OneTwoSix – Ένα hardcore success story

126 front

Αυτά τα 5 χρόνια της κρίσης, εφημερίδες, free press και websites έχουν γεμίσει από ιστορίες νέων που «πήραν τη μεγάλη απόφαση να εγκαταλείψουν το χάος των απρόσωπων πόλεων και έκαναν νέο ξεκίνημα, επιστρέφοντας στην επαρχία και επιλέγοντας έναν απλό και ανθρώπινο τρόπο ζωής. Ήρθαν σε επαφή με τη φύση, τρώνε υγιεινά και κάνουν ξανά όνειρα ενώ περνούν quality time με τους ανθρώπους που αγαπούν. Διοχετεύουν τη δημιουργικότητά τους καλλιεργώντας τρούφα/σαλιγκάρια/στρουθοκάμηλους, ή φτιάχνοντας χειροποίητα καλάθια/σανδάλια/έπιπλα/διακοσμητικά με πολύ μεγάλη εμπορική επιτυχία».

Μπορούμε τώρα να αφήσουμε τις μαλακίες και να μιλήσουμε για την πραγματική ζωή;

Η φάση δεν είναι ειδυλλιακά άρθρα για ελαφρόμυαλους, είναι το πώς θα τα βγάλεις πέρα κάθε μέρα. Βρίσκοντας τι είναι αυτό που μπορείς να κάνεις καλά, τους τρόπους για να μεγιστοποιήσεις το impact σου και ταυτόχρονα να μην κοροϊδεύεις τον κόσμο.

Με μια φράση; OneTwoSix.

126 2

Μιλήσαμε με τον Γιώργο Πυρουνάκη και το Χρήστο Λεοντή, που από το 2012 ξεκίνησαν την 126 Hardcore Clothing στο κέντρο της Θεσσαλονίκης. Ο στόχος; Να φτιάξουν σχέδια για street ρούχα και αξεσουάρ, με ποιοτικό υλικό και hardcore χαρακτήρα, μια και η προϊστορία τους βρίσκεται σε αυτό το χώρο και ανέκαθεν οι θιασώτες του ιδιώματος είχαν στενή σύνδεση τόσο με το attitude, όσο και με το image.

Η δημιουργία merchandise για συγκροτήματα έγινε βασική ασχολία, με (ενδεικτικά) ονόματα όπως οι Anathema, Orange Goblin, Ryker’s, Stampin Ground, Backfire από τους διεθνείς και Kin Beneath Chorus, Bewized, Bad Movies, De Sades, Oldschool Rednex από τους ντόπιους να έχουν “ντυθεί” OneTwoSix. Επεκτεινόμενοι εκτός Ελλάδας, ξεκίνησαν να συνεργάζονται με την Coretex Records , το μεγαλύτερο hardcore κατάστημα στη Γερμανία με πανευρωπαϊκό mailorder.

Έχοντας πάρε δώσε με όλους αυτούς, το να στηθεί το πρώτο live ήταν θέμα χρόνου. Ταυτόχρονα όμως, άρχισαν και τα μπλεξίματα επειδή μόνο όποιος δεν έχει διοργανώσει live ποτέ στη ζωή του, το θεωρεί απλό και εύκολο. Οι λεπτομέρειες είναι πολλές, τα έξοδα περισσότερα και όσο οι εμπλεκόμενοι αυξάνονται, γεωμετρικά ακολουθούν και οι παρεξηγήσεις.

Από τον promoter, στη μπάντα, στον μαγαζάτορα που θα φιλοξενήσει το event, στο τυπογραφείο που θα τυπώσει τα εισιτήρια, σε εκείνον που θα κόψει τα cd, σε αυτόν που θα φτιάξει/στήσει/πουλήσει το merchandise και μέχρι αυτόν που θα αγοράσει τελευταίος εισιτήριο, ο δρόμος είναι μακρύς. Είναι δύσκολο να συντονιστούν όλοι αυτοί και σχεδόν ποτέ δε συμβαίνει.

