Strict Standards: Declaration of prettymenu::start_el() should be compatible with Walker_Nav_Menu::start_el(&$output, $item, $depth = 0, $args = Array, $id = 0) in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/functions.php on line 258
Πως βλέπεις τον πολιτισμένο κόσμο; Δες το “The Knick” και διάβασε ανάμεσα στις γραμμές. - Mud Times
Notice: Undefined index: mobile_avatar_display in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 815

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 879

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 880

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 881

Notice: Undefined index: in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/plugins/sexy-author-bio/public/class-sexy-author-bio.php on line 882

Πως βλέπεις τον πολιτισμένο κόσμο; Δες το “The Knick” και διάβασε ανάμεσα στις γραμμές.

TheKnick-1024x556

Αυτό που ακολουθεί δεν ήταν προσχεδιασμένο. Δε σκεφτόμουν κάτι τέτοιο όταν αποφάσισα να γράψω δυο κουβέντες για αυτή τη σειρά.

 

Έχουμε συζητήσει στο παρελθόν για το πόσο ζωτικό τηλεοπτικό χώρο έχουν καταλάβει οι σειρές τα τελευταία χρόνια. Από το 2006 και μετά η άνοδος είναι ραγδαία και πλέον είναι εντελώς φυσιολογικό να πούμε ότι οι ταινίες ανεξαρτήτως προέλευσης, budget και συμμετοχών βρίσκονται σε δεύτερη μοίρα.

 

Δεν υπάρχει κανείς που να μην έχει τουλάχιστον μια αγαπημένη σειρά, που να δυσκολεύεται να προτείνει αστραπιαία κάποια, που να μην έχει αποθηκευμένη στο σκληρό του μια, για εκείνες τις δύσκολες ώρες. Τα μεγάλα studios, οι καταξιωμένοι σκηνοθέτες και σεναριογράφοι, οι διάσημοι ηθοποιοί έχουν πάρει μια στροφή προς αυτές, τα τηλεοπτικά δίκτυα τρέχουν να προλάβουν να επενδύσουν όλο και περισσότερο χρήμα και αυτή τη στιγμή που μιλάμε, αυτό τo παρανοϊκό rollercoaster φαίνεται να τρέχει με σπασμένα φρένα.

 

Και ίσως αυτό να φταίει που χάνουμε το νόημα.

 

Τον τελευταίο καιρό, είχα ξεμείνει. Όσο κι αν οι προτάσεις έπεφταν βροχή, δεν μπορούσα να κουμπώσω με κάποια σειρά που θα μου καταστρέψει την επαφή με την οικογένεια, που θα με κάνει ένα βαρετό ζόμπι ανίκανο για οποιαδήποτε άλλη συζήτηση, που θα μου χαρίσει γενναιόδωρα μαύρους κύκλους κάτω από τα μάτια από τα ξενύχτια.

 

Ήμουν κι εγώ κάπως ιδιότροπος βέβαια. Όχι κωμωδία, όχι φαντασίας, όχι μεταφυσικό. Ήθελα κάτι αληθινό, κάτι βρώμικο, κάτι ρεαλιστικό, κάτι από το οποίο θα μπορούσα να τραβήξω ένα βαθύτερο νόημα. Χωρίς να μου πει κανείς κουβέντα, έπεσα πάνω στο “The Knick”. Και να ‘μαι τώρα εδώ, αρκετά μετά τα μεσάνυχτα, έχοντας δει 3 επεισόδια απανωτά που σχεδόν ολοκλήρωσαν τον πρώτο κύκλο (ο δεύτερος ξεκίνησε να παίζεται μόλις), να αντιμετωπίζω την προοπτική του ύπνου σαν ένα κακόγουστο αστείο.

