Πατρίς – Θρησκεία – Ορθοδοξία ή ένα φτωχό σχόλιο πάνω στους Deathspell Omega

death

Ήρθε αυτή η στιγμή του χρόνου (όχι ακριβώς του ημερολογιακού), όπου τα πιο πολυσυζητημένα και κουλ μαστοράκια του Είδους (θενξ μεγάλε) εξαπολύουν την καινούρια τους δουλίτσα. Χωρίς φρουφρου, φανφάρες, αρώματα και άλλα μαρκετινίστικα κολπάκια, οι Γάλλοι (;) πριν κανένα εικοσαήμερο, μας πέταξαν τίτλο, εξώφυλλο, όνομα δίσκου και αυτό ήταν.

Α, και ένα release date το οποίο δεν τήρησαν ποτέ, μια και αποφάσισαν για το καλό του Νοέμβρη να ανεβάσουν ολάκερο το «The Synarchy of Molten Bones» στο bandcamp τους, λίγο νωρίτερα από το προβλεπόμενο.

Στο μουσικό κομμάτι του δίσκου, θεωρώ πως είναι πολύ νωρίς ακόμα να εξάγουμε συμπεράσματα, θα πετάξω μια ελαφρά προσωπική γνώμη που μπορεί να δει τούτο δω το πραγματάκι πάνω απ’το «Drought», το οποίο μπορώ να πως βρήκα λίγο νερόβραστο (πάντα για το μουντιαλικό επίπεδο των DsΩ), την πιο όμορφη; όχι καλή/κρυστάλλινη, μιλάμε άλλωστε για το Είδος, παραγωγή που είχε δει η μπάντα από το Si Monumentum Requiris, Circumspice, καθώς και ένα από τα πιο αποθεωτικά φινάλε δίσκου την τελευταία τριετία. Οι (ά)πιστοι, ανατρέξτε στο τελευταίο λεπτό του Internecine Iatrogenesis.

Πέραν αυτών, το μεγάλο σημαντικό της ιστορίας είναι η ίδια η ύπαρξη των Deathspell Omega, αποτελώντας το μεγαλύτερο πολιτισμικό κομμάτι του ακραίου ήχου (αν θέλετε και ολάκερου του μέταλ) εδώ και αρκετό καιρό, έναν θρόνο τον οποίο ταϊζουν με την αυτοκρατορικότερη βορά που θα μπορούσαν να βρουν στις εξολοθρευτικές τους εξορμήσεις.

Δεν τους ενδιαφέρει να γίνουν γαμάω μέσα απ’αυτό (γιατί είναι), δεν τους ενδιαφέρει να σου αρέσουν (γιατί αν είσαι στην κερκίδα με τα μαύρα ξέρεις), δεν ξέρω αν τους ενδιαφέρει κάτι γενικότερα. Παρ’ότι ο Mikko Aspa θα προτιμούσα να μην υπάρχει (κάμποσες ιστορίες τριγυρίζουν στο διαδίκτυο περί φασισμού/παιδοφιλιών κτλ; αναζητήστε με μια μικρή πρεζούλα αλάτι), αποτελεί με ασφάλεια την πιο κοχονάτη φωνή στην πιάτσα, και, μαντέψτε : δεν τον ενδιαφέρετε και ιδιαίτερα.

Γιατί ρε μάγκα μας τραμπουκίζεις όμως έτσι, σιγά τους μαντραχαλαίους που μας κατουράνε κιόλα, θα’λεγε ο μη υποψιασμένος – και λογικό – αναγνώστης και ακροατής.

Είναι,ίσως, μέχρι να κάνετε ένα session παράλληλης ακρόασης και ανάγνωσης / μελέτης μουσικής και στίχων αυτών των κυρίων (;), παρέα με το πιο μεγάλο ίντερνετ του πλανήτη από δίπλα σας. Ίσως και να σας χαλάσει εν τέλει, αλλά θα έχετε έρθει σε μια πολύ επιδερμική επαφή με τη μπάντα που αγνόησε από τις απαρχές τις τον όρο «υπερτιμημένος».

Αν, πάλι, δε πείθεστε, η αλήθεια βρίσκεται στην φωτεινή πλευρά. Αυτό υποστηρίζουν και οι ίδιοι, άλλωστε.

 

 

 

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.