Όταν ο (πρώην) ανανάς κάνει όσο ταμείο κάνουν όλες οι αγαπημένες σου μπάντες ταυτόχρονα

week

Με μια πολύ πρόχειρη έρευνα, ο Weeknd φαίνεται ότι ξεκίνησε τη χρήση φούντας στα 11 του, και συνέχισε με prescription, ζαναξάκια, κοκάρα, μανιτάρια, κέτες κτλ, δηλώνοντας ότι δε χρειάστηκε ποτέ κάποιο ντιτόξ, αλλά απλώς τον έψηνε κάθε μέρα να είναι χάη σε κάτι.

Με μια ακόμη πιο πρόχειρη έρευνα, ο Weeknd είναι ο μεγαλύτερος αστέρας όλων των μουσικών φασμάτων των ημερών μας.

Βάζοντας το τελευταίο του δισκάκι, Starboy, κανείς δε μπορεί να του προτάξει κάποιο επιχείρημα στο γιατί δεν είναι ο καλύτερος απ’όλους.

Ξεκινώντας, βλέπουμε ένα δίσκο ο οποίος αποτελείται από 18 κομμάτια, κάτι το οποίο είχαμε να δούμε από εποχές τριπλού Τόλη Βοσκόπουλου, κάτι το οποίο είναι αρκετά δίκοπο, μιας και μοιραία αν δεν είσαι οι μέηντεν δε μπορείς να κρατήσεις ποιότητα στα τέρματα, μέχρι κι αυτοί λυγίσανε σε μερικά σιντιά.

Ο δίσκος ξεκινάει με τον πασίγνωστο και ήδη υπερχιτ Στάρμποη, με τους Daft Punk (οι οποίοι είναι το αμέσως επόμενο καλύτερο γαλλικό δίδυμο μετά τους Λιζαραζού – Τουράμ) να σπρώχνουν όσο πρέπει τα μελωδικά μέρη του κομματιού μαζί με το απαραίτητο vocoder, και τελειώνει με τον ίδιο τρόπο (το feat των Γάλλων, ντε) στο I Feel it Coming, το οποίο δε θα μπορούσε να αποτελεί καλύτερη αποφώνηση στο σιντί, λέγοντας ένα μεγαλοπρεπές «φτού και μπαίνω» σε όποιον τόλμησε να μην υποκύψει στη γοητεία του ανανά.

Χαζεύοντας τα κομμάτια, μπορεί κανείς πέραν των Daft Punk να παρατηρήσει φιτάκια από Kendrick Lamar (που κυκλοφόρησε αντίστοιχα τον καλύτερο δίσκο του 2015), την Lana και τον Future. Διόλου άσχημα για τζάνκι, ε;

Η απόλυτη αλήθεια, βέβαια, έγκειται στο ότι ο δίσκος μπορεί στην πλειοψηφία του να έχει μόνο πεντάστερα κομμάτια (Rockin’, Secrets, Sidewalks, A Lonely Night, Die For You, Ordinary Life, τα προαναφερθέντα με τις συνεργασίες), αλλά όλα τα υπόλοιπα περνάνε λίγο – πολύ ως σχετικά αδιάφορα φιλεράκια, ωσάν τη μουσικούλα που δίνουν σε ασανσέρ ή στα Starbucks (Χριστουγεννιάτικη περίοδος ή μη).

ΝΕ, ΚΕ;

Άλλοι για να βγάλουνε 10 κομμάτια ποιότητος ΣΥΝΟΛΙΚΑ χρειάστηκαν πάνω από μια ζωή, ο Weeknd το’χε πατήσει ήδη απ’τις προηγούμενες δουλειές του, και μ’αυτή μπήκε ήδη στο πάνθεον των σταρζ της γενιάς μας.

Δε χρηματοδοτούμαστε απ’τον ανανά, απλώς πέσαμε θύματα της ατέρμονης λάμψης του και της τιουναρισμένης (hey haters) φωνής του.

Ανεβείτε παρέα μας στο hype train ακούγοντας Love to Lay, για σας το λέμε.

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.