O υπέρτατος οδηγός για την Britpοp των 90’s

brit3

Η Britpop των ‘90s μας πρόσφερε συγκροτήματα γηπεδικών προδιαγραφών και rock icons τέτοιου βεληνεκούς, που άνετα ονομάστηκαν καινούργιοι Stones, The Jam, Roxy Music, και Bowie. Εξάλλου, από αυτούς ξεσήκωσαν και τα καλύτερα στοιχεία τους. Οπότε, με λίγο rock-glam-garage-mod-πειραματισμό και μπόλικη δόση βρετανίλας, αυτές οι μπάντες βρέθηκαν στο σωστό μέρος τη σωστή στιγμή και ήταν αδύνατο να αποτύχουν.

Σαν άτυπη αρχή των ‘90s ορίζεται η συναυλία των Stone Roses στο Spike Island, ένα αγγλικό Woodstock, η οποία «παντρεύτηκε» με την παραίτηση της συντηρητικής Θάτσερ και την άνοδο – και τη μετέπειτα πρωθυπουργία – του «Εργατικού» Tony Blair. Οι Βρετανοί αρχίζουν να νιώθουν απελευθερωμένοι, καθώς το κλίμα στο Νησί αλλάζει. Η νεολαία ασφυκτιά να βρει κάποιο τρόπο να γίνει η “Cool Britannia”.

brit4

Κάτω από αυτές τις συνθήκες, νέα συγκροτήματα δημιουργούνται και βγάζουν καταπληκτικούς debut δίσκους. Ενδεικτικά αναφέρω τα Leisure (Blur), Definitely Maybe (Oasis), I Should Coco (Supergrass) και το A Storm in Heaven (The Verve). Τέτοιες κυκλοφορίες αναπροσδιόρισαν το πώς πρέπει να γράφεται μουσική, να φτιάχνονται artwork και να γυρίζονται videoclip που συνοδεύουν έναν δίσκο. Το κοινό ταυτίζεται μουσικά, στιχουργικά μέχρι και ενδυματολογικά με τα νέα του ινδάλματα. Ειδικά για το τελευταίο, μεγαλύτερο μερίδιο πιστώνονται οι εμβληματικοί frontmen (Cocker, Aschroft, Brown, Gallagher, Albarn).

brit7

Σε αυτή την «αναταραχή» ξαναγεννιέται μια από τις σημαντικότερες μπάντες της Αγγλίας, οι Pulp, μαζί με άλλες «καραβάνες» (James, Primal Scream). Το κίνημα βρέθηκε στο ζενίθ του το 1995, όταν οι Oasis, με το κορυφαίο “(What’s the Story) Morning Glory?” γίνονται η μεγαλύτερη μπάντα στο κόσμο. Για την ακρίβεια τόσο μεγάλη, που γεμίζουν για πλάκα όποιο στάδιο βρουν μπροστά τους και μέχρι και ο p.m Tony καλεί τον Noel στη Downing Street. Όλοι ασχολούνται με τη Britpop: Mtv, MCM, ραδιόφωνο, κίτρινος τύπος. Επίσης, το “Wonderwall” γίνεται το πιο μισητό τραγούδι σε όλο τον κόσμο, εκτός από αυτή τη διασκευή.

Γενικά, οι Βρετανοί ήταν ασταμάτητοι, αφού η pop κουλτούρα τους στα 90’s ήταν τόσο παραγωγική, που έβγαλε κινηματογραφικά και μουσικά -πέραν της Britpop- αριστουργήματα. Είδαμε φανταστικές ταινίες (Trainspotting, Lock Stock & 2 Smoking Barrels και Full Monty). Χορέψαμε με Prodigy, Orbital, Chemical Brothers και Bedrock. Επίσης, το Bristol μας έδωσε την trip hop των Portishead, του Tricky και των Massive Attack.

brit8brit9brit10

 

 

 

 

 

Η μετάβαση από τα 90’s στα 00’s μας βρίσκει στην Post-Britpop εποχή. Περισσότερο «κλαψιάρα» και με λιγότερη λάμψη, αλλά με καλούς δίσκους να συνεχίζουν να βγαίνουν. Τα Lost Souls (Doves), Self-titled (Gorillaz), Showbiz (Muse), Love is Here (Starsailor) και Parachutes (Coldplay) να είναι από τα πιο αξιόλογα. Έτσι και αλλιώς όμως, η αρχή της νέας χιλιετίας ορίζεται από τους Radiohead, οι οποίοι με 2 άλμπουμ στη σειρά το 2000 & 2001 (Kid A, Amnesiac) μένουν στην Ιστορία μια για πάντα και εμείς αναρωτιόμαστε «πως γκένεν αυτό;», ξεχνάμε ότι ξέραμε μέχρι τότε και ξανά-αρχίζουμε να ακούμε μουσική από μια διαφορετική σκοπιά, πιο εσωστρεφή.

Τι είναι όμως πλέον η Britpop για τη γενιά των σημερινών 30-40άρηδων που την έζησαν σε πραγματικό χρόνο; Προσωπικά, θεωρώ πως ήταν η καλύτερη pop(ular) μουσική των τελευταίων 25 ετών. Για όσους «ρομαντικούς» που την αγαπήσανε – τύποι σαν τον Rob στο High Fidelity μάλλον, που ταυτίζουν κάθε στιγμή της ζωής τους με συγκεκριμένα soundtracks – αυτή η μουσική έχει μια feel good νοσταλγική επίδραση που σαν «ρετρολάγνοι» όλοι τους απολαμβάνουν. Και αυτό, γιατί θυμίζει τις πιο ξέγνοιαστες στιγμές της ζωής τους, όταν όλα ήταν δυνατά και πάντα θα τους κάνει να χαμογελούν αναρωτώμενοι “Do you remember the first time?”

Ακούστε: 90’s Britpop playlist

Δείτε: Live Forever: Rise & Fall of Britpop

 

Anton Ego


Ηλικιωμένος από την εφηβεία του. Λατρεύει την απόλυτη ηρεμία. Εθισμένος στο καφέ.