Ο τρόμος της κλειδαρότρυπας

key

Λοιπόν, ο κόσμος φαίνεται να έχει τυλιχτεί στις φλόγες τον τελευταίο καιρό θαρρείς και μονομιάς η υφήλιος σάλεψε και άρχισε να βαράει αυτογκόλ, να ξερνάει εμφυλίους και μακελειά και φυσικά να σπέρνει γενναιόδωρα την αγαπημένη μας και μη εξαιρετέα αξιοθρήνητη τρομοκρατία. Είναι αδύνατον να μιλήσω εγώ γι αυτά, είναι αδύνατον να μιλήσει ο οποιοσδήποτε για όλα αυτά γιατί το κουβάρι έχει διάμετρο κάτι χιλιόμετρα και τρέμω να το ξετυλίξω. Όποιος θέλει να ενημερωθεί για το πόσο σακατεμένο είδος είμαστε και το πόσο έξω έπεσε ο Δαρβίνος με την κατάταξή μας στην τροφική αλυσίδα μπορεί να μπει σε ειδησεογραφικά κανάλια, που είναι και αντικειμενικά το δίχως άλλο, και να βγάλει τα άχρηστα συμπεράσματά του.

Αυτό που θα μας απασχολήσει εδώ δεν είναι η πυρκαγιά που καίει την Γη, αλλά τα δισεκατομμύρια μάτια που ανοιγοκλείνουν ηδονοβλεπτικά και χαλβαδιάζουν τις απανωτές συμφορές του ντουνιά. Μάτια που κοιτούν αχόρταγα μέσα από ασφαλείς «κλειδαρότρυπες» τον πόνο και τον τρόμο και μέσα σε πέντε λεπτά κουράζονται, χάνουν την ηδονική αδρεναλίνη που τους προσέφερε το τρομερό θέαμα και αναζητούν μία άλλη γενοκτονία, ένα άλλο τραγικό δυστύχημα με 235 νεκρούς, ένα άλλο Bataclan. Μόνο καμιά αφρικάνικη πόλη να μην είναι ή απ’ αυτές τις μογγολικές τις μακρινές γιατί δεν ανεβαίνει η ρημάδα η αδρεναλίνη και θα χρειαστούμε καμιά ένεση επινεφρίνης.

Καμία πρόθεση δεν έχω όμως να αγγίξω καν το καυτό θέμα των ημερών περί «ζυγαριάς του πόνου» και τοιούτα, θα το εναποθέσω στο πάντα μάχιμο και πρόθυμο facebook και στις σημαίες του ή την έλλειψή αυτών που διαμορφώνουν συνειδήσεις και πλάθουν αποψάρες. Έχεις μπροστά σου τον φονεμένο να κείτεται και από πίσω ακούς σκυλοκαβγάδες για το ποιός υποφέρει πιο πολύ, ποιος τραβάει τα μαλλιά του καλύτερα στο πένθος και ποιός θα δείξει την συμπόνια του με τον πιο ευφάνταστο τρόπο. Έχεις ναπάλμ να σκάνε ανά τον κόσμο μπροστά στα έκπληκτα μάτια σου, να μαίνονται θηριωδίες κι ακούς τη μουρμούρα από πίσω σου «γιατί δεν πόνεσες πιο πολύ σ’ εκείνη την καταστροφή ρε;» και «γιατί είσαι ρατσιστής στον πόνο, ρε;». Σε πιο υγιές κομμάτι του μυαλού σου έχει μείνει λίγη ανθρωπότητα για να καταλάβεις ότι αυτά τα ερωτήματα δεν θα έπρεπε να τεθούν ποτέ, δε θα έπρεπε να νιώθεις ενοχές ποτέ για την αηδία που ένιωσες μπροστά σε κάτι φρικαλέο, δεν θα έπρεπε να ανταγωνίζεσαι μέσα σε comments και posts για το ποιός δυστύχησε περισσότερο. Έπαψε ο κόσμος ξαφνικά να σκέφτεται από μέσα του; Έχει καταληφθεί η Πλάση ολόκληρη από ένα μεγάλο βιτριολικό πληκτρολόγιο;

“Everyone Loves a Good Train Wreck: Why We Can’t Look Away”. Αυτός είναι ο πιο αληθινός και ο πιο εύστοχος τίτλος που έτυχε να διαβάσω τελευταία. Πρόκειται για το βιβλίο του Eric Wilson, μία πραγματεία πάνω στην ηδονοβλεψία του τρόμου και την προσμονή του κακού μαντάτου. Όσο διάβαζα το βιβλίο τόσο στεναχωριόμουν για όλη τη σαδομαζοχιστική φύση μας και έπιανα τον εαυτό μου να έχει πέσει θύμα όλων των αρχέγονων ενστίκτων που αδημονούν για συμφορά. Πόσο πρόθυμοι είμαστε να κατασπαράξουμε συνανθρώπους μας στην πρώτη καταστροφή που θα πέσει στην αντίληψή μας; Ίσως έχουμε χάσει την επαφή με τα λόγια μας. Ίσως δεν αναλογιζόμαστε την είδηση «130 νεκροί από τρομοκρατική επίθεση», έχει πάψει να αντιστοιχεί σε 130 πτώματα και είναι απλά λέξεις που σχηματίζουν μία πρόταση. Ίσως είναι ένας γενετικός μηχανισμός άμυνας του εαυτού μας μπροστά στη τόση δυστυχία. Γιατί αν ποτέ καταλάβουμε τι ξεστομίζει ο παρουσιαστής ειδήσεων, αν ποτέ συνειδητοποιήσουμε τι γράφει το ειδησεογραφικό site τότε δεν θα υπάρχει μέρος να κρύψουμε τα πρόσωπά μας από ντροπή γι αυτό που συμβαίνει τριγύρω μας.

Everyone loves a good train wreck, λοιπόν. Όλοι μας σκύβουμε ενοχικά προς την κλειδαρότρυπα του διαδικτύου, της τηλεόρασης και εκστασιασμένοι παρακολουθούμε το μακελειό το οποίο θα μας κάνει να αισθανθούμε για λίγο ζωντανοί και για το οποίο θα έχουμε έναν λόγο να ξεκατινιαστούμε εκεί όπου μπορούν να μας βλέπουν όλοι. Γιατί η δυστυχία είναι viral. Η δυστυχία είναι μία αφροδισιακή ασθένεια που εμπεριέχει μέσα της τον πόθο να γίνω μάρτυρας μιας Χιροσίμας από τον καναπέ μου για να μπορέσω να βγω στον δρόμο να κράξω αυτόν που προτίμησε κλάψει για τον πόλεμο στη Συρία.

“Everyone loves a good train wreck. We are enamored of ruin. The deeper the darkness is, the more dazzling. Our secret and ecstatic wish: Let it all fall down.”

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."