O Ze Roberto είναι ένα ζώο.

ZeROBERTO_001

Όλοι όσοι από εμάς ασχολούμαστε, έστω και περιστασιακά, με το ποδόσφαιρο θυμόμαστε το γκολ ζωγραφιά του Zinedin Zidane στον τελικό της Γλασκώβης το 2002. Λιγότεροι θα θυμούνται την μοναδική πορεία της Bayer Leverkusen η οποία ενάντια σε κάθε προγνωστικό, εκείνη την χρονιά έφτασε μια ανάσα από το tremble, χάνοντας, τελικά, μέσα σε μια καταραμένη εβδομάδα την πρωτιά στην Bundesliga, τον τελικό Κυπέλλου Γερμανίας και το Champions League.

 

Από αυτήν την εξαιρετική ομάδα, ορισμένοι συνέχισαν σε ακόμη υψηλότερο επίπεδο, άλλοι, όντας σε προχωρημένη ηλικία, εγκατέλειψαν την ενεργή δράση μέσα στα επόμενα χρόνια, ενώ κάποιοι άλλοι απλώς δεν συμβιβάστηκαν ποτέ ξανά με την αποτυχία.

 

Με αυτούς θα ασχοληθούμε σήμερα.

 

Η καριέρα του José Roberto da Silva Júnior- ευρύτερα γνωστός ως Ze Roberto- εξελίχθηκε με έναν τρόπο τον οποίο κάθε πιτσιρικάς του Sao Paolo θα ζήλευε: Διεθνής για 11 χρόνια στο αριστερό άκρο της εθνικής ομάδας της Βραζιλίας, ευρωπαϊκές παραστάσεις με τους μεγαλύτερους συλλόγους (Ρεαλ Μαδρίτης, Μ. Μονάχου, Μ. Λεβερκούζεν), πρωταθλητής Ευρώπης, πρωταθλητής Γερμανίας και Βραζιλίας.

 

Πλέον σε ηλικία 40 χρονών, θα μπορούσε να συνταξιοδοτηθεί, περνώντας το υπόλοιπο της ενήλικης ζωής του πίνοντας cocktail και απολαμβάνοντας τον βραζιλιάνικο ήλιο, ή να συνέχιζε ως σκιά του ποδοσφαιρικού εαυτού του,  επενδύοντας στα πετροδόλαρα που τόσο απλόχερα του προσφέρονταν στον Κατάρ. Σωστά; Λάθος.

 

Ο Ze Roberto επέστρεψε στην Βραζιλία και όταν, στην πρεμιέρα της νεας σεζόν, του ζητήθηκε από τον coach να εξηγήσει στους συμπαίχτες του τι σημαίνει το να αγωνίζεσαι για έναν σύλλογο όπως η Palmeiras, εκείνος τους μίλησε κάπως έτσι:

 

 

Σε μια εποχή όπου το σύγχρονο ποδόσφαιρο έχει απολέσει τον ρομαντισμό του, οι ΠΑΕ μετατρέπονται σε βιτρίνες που στόχο έχουν την καλλιέργεια προσωπικών στρατών εφοπλιστών, βιομηχάνων και λοιπών μαφιόζων, ενώ ο παγκόσμιος τύπος επικεντρώνεται είτε στα τερτίπια του borderline Mourinho είτε στις ερωτικές συντρόφους του CR7, ο λόγος του Ze Roberto αποκτά μια ξεχωριστή αξία. Κυρίως για εμάς που θεωρούμε ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι ζήτημα ζωής και θανάτου. Είναι κάτι απείρως πιο σοβαρό.

 

(FYI η Palmeiras κέρδισε 3-1 εκείνον τον αγώνα.)

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;