Ο θείος Dave, o παππούς John και η αλήθεια της ατμόσφαιρας

carpwynd

Το live των Monster Magnet μόλις έχει τελειώσει και τα αυτιά μου βουίζουν ακόμα από τον -πιο βαρύ και από δεινόσαυρο- ήχο της κιθάρας του Phil Caivano. Κοιτάω τριγύρω μου και βλέπω χαρούμενες – χαζεμένες – τριπάρουμε ακόμα – φάτσες. Όσοι τους είδαν για πρώτη φορά προφανώς ένιωσαν κάτι που πλησιάζει την θρησκευτική εμπειρία του να σου απλώνει το χέρι της γνώσης ο Βούδας ο ίδιος. Το setlist ήταν αρκετά κοντά σε αυτό που λέμε best of αλλά παρά το γεγονός πως οι MM δεν είναι η ίδια μπάντα που ήταν στα 90’s, παρότι παίζουν σε απείρως μικρότερο κοινό από αυτό που έπαιζαν 15 χρόνια πριν, κάτι έχει αλλάξει.

Ο Dave Wyndorf δεν στέκεται στο γεγονός πως παρουσιάζει τα καλύτερα τραγούδια της καριέρας του (στοίχημα πως αρκετά από αυτά, έχει βαρεθεί να τα παίζει live και το κάνει μόνο για να λειτουργήσουν ως crowd pleasers). Σαν τον σκανδαλιάρη μπόμπιρα, “τρώγεται” να τα πειράξει, ακόμα και σε live επίπεδο. Τον έβλεπες να πηγαίνει στην κονσόλα του και να πετάει εμβόλιμες ψυχεδελικές λούπες, σαν παιδί που μόλις ανακαλύπτει τον θαυμαστό κόσμο του Casio (δεν κάνουμε διαφήμιση ρε κερατάδες).

Λίγες ώρες πριν την συναυλία, έτυχε να λιώνω τον καινούργιο δίσκο του John Carpenter (Lost Themes II). Βίοι παράλληλοι; Και ναι και όχι. Ο ηχολήπτης του σκοταδιού (copyright) με ξεκάθαρα live προσανατολισμούς (αυτούς με τους οποίους θα δούμε τα σαγόνια μας να αγγίζουν το πάτωμα στα τέλη του Μάη), συνεχίζει να μας κερνάει φανταστικές εικόνες με τις συνθέσεις του, όπως έκανε και με τον παρθενικό του δίσκο πέρυσι, όπως έκανε με τα ΑΙΩΝΙΑ θέματα από τις ταινίες του.

Θυμάμαι πριν λίγα χρόνια, έναν μουσικό δημοσιογράφο (sic) να λέει πως το βασικό σε αυτό που ακούς, είτε είναι παραδοσιακή μουσική, είτε Vektor, είναι η γαμημένη ατμόσφαιρα. Εάν καταφέρει ο καλλιτέχνης να σου μεταφέρει εικόνες ή ακόμα καλύτερα να μεταφέρει εσένα με τη μουσική του σε κάποιο άλλο μέρος, τότε η εξίσωση είναι πετυχημένη.

Wise words λέω εγώ. Πάρε την σύγχρονη πλαστικούρα της μουσικής βιομηχανίας, από τα φρέσκα συγκροτήματα μέχρι τους ξεπεσμένους αρτίστες. Λείπει το μεράκι, η ατμόσφαιρα είναι απούσα, κάτι που μαρτυράει έλλειψη ενδιαφέροντος για την ίδια τη μουσική. Δεν με ενδιαφέρει εάν παίζεις punk ή electronica. Θέλω να με κάνεις να μπω μέσα στους στίχους και τη μουσική ενώ τα ουρλιάζω με φάλτσα φωνή.

Ο Richie Finestra (όσο αυτοκαταστροφικός φραγκοφονιάς και αν είναι) στο προηγούμενο επεισόδιο του Vinyl, προσπάθησε να πει τα παραπάνω στον Elvis. Και σε κάποια φάση ο Βασιλιάς (όσο αυτοκαταστροφικός χαπάκιας και αν είναι), είδε την αλήθεια. Έστω και για λίγο. Το γεγονός πως ο Colonel Parker επανέφερε την (γάμα την καρδιά, έχουμε λεφτά να βγάλουμε) “λογική” μέσα σε 1 λεπτό, αντικατοπτρίζει ξεκάθαρα την πραγματικότητα.

Και είναι τόσο άσχημη η άτιμη…

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.