 

Είναι επειδή αυτή η σειρά λάμπει όσο καμία άλλη; Θα μπορούσε να είναι. Ο Clive Owen είναι αψεγάδιαστος στο ρόλο του εκκεντρικού χειρούργου John Thackery, ο Steven Soderbergh στήνει σκηνές όπου μπορείς να μυρίσεις τη μούχλα και την υγρασία στη Νέα Υόρκη του 1900 και το περιπλέξιμο των χαρακτήρων δίνει νόημα στον όρο διανοούμενη σαπουνόπερα, που μόλις σκέφτηκα. Γιατροί που αγωνίζονται να τα καταφέρουν με τα περιορισμένα μέσα της εποχής, που χρειάζεται να εφεύρουν μόνοι τους πράγματα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα, πάμπλουτοι επιχειρηματίες να στοιχειοθετούν τον καπιταλισμό εν τη γενέσει του, φυλετικές διακρίσεις, κοινωνικά στερεότυπα, απαγορευμένα ρομάντζα, ανθρώπινες αδυναμίες και υπερβάσεις.

 

Αλλά δεν είναι μόνο αυτό. Θα αρκούσε, το ξέρω αλλά το είπαμε και νωρίτερα. Χρειάζομαι κάτι περισσότερο. Κάτι που θα με βάλει στη διαδικασία να στύψω το κεφάλι μου, αλλά με αβίαστο τρόπο.

 

Η φράση κλειδί βρίσκεται στην παραπάνω παράγραφο. «…πράγματα που σήμερα θεωρούμε αυτονόητα…». Θα ήταν εξαιρετικά ρηχό εκ μέρους μου να μείνω στα προφανή και να φτιάξω μια σειρά από προτάσεις λέγοντας πόσο θα πρέπει να εκτιμάμε την πρόοδο της ιατρικής, όπου άνθρωποι δεν πεθαίνουν από απλές σκωληκοειδίτιδες, όπου το τρεχούμενο νερό στα σπίτια και οι λειτουργικές αποχετεύσεις μας προστατεύουν από λοιμώδεις ασθένειες, όπου οι μέθοδοι απολύμανσης είναι εξελιγμένες και ο τυφοειδής πυρετός δε φτάνει μέχρι τα πνευμόνια μας.

 

Αυτή η σειρά με κάνει να νιώθω άβολα, όχι για όσα πράγματα βλέπω ότι συνέβαιναν στους ανθρώπους της εποχής, αλλά για όσα άσχημα συνεχίζουν να τους συμβαίνουν και σήμερα.

 

Βλέπω μωρά να πεθαίνουν από μολυσματικές αρρώστιες. Ίσως όχι στις αριστοκρατικές συνοικίες της Νέας Υόρκης, αλλά στον τρίτο κόσμο σίγουρα, κάθε μέρα. Βλέπω ανθρώπους να χαρακτηρίζονται από την καταγωγή τους ως ανώτεροι ή κατώτεροι. Βλέπω το χρήμα να καθορίζει την αξία τους. Βλέπω φυλετικό ρατσισμό, “δικαιολογημένες” δολοφονίες από λευκούς, εξεγέρσεις των μαύρων, διαχωρισμό, εκμετάλλευση και τυφλό μίσος. Ελάχιστη πρόοδος σε αυτό εδώ και δυόμιση αιώνες, που ο κόσμος τρέχει μανιωδώς.

 

Αυτή η σειρά με ελκύει και με απωθεί για τον ίδιο λόγο. Επειδή είναι ένας καλοφτιαγμένα άσχημος καθρέφτης της σημερινής μας κοινωνίας. Στιγμές ελπίδας; Υπάρχουν, βέβαια. Είμαι βέβαιος ότι σήμερα υπάρχουν και περισσότερες. Αλλά δεν αρκεί. Πείτε με πλεονέκτη, ηθικολόγο αλλά δε μπορώ να πανηγυρίσω.

 

Ο John Thakery έβρισκε τη σωτηρία του στην ενέσιμη κοκαΐνη. Εγώ σε αυτό το πληκτρολόγιο. Εσύ, σε κάτι άλλο. Οι πολλές, μικρές φούσκες σωτηρίας όμως, φτιάχνουν μια μεγάλη;

 

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο


Notice: Use of undefined constant php - assumed 'php' in /var/www/vhosts/mudtimes.gr/httpdocs/wp-content/themes/mudtimes/single.php on line 17