El-P εμένα είναι ο αγαπημένος μου γενικά παραγωγός και τον θεωρούσα πάντα underrated. Το label του Def Jux είναι το αγαπημένο μου label. Ξεκάθαρα η πιο fan περίοδος που έχω ζήσει, γιατί ήταν σαν να ακούω μουσική από την Αθήνα. Δεν είχαν ούτε υπερβολικά gangsta πράγματα μέσα. Βάζανε και το κεφάλι σου σε σκέψη με το rap τους. Όταν παράδειγμα έσκαγαν οι ατάκες «Τσιμπεντούπολη» σου θύμιζε Αθήνα. Πάντα μου την έσπαγε όποτε δεν μπορούσα να έρθω σε επαφή με τον άλλον. Τους Run The Jewels τους αντιλαμβανόμουν όπως ο Έλληνας που καταλαβαίνει ελληνικό στίχο. Είχα την ευκολία να καταλαβαίνω. Οπότε αν για εμένα είναι γαμάτο το album του Biggie “Live to Die”, που είναι άρρωστο, εντάξει, δεν έχω επαφή με κανένα από τα κομμάτια του. Δεν έχω καμία επαφή με μία ιστορία που περιλαμβάνει πυροβολισμούς. Ταυτίζομαι όμως με το ηχόχρωμα που είχε και τον τρόπο να σου μεταβιβάζει εικόνες και συναισθήματα.

Αλλά ναι, κλίνω στο μεταβατικό, δεν δέχτηκα ποτέ να ανήκω σε ένα πράγμα. Θα φρικάρω.

Υπάρχει κάτι που θα ήθελες να αλλάξει στην ελληνική σκηνή;

Αυτό που μου ήρθε με την μία στο μυαλό είναι ότι πρέπει να σκέφτεσαι πριν κρίνεις. Μπορεί να μην μου αρέσει καθόλου ο Madclip, ούτε η μουσική του, αλλά βγάζει λεφτά με τα οποία ζει τους γονείς του, την οικογένειά του γενικότερα. Επειδή ποτέ δεν τα είχα όλα στρωμένα, ταυτίζομαι με το γεγονός ότι άλλαξε κάτι στον ίδιο και στους δικούς του και το σέβομαι. Οπότε δεν μπορώ να το χεητάρω.

Ο Ταφ, για παράδειγμα, είναι παρόμοια, αλλά άλλη περίπτωση. Επειδή είσαι και κοπέλα και πολλές κοπέλες ακούνε αυτήν τη στιγμή τον Ταφ, υπάρχουν άντρες που λένε «Ο Ταφ κάνει τραγούδια για κοριτσάκια». Άραξε, γιατί αυτός είναι ένας καλλιτέχνης που βοήθησε να πάει το πράγμα μπροστά. Έδωσε λεφτά και χρόνο για να κάνει αυτό το κάτι παραπάνω.

Πολλοί είναι βολεμένοι, το μεγαλύτερο ποσοστό των ανθρώπων που κάνουν hip hop, το κάνουν με την τσέπη των γονιών τους, μένουν στο σπίτι των γονιών τους ακόμα, οπότε η ταύτισή τους είναι έτσι κι αλλιώς εικονική. Το κοινό, ηλικιακά, είναι πιο μικρό και δεν είναι τόσο συνειδητοποιημένο. Γι’ αυτό δικαιολογώ το ότι κρίνουν εύκολα.

Από ξένους rappers, ποιους προτιμάς;

El-P, Killer Mike, Run The Jewels, Ka. Ο Ka γαμάει, έχει ένα album το “Grief Pedigree”, το οποίο είναι το δικό μου “Illmatic”, είναι σοκαριστικό. Outkast, και συγκεκριμένα ο Andre 3000. Γουστάρω Lamar, 2-pac, Cannibal Ox. MF Doom άκουγα παθιασμένα μια εποχή. Είναι πάρα πολλοί – Aesop Rock, παλιά άκουγα πολύ Atmosphere και Project Blowed.

