Πώς οι Tool στήνουν ένα ανίκητο brand μέσω της αδράνειας

tool

Είναι εντυπωσιακό το πόσους ανθρώπους μπορεί να συναντήσει κανείς που θα υποστηρίξουν με πάθος και σοβαρότητα ότι οι Tool είναι το σπουδαιότερο εν ενεργεία rock συγκρότημα. Το μεσσιανικό τους status στέκει δίπλα σε αυθεντίες όπως οι Pink Floyd, οι King Crimson και οι Meshuggah και στη δική τους περίπτωση αυτό χρειάστηκε 17 χρόνια και 4 albums.

Φαίνονται λίγα, και είναι, όμως η παραδοξότητα είναι εμφυσημένη στο DNA αυτών των τύπων από το Los Angeles. Ανέκαθεν απρόσιτοι, με τάση αποξένωσης των οπαδών τους, ψευδείς ανακοινώσεις, φάρσες και υπόνοιες σημαντικών ανακοινώσεων χωρίς αντίκρισμα, διαρροές «νέας» μουσικής που οδηγούσαν σε αρχεία ήχου με ακατάληπτο θόρυβο και εν μέσω όλων αυτών, προοδευτική μουσική που δε μοιάζει με τίποτα, ευφυής προσέγγιση στο rock n roll που τόσο έλειπε (και συνεχίζει να λείπει), καθηλωτικές συναυλίες και υψηλές πωλήσεις μίλια μακριά από τη λογική των hit singles.

Όλα αυτά στο πρώτο μισό της καριέρας τους, όταν οι Tool έκαναν πράγματα. Η συνέχεια είναι ακόμα πιο περίεργη, καθώς πάρα πολλοί από τους ανθρώπους που αναφέραμε νωρίτερα και που ένθερμα τους υποστηρίζουν, ήρθαν σε επαφή μαζί τους την τελευταία δεκαετία, κατά την οποία οι Tool…δεν έκαναν απολύτως τίποτα. Το «10,000 Days» κυκλοφόρησε το 2006 (χωρίς να είναι η καλλιτεχνική τους κορωνίδα αν ρωτάτε εμένα) και έκτοτε πέρα από σποραδικές εμφανίσεις που μετριούνται στα δάχτυλα, παραμένουν επί της ουσίας εξαφανισμένοι.

Κανείς δε θα επιβίωνε τέτοιο κενό, ιδιαίτερα στη σημερινή εποχή που η πληροφορία είναι χειμαρρώδης και αυτό το κρατάμε, έχει σημασία για τη συνέχεια.

Που βρισκόμαστε σήμερα; Στην πραγματικότητα πουθενά, οι φήμες συνεχίζουν να κυκλοφορούν για το αν το 2017 θα είναι η χρονιά της κυκλοφορίας του LP5, όπως ο εσωτερικός κύκλος οπαδών ονομάζει το θεωρητικά επερχόμενο album, οι υπόνοιες αντικαθίστανται από διαψεύσεις και τούμπαλιν, οι παλιοί θαυμαστές βρισκόμαστε στη θέση μας αενάως περιμένοντας και οι νεότεροι αναμένουν να επιβεβαιωθεί αυτό που έχουν μάθει να πιστεύουν με φρέσκια μουσική. Μπορούμε να αντικαταστήσουμε το «2017» αυτής της παραγράφου με οποιαδήποτε χρονιά της τελευταίας δεκαετίας και να μην αλλάξουμε λέξη, θα ίσχυε εξίσου.

Την ίδια στιγμή όμως (το παράδοξο που λέγαμε στην αρχή) το website τους είναι ανανεωμένο, έχει ανακοινωθεί μια σειρά εμφανίσεων και γενικά η κίνηση τελευταία είναι αυξημένη, οπότε πόσο εύκολο μας είναι να πέσουμε ξανά μέσα στο λάκκο με τις προσδοκίες; Από τον αναλυτικό σκεπτικιστή μέχρι το fanboy που του τρέχουν τα σάλια, 3-4 posts δρόμος.

Έχω κάθε λόγο να πιστεύω ότι αυτό είναι το αποτέλεσμα της αδράνειας. Το ανάστροφο spamming (δεν υπάρχει ακόμα όρος για αυτό) δείχνει να αποδίδει περισσότερο και από την πιο επιθετική διαφημιστική καμπάνια. Στην κοινωνία του feedback, όπου το internet τροφοδοτείται από τον άνθρωπο και ο άνθρωπος κινητοποιείται από το internet, ο μόνος τρόπος να ανατραπεί αυτό το γυροσκόπιο πληροφορίας είναι η απόλυτη ακινησία.

Οι Tool έχουν χτίσει με τα 4 albums τους μια βάση τέτοιας σύνθεσης που έχουν το περιθώριο να παίξουν ένα τέτοιο ριψοκίνδυνο παιχνίδι. Από τη μια πλευρά, τα χρόνια απουσίας είναι πολλά, ο κόσμος ίσως ξεχάσει, η εποχή ίσως τους προσπεράσει, πιθανόν να είναι ήδη αργά. Από την αντίθετη, έχουν συγκεντρώσει τις προσδοκίες όλου του κόσμου. Των νέων που περιμένουν να επιβεβαιωθεί με μια Δευτέρα Παρουσία ο μύθος για τον οποίο μιλούν οι παλαιότεροι. Αυτοί με τη σειρά τους, θυμούνται το ασύγκριτο συναίσθημα του να ακούς για πρώτη φορά νέο Tool album και το νοσταλγούν σε ρομαντικές διαστάσεις. Η media βιομηχανία έχει κουραστεί να προσπαθεί να πείσει όλο τον κόσμο ότι βρήκε τον επόμενο μεγάλο ήρωα και αδημονεί για κάποιον πραγματικά ικανό να κάνει τη δουλειά σωστά.

Γιατί όμως όσο το σκέφτομαι, τόσο περισσότερο νιώθω ότι οι μόνοι που δεν ενδιαφέρονται καθόλου για όλα αυτά, είναι οι κύριοι Keenan, Jones, Carey και Chancellor;

Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο blog G.R.A.F.I.A.S.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο