Oι Cursed Earth τσακίζουν ψυχές

cursed

Κάπου το Σεπτέμβριο, και ήδη γνωρίζοντας πως διανύω μια εξαιρετικά δύσκολη εξεταστική, είχα ξεμείνει από μουσική που μου δίνει κουράγιο. Ντάξει, όχι και τόσο, αλλά μόνο παρουσιάζοντας τέτοιο δράμα μπορώ να εξηγήσω τι μου συνέβη όταν πέτυχα κάπου στο YouTube τους Cursed Earth.

Ήταν το κλασικό προτεινόμενο στα δεξιά ενός κομματιού που ήδη άκουγα, αλλά δεν το έδωσα πολύ σημασία. Το auto-play όμως είχε άλλα κέφια. Και κάπου εκεί, άκουσα την εισαγωγή από το πρώτο κομμάτι. Μου θύμισε αρκετά Code Orange, επομένως με έκανε να στρέψω το βλέμμα μου στην οθόνη. Στη συνέχεια σταμάτησε να υπάρχει η ομοιότητα αυτή, αλλά μέχρι το τέλος του τραγουδιού, είχα παραμείνει ακίνητη. Αυτό ήταν. Search bar, αλλά κομμάτια, Google, ποιοι είναι, από πού και τέτοια.

Οι Αυστραλοί, λοιπόν, σχετικά πρωτοεμφανιζόμενοι Cursed Earth, παίζουν κάτι που φλερτάρει με το hardcore, αλλά είναι αδιαμφισβήτητα πιο βαρύ. Hardcore/metal ή και death metal έχω αποφανθεί εγώ, αλλά ο προσδιορισμός του είδους δεν είναι το θέμα. Το θέμα είναι πως καταφέρνουν να ακούγονται τόσο αναθεματισμένα φρέσκοι, τη στιγμή που υπάρχουν αρκετά παρόμοια συγκροτήματα εκεί έξω. Να μου πεις αυτή είναι η μαγκιά και θα συμφωνήσω. Γιατί δεν έχει να κάνει μόνο με το νεαρό της ηλικίας, ή το ταλέντο. Έχει να κάνει και με εκτέλεση, ευρεσιτεχνία και ποικιλομορφία, η οποία πάλι καλά υπάρχει και δεν περιορίζεται μόνο σε εκείνο το κομμάτι που επέλεξαν για πρώτο τους single.

cursed2

Έχουν κυκλοφορήσει μέχρι στιγμής αρκετά EPs και τα πιο πρόσφατα, τα “Cycles of Grief Vol I: Growth” και “Cycles of Grief Vol II: Decay” είναι αυτά που τους έκαναν γνωστούς σε πιο ευρύ κοινό. Δύο πολύ σύντομες -δυστυχώς- σε διάρκεια κυκλοφορίες, οι οποίες όμως είναι υπέρ αρκετές για να τους απολαύσεις. Το δεύτερο φυσικά και αποτελεί συνέχεια του πρώτου, και έχει κάποιες πάρα πολύ όμορφες διακυμάνσεις, παρουσιάζοντας πολλές διαφορετικές πτυχές της μπαντάρας αυτής. Για μένα προσωπικά, η παρομοίωση με τους Code Orange δεν έχει λόγο να υφίσταται πια, καθώς, ναι οκ, χαοτικό αποτέλεσμα υπάρχει και από τους δύο. Το πόρισμά μου, όμως, είναι πως υπάρχει περισσότερη βρωμιά, αλητεία και σαματάς στους Cursed Earth.

Αφήνοντας λίγο και το φεμινιστικό μου συναίσθημα να πει ένα γεια, και διανύοντας μια χρονιά που μουσικά αποδεικνύεται γυναικεία υπόθεση, θα πρέπει να περάσω και στο κερασάκι στην τούρτα του συγκροτήματος, το οποίο δεν είναι άλλο από το σκίσιμο στα φωνητικά από την -αγαπημένη μου πλέον- Jazmine Luders. Η καλή μου, λοιπόν, έχει ικανότητες που θα τις ζήλευαν αρκετοί άλλοι vocalists, αλλά και μια επιβλητική παρουσία πίσω από το μικρόφωνο. Πολλοί ίσως διπλοτσεκάρουν ή αμφισβητήσουν την παρουσία της σε μια τέτοια μουσική σκηνή, γιατί όπως και να το κάνεις, όσο ανοιχτόμυαλοι κι αν θέλουν να φαίνονται πολλοί, αρκετοί θα αργήσουν να σταματήσουν να σκέφτονται υποτιμητικά. Αλλά η πληθώρα των θετικών σχολίων μου δείχνει άλλα πράγματα και ελπίζω να συνεχίσει να υπάρχει. Οπότε, ένας από τους λόγους που η ψήφος εμπιστοσύνης μου θα πάει στους Cursed Earth, είναι η εν λόγω κοπέλα.

Σαν άτομο που δυσκολεύεται να βρει hardcore συγκρότημα να την κρατήσει ενθουσιασμένη, μπορώ να πω πως οι Cursed Earth μπορούν να ικανοποιήσουν και τους πιο απαιτητικούς. Τα δύο EPs τους θα κυκλοφορήσουν και σε έναν ενιαίο δίσκο, πράγμα που θα αναδείξει πολύ περισσότερο τους ίδιους και θα προσπαθήσει να τους οδηγήσει όπου πρέπει να πάνε. Απλά πάτα play.

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου