Ο Glenn Frey δεν ήταν μόνο το H**** C********* αλλά πολλά περισσότερα

glenn

Η είδηση πως ο Glenn Frey πέθανε με χτύπησε σαν μπουνιά από τον Μάικ Τάισον, για 2 λόγους. Πρώτον, επειδή πλέον το 2016 έχει “μπει” με τον χειρότερο δυνατό τρόπο, θερίζοντας μουσικούς θρύλους δίχως έλεος (αν και το ξεκίνημα επίσημα έγινε στα τέλη του 2015 με τον Lemmy) και δεύτερον επειδή μου αρέσουν αρκετά οι Eagles. Και όταν λέω “μου άρεσουν”, δεν εννοώ πως μου άρεσει το Hotel California μόνο.

Δεν θυμάμαι ακριβώς πως, αλλά  κάπου στην 5η με 6η δημοτικού (ξέρεις, αυτή την τρυφερή ηλικία που οτιδήποτε ακούς και γουστάρεις, αυτόματα γίνεται βίωμα στο φανμποίστικο DNA σου), είχε πέσει στα χέρια μου μια κασέτα (ξέρετε, αυτό το πράγμα με… nevermind), πιθανότατα από κάποιον φίλο, η οποία είχε διάφορα στανταράκια του classic rock. Πρώτο τραγούδι στην πρώτη πλευρά ήταν το HC (έτσι θα το λέμε πλέον) και η αντίδραση μου ήταν η κλασσική “γνωστό είναι αυτό, κάπου το έχω ακούσει”.

Χρόνια πέρασαν, ακούσματα άλλαξαν, άλλα παρέμειναν τα ίδια, μέχρι που μια μέρα επάνω σε μια συζήτηση σχετικά με διάφορες μυθολογίες του rock n’ roll, αναφέρθηκε το όνομα του HC και των Eagles, σχετικά με… ξέρετε τι. Σε τι αναφέρονται οι στίχοι, σατανισμός, μαύρη μαγεία, αν παίξεις το Stairway To Heaven ανάποδα εμφανίζεται ο Αρναούτογλου ντυμένος Jimmy Fallon και πάει λέγοντας.

Έλα που δεν μπορούσε να ξεκολλήσει αυτή η συζήτηση από το κεφάλι μου. Όχι για τον θέμα των στίχων αλλά από την απορία που μου είχε δημιουργηθεί: τι στο διάολο, οι Eagles μόνο αυτό το τραγούδι έχουν; Την επόμενη μέρα ξεκίνησα να ψάχνομαι. Και κατέληξα πως όχι μόνο έχουν καλύτερα τραγούδια από το ξέρετε ποιο αλλά κουβαλάνε και ιστορία βαριά σαν βροντόσαυρο στις πλάτες τους.

Εμπορικά μιλώντας, έχουν πουλήσει 150 εκατομμύρια δίσκους παγκοσμίως, το “Their Greatest Hits” (1971-1975) album τους είναι ο πιο μοσχοπουλημένος δίσκος του 20ου αιώνα στις Η.Π.Α. (ω ναι) και πάει λέγοντας.

Να τα χέσω (με το συμπάθειο) τα νούμερα όμως. Από ποιότητα τι λένε;

Εάν σου αρέσει το κλασσικό rock, το μελωδικό-βάλε λίγο μπαλάντα-ότι πρέπει για το ράδιο των 70’s, με λίγα λόγια εάν δεν ντρέπεσαι να πεις πως γουστάρεις τις AORιές σου, τότε πρέπει να τους τσεκάρεις. Για παράδειγμα, προσωπικά θεωρώ πως ο καλύτερος δίσκος τους είναι το Desperado, ένα country meets CCR αριστούργημα, από την εποχή που περνούσαν την cowboy-outlaw εποχή τους.

Από φάουλ και κόκκινες κάρτες είχαν αρκετές (ανέκαθεν τους χαρακτήριζε μια φλωριά, το reunion τους το 1994 “μύριζε” πολλά μύρια, οι μηνύσεις με τον Don Felder – τον παλιό τους κιθαρίστα που έγραψε το HC,  μέχρι και την πιο πρόσφατη αληθινή φήμη πως είχαν τα πιο ακριβά εισιτήρια στις συναυλίες τους) αλλά οι άτιμοι ξέρανε να γράφουν καλά τραγούδια και αυτό δεν αλλάζει.

Ο Glenn Frey ήταν ανέκαθεν πιο συμπαθητικός. Δεν ξέρω γιατί αλλά ανάμεσα σε αυτόν και τον Don Henley (το αρχηγικό δίδυμο δηλαδή), πάντα έβγαζε ένα αίσθημα ειλικρίνειας. Ακόμα και όταν στα 80’s οι δρόμοι τους χώρισαν, ο Frey έβγαλε το You Belong – Miami Vice για πάντα ρε κουφάλες – To The City, το The Heat Is On και άλλα 80’s sensational hits.

Είναι ξεκάθαρα θέμα κληρονομιάς. Ο Frey αφήνει πίσω του εικονικές συνθέσεις στην ποπ-ροκ κουλτούρα. Απλά φανταστείτε πόσοι έχουν πιάσει κιθάρα αφού άκουσαν το HC και άλλα τραγούδια των Eagles (κυρίως μιλάμε για την άλλη πλευρά του Ατλαντικού διότι για την Ευρώπη παραήταν πολύ αμερικανιά), αρχετυπικές συνθέσεις μέσα σε μια περίοδο (σχεδόν) δεκαετίας που “άντεξε” το συγκρότημα αλλά θα κρατήσουν για πάντα.

 

Ευχαριστoύμε για τα πάντα Glenn.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.