Κάνεις παραγωγές;

Όχι.

Συμβάλλεις;

Ναι, φέρνω samples. Αν έμπλεκα με παραγωγή θα καταστρεφόμουν. Οπότε, έχω μπλέξει με άτομα σαν τον Sadacore που έχουμε την ίδια αισθητική και τον Mononome που είναι λίγο πιο βινυλιακή η αισθητική του.

Θα πατούσες πάνω σε trap παραγωγή;

Ναι, κανένα θέμα δεν θα είχα. Εγώ ακούω και πολύ South, εννοώντας ότι ακούω πολύ Huston hip hop. Όταν βγήκε ο Lil Wayne είχα ένα φίλο που ήταν φουλ πορωμένος. Εγώ δεν μπορούσα να τον ακούσω, μου έσκαγε πολύ κιτς. Των Outkast οι παραγωγές έχουν μέσα φουλ 808, από τότε κιόλας. Δεν έχει να κάνει τόσο η παραγωγή, έχει να κάνει και πώς πατάει ο mc. Έχω κομμάτια που είναι τέτοιας φύσης, απλά δεν λένε αυτά που ακούς συνήθως από αυτούς που κάνουν trap.

Μέταλ ακούς;

Δεν άκουγα ποτέ μέταλ. Και μικρός που ήμουνα είχα πάρα πολλούς φίλους που άκουγαν, τότε που έκαναν διπλό live στην Αθήνα οι Iced Earth. Μου άρεσε που ήταν πιστοί οι οπαδοί – οι μπάντες αυτές ήταν «πλούσιες» ρε φίλε. Πάει ο άλλος, παίρνει τη μπλούζα, το cd, το βινύλιο, πίνει -όχι μπάφους- βγαίνει η φάση. Στο hip hop παίζει μια νωχελικότητα στο πώς θα γεμίσει η τσέπη του καλλιτέχνη που έχουν μπροστά τους. Δηλαδή πας σε ένα μαγαζί σαν rapper, κάνεις ένα live, έρχεται το κοινό πίνει μπάφους και μετά δεν ψήνεται ο ιδιοκτήτης να σε ξαναφέρει.

Ακούω stoner, είναι πιο εύκολο στα αυτιά μου. Το πιο βαρύ πράγμα που άκουγα είναι οι Clutch, Clutch ακούω φουλ. Και μου αρέσει και η φωνή του Fallon ο οποίος έχει και ραπ κομμάτια. Δηλαδή το “Who left the mic”, που κορόιδευε τους rappers; Άρρωστο. Όπως και το Space Grass μου άρεσε πολύ.

Καλά, τώρα που το σκέφτομαι έχω περάσει και από albums των Korn και Limbizkit, των Slipknot. Εννοείται, αλλά αυτά πριν το ραπ. Δηλαδή το πρώτο album που αγόρασα ήταν το “Hot Chocolate” των Limp Bizkit και ένα των Korn το “Follow the Leader”. Τότε άκουσα και το “N2gether Now” που ήταν συνεργασία των Limp Bizkit με τον Method Man. Λύσσαξα, είχα πρήξει μπάλες, ήθελα να ακούσω hip hop. Μετά άκουσα ότι ο Method Man είναι σε κάποιους που λέγονται Wu Tang.
Έπειτα ο πατέρας μου, νησιώτης άνθρωπος, μου έφτιαξε ένα compilation με ραπ κομμάτια για τα γενέθλιά μου. Είχε μέσα 2pac, Mystical, Missy Elliot – το έχω ακόμα. Με δικό του πιξελάτο εξώφυλλο, είναι τρελό.

Το connection μου με το μέταλ είναι η αισθητική τους στο εικαστικό κομμάτι. Νομίζω ότι φαίνεται στα εξώφυλλα μου.

