Πως ο βήχας σκότωσε τους Black Sabbath

black

Ας ξεκινήσουμε με το γεγονός πως ο τίτλος αυτού του άρθρου είναι εντελώς παραπλανητικός και παίρνω την ευθύνη γι’ αυτό. Η αλήθεια είναι πως το σωστό θα ήταν “Πως ο βήχας σκότωσε το Sweet Leaf των Black Sabbath μέσα μου”. Όχι το λουπαρισμένο γκούχου γκούχου του Iommi στην αρχή του τραγουδιού. Αναφέρομαι σε ένα πραγματικό γκούχου γκούχου που με έχει στοιχειώσει και κατά συνέπεια “κατέστρεψε” τον παραπάνω αρχετυπικό 70’s heavy metal ύμνο στο μυαλό μου.

Είμαι σίγουρος πως όλοι το έχετε νιώσει. Είναι αυτή η μουσική σύνθεση που σας έχει σημαδέψει επειδή “το άκουγα ενώ χούφτωνα την Τζένη στην 3η Γυμνασίου” ή “μπαίνει η κομματάρα στην σκηνή που ο Τσάκι Τσαν ξυλοφορτώνει ένα στρατό” ή “είμασταν τόσο μεθυσμένοι που το τραγουδάγαμε με τα κεφάλια έξω από το αμάξι, έτοιμοι να γίνουμε κορίνες σε στράικ στην επόμενη κολώνα” ή… καταλάβατε πως πάει.

Δεν είναι μόνο ένα το τραγούδι, συνήθως είναι αμέτρητα αλλά για να γίνουμε πιο αυστηροί θα λέγαμε πως τα πραγματικά – πυρακτωμένο μέταλλο σε κώλο – memory songs είναι (κατά μέσο όρο) γύρω στα 5. Μπορεί να είναι και 1 για σένα, 20 για τον άλλον, ποιος χέστηκε. Το θέμα είναι πως σε έχουν στιγματίσει και θα τα θυμάσαι μέχρι να κλείσεις τα μάτια σου αποχαιρετώντας τούτο τον μάταιο κόσμο.

Ας πούμε (εξαιτίας γραφειοκρατικών και αυτονόητων λόγων – δεν είναι στα πλάνα μου να επισκεφθώ τον ΟΑΕΔ αυτή τη μαγική περίοδο) πως δουλεύω σε sex shop. Σε αυτό το κατάστημα λοιπόν πρέπει καθημερινά να συναναστραφώ με κόσμο και κοσμάκη. Εκτός από τους πελάτες επιβάλλεται να έχεις μια Α σχέση (έστω και τυπική) με τους συναδέρφους σου. Αυτόν που τακτοποιεί τον τάδε δονητή, την άλλη που ασχολείται με τα ιατρικά σκευάσματα που δίνουν φτερά στα γεννητικά όργανα και πάει λέγοντας.

Το “αστέρι” του εργαζόμενου δυναμικού είναι ένα. Κάπου εδώ θα έπρεπε να κάνω την σχετική περιγραφή για την εμφάνιση της αλλά διάολε δεν περιγράφεται με λόγια. Μακάρι να μπορούσα να δείξω μια φωτογραφία αλλά πέρα από τα αυτονόητα που αναφέραμε πιο πριν, δεν θέλω να χάσετε την όρεξη σας if you know what I mean.

fat

Η συγκεκριμένη συνάδερφος λοιπόν (πέρα από αρκετά μειονεκτήματα – καθολικά αναγνωρισμένα- και για να είμαι δίκαιος με θετικά…ε….όχι, δεν υπάρχουν τέτοια) έχει από τότε που την θυμάμαι, έναν συγκεκριμένο βήχα. Και όταν μιλάμε για βήχα, εννοούμε τον πιο γαμημένα διεστραμμένο – εμετικό βήχα που έχετε ακούσει στη ζωή σας. Ο οποίος σύμφωνα με τα λεγόμενα της οφείλεται σε μια αλλεργία. Μπορεί να ισχύει, μπορεί και όχι. I don’t give a fuck. Το θέμα είναι πως εκεί που πιστεύεις πως τα έχεις δει όλα, έρχεται το κερασάκι στην τούρτα.

Την τελευταία εβδομάδα, η μαντάμ που βάζει στα ράφια τους καινούργιους δονητές (ας είναι αυτή η ονομασία της), έχει αρρωστήσει. Κρύωμα, συνάχι, μύξες και… ναι σωστά μαντέψατε, βήχας. Επιπλέον βήχας στον ήδη υπάρχοντα. Πως είναι το τέρας σε ταινίες που οτιδήποτε του ρίχνουν αντί να το σκοτώσει το κάνει ακόμα πιο δυνατό; Αυτό ακριβώς. Μιλάμε για μια μετάλλαξη που έχει δημιουργήσει ένα ολοκαίνουργιο υβρίδιο (φανταστείτε death metal τραγουδιστή να κάνει εμετό την ώρα που αγκομαχάει πάνω στη σκηνή και δεν πέφτετε καν κοντά).

Αφού πλέον αυτή η κατάσταση έχει γίνει κάτι σαν την δική μου Ημέρα Της Μαρμότας, τυχαίνει και ακούω το Sweet Leaf των Sabbath εντελώς ξαφνικά σε άκυρη περίσταση. Αντίο αγαπητό τραγούδι. Η εικόνα της συναδέρφου με τους δονητές για την οποία μιλάμε τόση ώρα, έσκασε μπροστά στα μάτια μου σαν δαίμονας που το έσκασε από την κόλαση και ήρθε να σε επισκεφθεί στο κρεβάτι σου.

demone

Δεν νομίζω να το ξανακούσω στο άμεσο μέλλον (θεωρητικά μπορώ ακόμα να ακούσω τους Soul Coughing), τουλάχιστον μέχρι να τελειώσει αυτή η εφιαλτική κατάσταση.

Και κάπως έτσι δημιουργείται το ερώτημα: τελικά έχουμε περισσότερα τραγούδια να μας θυμίζουν κάτι θετικό στη ζωή μας ή αρνητικό; Τείνω προς το πρώτο αν και είμαι σίγουρος πως σε ένα ανάλογο γκάλοπ την πρώτη θέση θα κέρδιζαν συνθέσεις που έχουν ακουστεί την εβδομάδα μετά από χωρισμούς.

Και άντε να δεχτώ πως δεν μπορώ να ξανακούσω τραγούδι που περιέχει βήχα μέσα (κι όμως είναι αρκετά). Μπορούμε να θυσιάσουμε την αγαπημένη μας μουσική για υποστούμε καταστάσεις που δεν είναι στο χέρι μας να τις ελέγξουμε; Αξίζει;

Y.Γ.: Λύσεις τύπου “σκότωσε την σκρόφα” δεν έχουν νόημα ύπαρξης. Προτιμώ να είμαι στον έξω κόσμο και να ακούω Τάμτα παρά να βλέπω τον Μπάμπη από το διπλανό κελί να με κοιτάει λάγνα καθώς ξεκουμπώνει το φερμουάρ του.

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.