Η απελπισία οδηγεί σε  δραστικά μέτρα και στην περίπτωσή μας, αυτό που χρειαζόταν ήταν μια τρόικα. Η 126 συμπληρώθηκε από την Straight From The Heart Records και τη D Sign, που αναλαμβάνουν η πρώτη τη διοργάνωση συναυλιών και η δεύτερη το εικαστικό τόσο για το merch, όσο και για το artwork των albums. Ακούγεται glamorous πολυεθνική σύμπραξη, αλλά μη μασάς, αυτοί οι δύο είναι πάλι. Γιατί όλα αυτά; Καταμερισμός και οργάνωση.

126 merch

Και ορίστε άλλο ένα μη σύνηθες modus operandi χαρακτηριστικό που το μεγάλο ποσοστό των εμπλεκομένων με τη σκληρή μουσική αγνοεί επιδεικτικά. Κρυμμένη πίσω από την ψευδαίσθηση του DIY, η αρπακόλλα κυριαρχεί.

«Εντάξει μωρέ, έλα και βλέπουμε», «βάλε εσύ το ποσό και θα τα βρούμε», «α, εγώ δεν παίζω πριν από αυτόν», «γιατί ρε φίλε να έχει 10 ευρώ το εισιτήριο;», είναι φράσεις που κάνουν τους ήρωες αυτής της ιστορίας να βγαίνουν από τα καλοφτιαγμένα ρούχα τους. Εκεί κουμπώνει η δημιουργία της τρόικας που λέγαμε πριν, στο να κάνουν οι ίδιοι όσα περισσότερα γίνεται και να ελαχιστοποιούν τους μεσάζοντες.

Τι συνεπάγεται αυτό; Τρέξιμο και έξοδα. Και αυτό ακριβώς είναι το σημείο που με τράβηξε σε αυτή την ιστορία. Το ότι προκειμένου να γίνει σωστά, είναι πρόθυμοι να τραβήξουν αυτούς τους δυο παράγοντες στα άκρα. Και αν το πρώτο είναι πηγαίο εφόσον εμπλέκεται και η αγάπη για το hardcore, το δεύτερο δεν κοιτάει αισθήματα.

Το θέμα το έχουμε συζητήσει και άλλη φορά.. Το εύκολο είναι να κατηγορήσουμε τον όποιο διοργανωτή, είτε που δε φέρνει αυτό που θέλω εγώ να δω σήμερα, είτε που όταν το κάνει, είναι ακριβό το εισιτήριο. Θέλω να δω το live, θέλω να παίξω και να κάνω το κομμάτι μου, θέλω να το ζήσω. Ταυτόχρονα όμως, θέλω να δώσω το λιγότερο δυνατόν. Δε με νοιάζει που ο διοργανωτής θα πρέπει να πληρώσει προκαταβολή για το booking, εισιτήρια για τη μπάντα, το venue, τυχόν εξτρά μηχανήματα, το ξενοδοχείο, το φαγητό, το τυπογραφείο, το ΦΠΑ και την ασφάλιση όσων παίξουν, προκειμένου να είναι καλυμμένος νομικά.

Όλα αυτά, πριν εισπράξει φράγκο από τα εισιτήρια. Και αν τελικά δεν μαζευτούν, θα πληρώσει από την τσέπη του και δε θα είναι η πρώτη φορά.

Αυτές είναι οι δικές τους σκέψεις, από την πλευρά του διοργανωτή. Εγώ δεν είμαι τέτοιος, μπορώ να το δω από απόσταση. Έχω να σούρω πολλά για τη φάρα τους, όλοι έχουμε. Τελικά όλα καταλήγουν σε βασικές αρχές κοινωνικής ζωής. Το αν ο άλλος πάει να σε κοροϊδέψει, να σε εκμεταλλευτεί, να κερδίσει εις βάρος σου. Όλα αυτά τα κρίνει ο χρόνος.

Αυτό που μπορείς να κάνεις εσύ, είναι να υποστηρίζεις αυτό που αγαπάς. Ακόμα κι αν αυτό είναι το violent dancing; Ναι, ακόμα και τότε…

126 flag

 

 

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο