Ο Tom Petty πέθανε αλλά το soundtrack της ζωής μας μένει ζωντανό

petty

Οι Tom Petty & The Heartbreakers δεν ήταν ποτέ το αγαπημένο μου συγκρότημα. Με το ζόρι πλησίαζαν την 20αδα αλλά αυτό δεν έχει καμία απολύτως σημασία όταν μιλάμε για καλλιτεχνικό μέγεθος σε συνδυασμό με μουσικές προτιμήσεις ενός μικροαστού. Το ζητούμενο της υπόθεσης είναι πως ακούγοντας τα άσχημα νέα χθες το βράδυ, έσκασε πάνω μου ένα κύμα νοσταλγίας.

Φλας μπακ από διάφορες στιγμές, συναισθήματα, απογοητεύσεις και πίκρες μέχρι χαρές και πανηγύρια. Η φωνή και τα τραγούδια του Tom Petty, βρίσκονταν πάντα (σχεδόν στρατηγικά μπορεί να πει κάποιος) εκεί. Σαν το απόλυτο soundtrack μιας ακόμα κενής ζωής και μαζί με την δική μου και εκατομμυρίων άλλων.

Ίσως να είναι στη φαντασία μου/μας πως αποτελούμε μέρος σε ένα αμερικάνικο road movie το οποίο κυλάει μέσα στις δεκαετίες με ΑΥΤΑ τα τραγούδια να παίζουν το ένα πίσω από το άλλο στο ραδιόφωνο μιας κάμπριο Chevrolet. Η αλήθεια είναι πως είτε είσαι λιμενεργάτης στο Houston, υπάλληλος γραφείου στην Αθήνα ή …(βάλε εδώ την δική σου περιγραφή), η μόνη σταθερά που εξελίσσονταν μέσα στον χρόνο (στα 70’s ο Tom Petty ήταν ο ορισμός τους, στα 90’s το ίδιο ακριβώς) ήταν ο ήχος αυτής της ένρινης φωνής και του πραγματικά σωστού αμερικάνικου rock.

Δεν έχει σημασία στο να αναλωθούμε σε συγκρίσεις ανάμεσα σε δίσκους (Damn The Torpedoes από το συγκρότημα και Wildflowers στην σόλο καριέρα για τον γράφοντα), ούτε προσπάθειες για να πείσουμε τους νεότερους να ασχοληθούν μαζί του – εξάλλου η κάθε γενιά έχει τα δικά της βιώματα και ακούσματα.

Το μόνο που έχουμε υποχρέωση είναι να συνεχίσουμε να ακούμε το soundtrack της ζωής μας (είτε αυτή τελειώσει αύριο είτε σε 50 χρόνια). Και για αυτόν και μόνο τον λόγο, είμαστε αιώνια ευγνώμονες.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.