Once ή αλλιώς η απενοχοποίηση του ρομαντικού σινεμά

once
Σίγουρα δεν είμαι ο άνθρωπος που αγαπά τις ρομαντικές ταινίες. Κάτι τέτοιο δεν ισχύει με το Once. Ένα ροκ – low budget – συγκινητικότατο μιούζικαλ, σε σκηνοθεσία του Ιρλανδού John Carney (Sing Street, Begin Again) με πρωταγωνιστές τον Glen Hansard και τη Marketa Irglova (aka Swell Season στα μουσικά δρώμενα). Η ταινία γυρίστηκε στο Δουβλίνο το 2007, μέσα σε 17 μέρες και ο Carney πήρε το ρίσκο του να εξοφλήσει αρχικά τους δύο πρωταγωνιστές και με την επικείμενη επιτυχία της ταινίας, όλους τους υπόλοιπους συντελεστές. Στα πλαίσια του να εξοικονομήσει χρήματα, χρησιμοποίησε φυσικό φως και το διαμέρισμα που διέμενε ο Hansard στην πραγματικότητα. Ο τηλεφακός, επίσης, βοήθησε στο να καταγραφούν τα πλάνα στους δρόμους της πόλης, για τα οποία δεν υπήρχε άδεια, αλλά και στο να νιώσουν λιγότερο άβολα οι μη επαγγελματίες ηθοποιοί, οι οποίοι σε πολλές περιπτώσεις, αυτοσχεδίασαν.
Το fun fact της υπόθεσης, είναι πως για τον ρόλο του πρωταγωνιστή, αρχικά, είχε προταθεί ο κύριος – πιο αγγλόφατσα πεθαίνεις – Cillian Murphy, λόγω και της συμμετοχής του παλαιότερα σε μουσικό γκρουπ. Αφού έμαθε, όμως, ότι η συμπρωταγωνίστρια του δεν θα είναι εξίσου δημοφιλής, αρνήθηκε. Υπάρχουν φήμες ότι ακόμα προσπαθεί να βλάψει τον εαυτό του με το ξυραφάκι της τραγιάσκας του μετανιώνοντας για την απόφασή του αυτή.

 

 

Ο Hansard, λοιπόν, υποδύεται έναν Ιρλανδό μουσικό του δρόμου ο οποίος το πρωί παίζει διασκευές γνωστών κομματιών για να διασκεδάζει τους περαστικούς και το βράδυ δοκιμάζει την απήχηση των δικών του συνθέσεων. Μια απ’ αυτές τις συνθέσεις άκουσε η 17χρονη Τσέχα μετανάστρια, Irglova. Έτσι ξεκίνησε η γνωριμία τους, η οποία επισφραγίστηκε με την επισκευή μιας ηλεκτρικής σκούπας και την εκπληκτική χημεία των δύο σε ό,τι αφορά την μουσική.

 

 

Το Once δεν είναι το κλασικό ρομάντσο που περιμένεις να εκτυλιχθεί ανάμεσα σε δύο ευαίσθητους και πληγωμένους ανθρώπους με κοινές ιδιοσυγκρασίες. Το soundtrack είναι αυτό που κατευθύνει κατά κύριο λόγο την ταινία και το όποιο lovestory υπάρχει. Μέσα από τα γλυκόπικρα τραγούδια, που είναι όντως συνθέσεις των πρωταγωνιστών real life, εξομολογούνται τα back stories τους, αλλά και το πώς νιώθουν για την ζωή τους στο παρόν. Θα μπορούσαν να ακουστούν και ως κλασικά, έντεχνα, γλυκανάλατα άσματα, αλλά σε αντίθεση μ’ αυτό, όσο απλοί είναι οι στίχοι τους, ταυτόχρονα είναι αυτό που θα ‘θελε να εκφράσει ο καθένας μας στον απέναντι του σε αντίστοιχες καταστάσεις.
Η ταινία τελειώνει με τον καλύτερο δυνατό τρόπο για τα δικά μου δεδομένα και θαρρώ πως μπορεί να λυγίσει τον καθένα ευκολότερα απ’ όσο λυγίζει τα κουτάλια ο Uri Geller. Το Once, λοιπόν, μας διδάσκει ότι μια σχέση ανάμεσα στα δύο φύλα μπορεί να είναι εξίσου δυνατή και βαθιά, μόνο με το να είναι δοτική στο έπακρο και δημιουργική για τον καθένα ξεχωριστά. Έξω από το συναισθηματικό πλαίσιο, μας υπενθυμίζει πως όταν καταπιάνεσαι με κάτι που σε γεμίζει, αυτόματα έρχεται η λύση σε ό,τι σε ζορίζει (μαντινάδα not intended).

 

 

Υ.Γ.: Θα καταλάβεις πόσο πολύ σ’ άρεσε η ταινία, όταν συνειδητοποιήσεις ότι δεν αναφέρθηκαν ποτέ τα ονόματα των πρωταγωνιστικών χαρακτήρων.

 

 

Σάντρα Δημητρέλου


Αρέσκομαι να ξεψαχνίζω ό,τι έχει να κάνει με μουσική και φιλοδοξώ να γίνω μια τζαζ πιανίστρια. Μισώ τον Μπαχ και τα μακαρόνια.