Όταν η Καθημερινή και οι New York Times σέρνονται πίσω από το Sex And The City με copy/paste βήματα, υπάρχει ελπίδα για όλους μας

J6zZl

Είναι ένα βράδυ Τρίτης, η ώρα που οι φιλήσυχοι οικογενειάρχες νοικοκυραίοι σαν και του λόγου μου ησυχάζουν. Η τηλεόραση παίζει χαμηλά, το φως στο παιδικό δωμάτιο έχει σβήσει και ενώ προσπαθώ να ξεχάσω τη λιγούρα που έχω και να μην κατέβω για κανταΐφι στο ζαχαροπλαστείο απέναντι, chat-άρω με τη Χαρά Κοζάκη.

Μιλάμε για τα sites και τα blogs που ασχολούμαστε και διατυπώνω την άποψη ότι αυτό που κάνουμε είναι από δημοσιογραφικής άποψης, σχετικά χαμηλών απαιτήσεων. Δε χρειάζεται να οδεύει κάποιος προς το Πούλιτζερ για να διατηρεί μια στήλη σε ένα site τη σήμερον ημέρα πολλώ δε να εξασκεί αυτό που λέγεται μουσική δημοσιογραφία. Εντάξει, ο David Fricke μπορεί και να το κάνει, αλλά δεν είναι πολλοί σαν και αυτόν. (Να θυμηθώ κάποια στιγμή να σας πω την ιστορία για τότε που του πούλησα cds των Aphrodite’s Child). Στην κουβέντα μας με τη Χαρά λοιπόν, αναπόφευκτα φτάνουμε στη σχετική φράση-χρυσό του Frank Zappa, που δε θα σταματήσουμε να αναφέρουμε σε κάθε ευκαιρία.

“Most music journalism is people who can’t write, interviewing people who can’t talk, for people who can’t read”

Όλοι μας ανήκουμε σε κάποια από αυτές τις κατηγορίες ανθρώπων, κανείς δε μπορεί να του ρίξει άδικο. Τσαπατσουλιά, προχειρότητα και σαχλαμάρα κυριαρχούν στο χώρο και όσοι θέλουν να τις αποφύγουν, καταφεύγουν σε δήθεν αποψάρες με αφηγηματικό στυλ (για να κοιτάξουμε και τα μούτρα μας στον καθρέφτη).

Προσωπικά, πάντα θαύμαζα τους αληθινούς δημοσιογράφους. Που θα ασχοληθούν μέρες με ένα θέμα, θα εξακριβώσουν οι ίδιοι το παραμικρό γεγονός που αναφέρεται στο κείμενό τους και θα αφηγηθούν την ιστορία με άποψη, λεξιλόγιο και ροή υψηλού επιπέδου. Κακά τα ψέματα, οι περισσότεροι από αυτούς βρίσκονται σε περιβάλλον εφημερίδας. Η κουβέντα για την ποιοτική υπεροχή του εντύπου σε σχέση με το pixel είναι διαρκής, μοιάζει κάπως με εκείνη για το mp3 vs βινύλιο και δε χρειάζεται να μπούμε εκεί τώρα.

Νωρίτερα σήμερα το απόγευμα διάβαζα την Καθημερινή και όπως πάντα, όσο και να διαφωνώ με τον συντηρητικό προσανατολισμό των αρθρογράφων της, θαύμασα την καλή δουλειά που γίνεται εκεί μέσα. Καλή δουλειά που μπορείς να την αντιληφθείς σε κάθε θέμα, από το ρεπορτάζ για τις διαπραγματεύσεις του Eurogroup, μέχρι το ανάλαφρο κειμενάκι προς το τέλος για τις glamorous moms της Park Avenue.

IMG_20150519_233702

Ειδικά αυτό το θέμα, είναι πολύ ενδιαφέρον. Υπάρχει μια φυλή στις πανάκριβες γειτονιές γύρω από το Central Park στη Νέα Υόρκη, από καλοδιατηρημένες μητέρες, παντρεμένες με εκατομμυριούχους CEOs, στοχευμένα πολύτεκνες, που έχουν ως αποκλειστικό καθήκον να συντηρήσουν το καλό όνομα της οικογένειας, να διαχειριστούν τα οικονομικά του σπιτιού και να κάνουν τις απαραίτητες ενέργειες ώστε τα βλαστάρια τους να πάνε στα καλύτερα σχολεία. Πολλές φορές όλα αυτά έχουν καθοριστεί από το προγαμιαίο συμβόλαιό τους και μάλιστα υπάρχει και προσυμφωνημένο bonus για την επίτευξη των στόχων. Οι φραγκάτοι του 1% λοιπόν, αγοράζουν μια καλή σύζυγο και μητέρα και συνεχίζουν να βγάζουν τα εκατομμύριά τους καμαρωτοί. Με εξίταρε τόσο πολύ, που ήθελα να το ψάξω λίγο περισσότερο.

Το άρθρο της Καθημερινής ανέφερε το όνομα Wednesday Martin, ανθρωπολόγος, και ότι υπήρχε ένα σχετικό κομμάτι της στους New York Times. Τέλεια, οι πηγές είναι στα χέρια μας. Κάπου εδώ ήρθε το τέλος της ευφορίας και η απαρχή της απογοήτευσης.

2510349462_34fb9d01ab_b

Η Wednesday Martin έχει αυτή τη ροζ μπούρδα ως website, προφανώς το Sex And The City είναι το ευαγγέλιο της και για κάποιο λόγο, οι φοβεροί Times φαίνεται να εκτιμούν τη γνώμη της για lifestyle θέματα. Έχω την εντύπωση ότι αυτό απέχει κάπως από την έννοια του ανθρωπολόγου, αλλά γουατέβερ, ότι δηλώσεις είσαι, σωστά;

Τι λέγαμε ότι θαυμάζαμε νωρίτερα; Την έγκριτη δημοσιογραφική δουλειά, σωστά; Λάθος και πάλι. Δε δηλώνω ειδήμων, αλλά το ότι το (κατά ένα περίεργο τρόπο, ανυπόγραφο) άρθρο της Καθημερινής είναι ένα ελαφρώς πετσοκομμένο και ξετσίπωτο copy/paste/μετάφραση-λέξη-προς-λέξη αντιγραμμένο προχειρόπραμα, του άρθρου των Times δε με εντυπωσιάζει καθόλου. Καταλαβαίνω ότι δεν ήταν το θέμα που θα σήκωνε ολοκληρωμένη έρευνα, αλλά δε θα μπορούσε κάποιος να μπει στον κόπο να το γράψει έστω με δικά του λόγια;

Bad sport Καθημερινή, very bad sport.

Ίσως δεν πρέπει να αρπάζω την ευκαιρία για κράξιμο. Ίσως όλοι δικαιούνται ένα ποσοστό τσιχλόφουσκας στις σελίδες τους. Ποιοι είμαστε εμείς για να μιλήσουμε άλλωστε; Ας εξισωθούμε λοιπόν έγκριτες εφημερίδες. Μπορεί μέχρι σήμερα να έπρεπε να ανέβω εγώ για να συμβεί αυτό, αλλά εσείς επιλέξατε να γκρεμοτσακιστείτε μέχρι εδώ κάτω.

Μισή ντροπή δική σου και η άλλη μισή, πάλι δική σου.

 

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο