Πως η Beyonce κέρασε την καλύτερη λεμονάδα της χρονιάς

lem

Βούηξε ο τόπος με τον καινούργιο δίσκο της Beyonce. Λογικό είναι. Πρόκειται για ένα από τα μεγαλύτερα mainstream ονόματα, η παρουσίαση έγινε απροειδοποίητα με ένα music movie στο HBO και το Lemonade ήδη ακούγεται σε άπειρα σπίτια.

Εμάς μας νοιάζει όμως;

Η αρχική μου αντιμετώπιση ήταν η εξής:

shit

 

Ναι, ανήκω σε αυτό το μουσικόφιλο team. Αυτό που ανέκαθεν θεωρούσε πως η Beyonce και η συνομοταξία της δεν έχει να προσφέρει απολύτως τίποτα. Βάλε στην εξίσωση το γεγονός πως ο δίσκος μιλάει για την απιστία του Jay Z (στα @@ μας), την θέση της αφροαμερικανίδας στην σύγχρονη κοινωνία (σοβαρά τώρα, αυτό πρόκειται να μας το αναλύσει μια πάμπλουτη τύπισσα;) και πάει λέγοντας.

Επειδή όμως πρέπει πριν κρίνεις να έχεις μια σφαιρική άποψη, είπα να ακούσω τον δίσκο.

Και με άφησε λίγο μαλάκα.

Διότι η αλήθεια είναι πως έχει καλά τραγούδια. Μπορεί το κάθε track (sic) να έχει 20 διαφορετικούς παραγωγούς (και μόνο που το γράφω με τρελαίνει) αλλά στο συγκεκριμένο στυλ, η Beyonce κατάφερε έναν άθλο. Να με κάνει να ακούσω προσεκτικά την ιστορία της και να με ιντριγκάρει.

Ναι, το Lemonade είναι ο καλύτερος της δίσκος, έχει καλύτερες συνθέσεις από σχεδόν τις περισσότερες mainstream κουράδες που κυκλοφορούν εκεί έξω και για κάποιο άτιμο λόγο θεωρώ πως είναι μια ειλικρινέστατη προσπάθεια. Σίγουρα δεν περιμένεις το βάθος της ανάλυσης σοβαρών θεμάτων να φτάσει στο κόκκαλο αλλά ας είναι. Καλύτερα να ακούγονται από κάποιον που έχει κοινό παρά να μην ακούγονται καθόλου. Ίσως φταίει το back to the roots με ολίγη country “Daddy Issues” (θα μέτραγε να βγάλει έναν τέτοιο δίσκο), το “Formation” που στην αρχή ξινίζεις τα μούτρα σου αλλά καταλαβαίνεις πως μετά από λίγο το σιγοτραγουδάς και σίγουρα το “Freedom” (το καλύτερο τραγούδι του δίσκου δηλαδή) στο οποίο συμμετέχει και ο Kendrick Lamar (τυχαίο;).

Τα παραπάνω σας τα γράφει τύπος που πίστευε πως αν τυχόν πληκτρολογούσε αποθεωτικές λέξεις για ονόματα τέτοιου βεληνεκούς, θα έπρεπε να κάνει αυτόματο χαρακίρι. Οπότε…είτε έχω πέσει θύμα της καταναλωτικής μάζας, είτε στα 30 μου την είδα 18χρονο κοριτσάκι, είτε ο δίσκος όντως έχει κάτι να πει.

Διαλέγεις και παίρνεις.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.