Το τελευταίο σου άλμπουμ ήταν το Gutter Twinz. Γιατί απήχες τόσο καιρό από την ενεργό δράση;

Εγώ οικονομικά ήμουν σε μία ουτοπική φάση. Νόμιζα ότι αφού κάνω αυτό που κάνω, θα βγάζω και λεφτά. Μέγα λάθος. Θα είχα γίνει μαϊντανός για τα προς τα ζην. Ή θα έπρεπε να έχω γίνει ξεφτιλάς. Έφταιξα που το album καθυστέρησε, απλά επιτέλους κατάφερα να ζω. Όταν ήμουν μόνο με εφόδιο τη μουσική, ήταν γάματα ρε, τι διακοπές να πάμε τον Μάιο στο Βερολίνο; Τι να πάω να δω τoυς Run the Jewels στο εξωτερικό; Έβαλα την τέχνη μου πιο ψηλά από τον εαυτό μου. Μου έλεγαν «Ναι φίλε γαμάς» κι εγώ να πονάω από τη φτώχεια. Και να μιλάς για τη φτώχεια σου, και να σε βάζουν ψηλά που είσαι μεσ’ τη φτώχεια σου. Το οποίο παίζει. Τώρα αν αυτό δεν πάει καλά, στον πούτσο μου. Εγώ γουστάρω γι’ αυτό που έκανα, ξόδεψα λεφτά, έχω πολλή μουσική και τη βγάζω χωρίς να χρειάζεται να κάνω live και να είμαι φίλος με όλους τους rappers. Δεν την παλεύω με τη δικτύωση. Έχω φίλους rappers, αλλά δεν είμαι τόσο κοινωνικός. Γι’ αυτό δεν έχω και κανένα feat, δεν μου κολλάει αισθητικά, δεν είμαι εγώ.

Στο κομμάτι VOODOO, αναφέρεσαι στο hip hop;

Όχι, όχι. Για να σε κάψω, τo κομμάτι αυτό είναι ηχογραφημένο από τον Σεπτέμβριο του 2014. Είναι στο τσακ του παλιακού. Το VOODOO είναι ένας εσωτερικός πόλεμος: να αυτοκαταστρέφεσαι ή να αυτοελέγχεσαι. Είτε λάθος επιλογές είναι αυτό, είτε το παρελθόν που σε στοιχειώνει, είναι λίγο διπολικό.

Οι παραγωγές θα είναι του Eversor στο νέο σου album;

Όχι με τον Eversor είχαμε ένα κομμάτι. Το νέο μου album θα είναι παραγωγή Mononome. Γενικά με τον Eversor όμως τα λέμε πολύ κομπλέ και έχουμε κι άλλα κομμάτια.

Θα δούμε ελληνικό στίχο στο νέο σου άλμπουμ;

Όχι, στάνταρ. Δεν ξέρω αν είναι κόμπλεξ μου ή προβληματισμός. Έπιασα τα αγγλικά και σκέφτηκα «Μείνε εκεί». Το μόνο ελληνικό που έχω γράψει ήταν σε κασετόφωνο, “Μόνος παρατηρητής” λεγόταν και ήταν το πρώτο κομμάτι που έκανα rec.

Θέλεις να μου πεις αν έχεις σαμπλάρει την κιθάρα στο “Patience is Gold”; Κι αν από ποιο κομμάτι;

Φυσικά, είναι από Pink Floyd. Και τα 7 κομμάτια του album “Patience is Gold” είναι από το “Dark Side of the Moon”. Οι Pink Floyd μαζί με τους Led Zeppelin ήταν οι αγαπημένες μπάντες του πατέρα μου. Δεν θα γινόταν να μην μου αρέσουν κι εμένα τόσο που τους έχω ακούσει στο σπίτι.

Το album του Elephant Phinix “Blood on Beats” θα κυκλοφορήσει στις 10 Απριλίου.

Κατερίνα Σπανού


Τρέφεται από τη διαφωνία, ακόμη και με τον εαυτό της. Αντιπαθεί τους βιαστικούς συμπερασματολόγους. Έχει μία σχέση μίσους και πάθους με το marketing και το hip-hop.