‘Οταν ο Jason Bourne συνάντησε την ελληνική γραφειοκρατία (αλλά δυστυχώς δεν τη σκότωσε)

jason

Πες την αλήθεια: όταν είχες δει το “The Beach” με τον Λεονάρντο Ντι Κάπριο, ονειρεύτηκες πως μούλιαζες τα αρχ…εεεε…πόδια σου σε αυτή την υπέροχη τροπική παραλία.

Κάπως έτσι λειτουργεί ο κινηματογραφικός τουρισμός εδώ και αρκετά χρόνια. Αναγκαστικά, είτε μας αρέσει είτε όχι, πέρα από το θέμα της ποιότητας της ταινίας, τα μέρη που απεικονίζονται στην μεγάλη οθόνη λειτουργούν σαν μαγνήτης προς εκατομμύρια τουρίστες. Αυτό είναι κάτι που κυρίως επιδιώκουν οι χώρες στις οποίες ανήκουν μαγικά μέρη όπως αυτό παραπάνω.

Ο σκηνοθέτης κινείται με βάση το σενάριο (π.χ. εάν αναφέρονται σκηνές σε παγωμένα βουνά, οι παραγωγοί θα κινηθούν προς Αλάσκα, Άλπεις ή κάτι παρόμοιο), τα τσακάλια του τάδε στούντιο θα οργώσουν την υφήλιο, θα εντοπίσουν το σωστό (οπτικά αλλά ΚΥΡΙΩΣ οικονομικά) μέρος, μετά θα έρθει η συννενόηση με την συγκεκριμένη χώρα σχετικά με θέματα γυρισμάτων, αδειοδοτήσεων, φόρων και το συνεργείο θα μεταφερθεί εκεί που πρέπει για να πραγματοποιηθούν οι σκηνές μέσα σε 1,2,3 εβδομάδες ή τελοςπάντων όσο χρειαστεί σύμφωνα με το budget.

Βγάζει νόημα, έτσι δεν είναι;

Τι συμβαίνει όμως στην περίπτωση που το σενάριο αναφέρει συγκεκριμένη τοποθεσία και όχι κάτι αφηρημένο; Εάν π.χ. η μισή ταινία διαδραματίζεται στο Παρίσι (random παράδειγμα), θα πρέπει να παρουσιαστεί ο πύργος του Άιφελ και όλα τα υπόλοιπα trademarks της πρωτεύουσας της Γαλλίας. Σε αυτή την περίπτωση τα τσακάλια που αναφέραμε παραπάνω, ξεκινούν κατευθείαν τις επαφές με το τάδε κράτος ώστε να πραγματοποιήσουν όσο το δυνατόν πιο σύντομα γυρίσματα εκεί που πρέπει (είναι λιγότερο χρονοβόρο και πιο οικονομικό από το αφηρημένο παράδειγμα από πάνω). Στην περίπτωση που για τον χ ή ψ λόγο ναυαγήσουν τα πάντα, οι παραγωγοί δεν θα κάτσουν με σταυρωμένα τα χέρια, ούτε πρόκειται να πουν στον σεναριογράφο “φίλε, πρέπει να ξαναγράψεις 100 σελίδες, αυτή τη φορά δεν διαδραματίζεται το story στο Μεξικό αλλά στη Μογγολία”. Αμέσως θα βρουν τον επόμενο προορισμό γυρισμάτων ο οποίος θα είναι συμβατός με την ιστορία. Π.χ. εάν δεν καταφέρουν να κινηματογραφήσουν στην Ουγγαρία, θα κινηθούν προς Τσεχία (και γενικότερα στην ευρήτερη περιοχή του ανατολικού μπλοκ) μεριά.

Αυτό ακριβώς έγινε με την καινούργια ταινία του Ματ Ντείμον, το “Jason Bourne”, του οποίου το trailer κυκλοφόρησε πριν λίγες ώρες.

Ένα μέρος της ταινίας υποτίθεται πως διαδραματίζεται στην Ελλάδα και όπως ήταν αναμενόμενο οι παραγωγοί της ταινίας έκαναν τις επαφές που έπρεπε με το ελληνικό κράτος, μόνο και μόνο για να φάνε πόρτα από την ντόπια ομορφιά που έχουμε και λέγεται “γκρικ μπιουροκρασι”. Έτσι, πήγαν μέχρι την Τενερίφη και γύρισαν τις “ελληνικές” σκηνές χωρίς κανένα απολύτως πρόβλημα.

Οι γενικότερες δηλώσεις περί του θέματος ήρθαν και από άλλους παραγωγούς και στούντιο που έφαγαν άκυρο δηλώντας τα εξής Greece continues to be an unfriendly filming location due to extensive bureaucracy and unaccommodating officials with the country having lost massive revenue from international productions including a mini series on the life of Onassis, Hercules, Troy and Alexander, to name but a few”.

Ο μεγάλος καημός όμως δεν είναι αυτός. Αφορά τους εγχώριους κινηματογραφιστές οι οποίοι αναγκάζονται να βάλουν υποθήκη τα σπίτια τους για να καταφέρουν να δημιουργήσουν Τέχνη μέσα σε μια κοινωνία που την έχει αποτινάξει από πάνω της σαν λέπρα. Αφορά αυτούς τους ανθρώπους που αναγκάζονται να έρθουν αντιμέτωποι με την γραφειοκρατία κάθε μέρα, προσπαθώντας (με ηρωικές προσπάθειες) να πραγματοποιήσουν το όνειρο τους. Εάν δεν υποστηρίζονται από μεγάλα κεφάλαια (εάν ξέρεις κόσμο, όλα γίνονται στο Ελλάντα), είναι αναγκασμένοι είτε να μεταναστεύσουν, είτε να βουλιάξουν στη μιζέρια.

Δεν πειράζει, όσο έχουμε ήλιο, θάλασσα και μπουζούκια, δεν φοβόμαστε τίποτα.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.