Πόση αλλεργία έχεις στο ελληνόφωνο rock; Ένα case study ειλικρίνειας και μόνο

greek

Το ξέρω.

Απαιτεί γενναιότητα για να αντιμετωπίσει κάποιος τις προκαταλήψεις του. Μη φοβάσαι όμως, θα είμαστε μαζί σε αυτό.

Έχω έναν παλιό φίλο που εκτός από καλός και ευγενής χαρακτήρας, είναι και εξεχόντως αξιόλογος μουσικός. Ένας αξιαγάπητος goofy με μια κιθάρα στα χέρια και πραγματικό ταλέντο πίσω από ένα μικρόφωνο. Αν ρωτάς εμένα, τα έχει κάνει όλα σωστά. Έχει σπουδάσει μουσική, έχει επενδύσει σε εξοπλισμό και κάνει ό,τι μπορεί για να ζει από το πάθος του. Συμμετέχει σε διάφορα σχήματα, παίζει live όσο συχνότερα γίνεται, φροντίζει να αμοίβεται αναλόγως και γενικά το πάει όσο μπορεί. Για να σας κάνω να τον συμπαθήσετε ακόμα περισσότερο, έχει και μια καταπληκτική Metallica tribute band που ξεσηκώνει το Eighball κατά καιρούς, και τέλος με τα spoilers.

Ας πάμε στο προκείμενο όμως. Τους τελευταίους κάποιους μήνες, με ένα από τα συγκροτήματα που παίζει ηχογράφησαν ένα δίσκο. Επειδή είμαι τόσο τυχερός και επειδή ξέρει ότι θα τον σκίσω στην καλοπροαίρετη κριτική, μου έστειλε ένα private link για να τον ακούσω στο soundcloud. Δε θα πούμε αυτή τη στιγμή τι και πως, θα έρθει η κατάλληλη ώρα για αυτό. Εντελώς ενδεικτικά και χάριν συζητήσεως να πω ότι ο ήχος πρόσκειται στο σπονδυλωτό alt heavy rock του τρέχοντος αιώνα, με καθαρές και leading φωνές, χωρίς να φείδεται περιπετειώδους ανάπτυξης. Πιο λιανά, αυτό που θα έπρεπε να είναι οι Porcupine Tree για να τους παίξει το αμερικάνικο ραδιόφωνο. Όλα καλά μέχρι εδώ; Επειδή βρισκόμαστε στο σημείο που μπαίνει το μεγάλο «αλλά» της σημερινής μας κουβέντας.

Έχει ελληνικό στίχο.

Όταν μου το είπε πριν το στείλει, και μια δεύτερη φορά όταν μπήκε το πρώτο τραγούδι στην πρώτη ακρόαση, μου υψώθηκαν ακριβώς οι ίδιες άμυνες όπως και σε σένα αυτή τη στιγμή. Ήταν smooth η ροή όμως και πραγματικά καλή η μουσική, οπότε και με κράτησε για 2 ολόκληρες back to back ακροάσεις, κατά τη διάρκεια των οποίων κάθισα και το σκέφτηκα διεξοδικά.

Ποιος είναι αλήθεια ο λόγος που φρικάρουμε ενστικτωδώς με τον ελληνικό στίχο;

[Πετάω σκόρπιες σκέψεις απόδω και πέρα, πάνω στις οποίες η συλλογική γνώμη σας είναι ιδιαιτέρως ευπρόσδεκτη]

Τα αγγλικά είναι ο σωστός τρόπος.

Καταλαβαίνω ότι ειδικά εμείς, οι αγγλοσαξωνικά θρεμμένοι rockers έχουμε όλα τα αριστουργήματα που έχουν καθορίσει την κουλτούρα μας, εκφρασμένα σε αυτή τη γλώσσα και τη δεχόμαστε φυσικά. Σίγουρα όμως δεν είναι ο μόνος τρόπος και ουκ ολίγοι [είτε λέγονται Rammstein, είτε Solstafir, είτε Sarabante] έχουν αποδείξει ότι γίνεται και αλλιώς, χωρίς να χάνει σε ποιότητα.

Τα ελληνικά μας παραπέμουν αλλού.

Εδώ παίζουμε με τα ένστικτα. Οι γηγενείς ακουμε υπερπληθώρα μουσικής τραγουδισμένη στη μητρική μας γλώσσα, το 90% της οποίας είναι για πέταμα. Και δεν αναφέρομαι μόνο σε φόρμες που δεν ταιριάζουν με τη rock n roll ανατροφή μας, όλη εκείνη η μίζερη αηδία που αποτέλεσε το «ελληνικό ροκ» των 90ς, το μόνο που κατάφερε ήταν να χτίσει αυτή μας την αποστροφή. Εν προκειμένω, πιστεύω ότι η γλώσσα ήταν το αθώο θύμα αυτής της υπόθεσης. Μέτριοι μουσικοί, μέτριοι παραγωγοί, ερασιτεχνισμός και προχειρότητα καθόρισαν τα περισσότερα από όσα έγιναν τότε και το παραμάζωμα απόρριψης από όσους ήθελαν κάτι περισσότερο (εμάς) πήρε και τη γλώσσα. Η νοοτροπία «για ελληνικό, καλό είναι» χαράμισε πολύ από το όποιο εγχώριο ταλέντο υπήρχε, καθώς δε μιλάμε για το 1930, ο καθένας θα μπορούσε να φτιάξει και ήχο, να αγοράσει κι μηχανήματα που χρησιμοποιούνταν στο εξωτερικό, αλλά και να πάει να μάθει το οτιδήποτε. Ούτε η χώρα ήταν αποκλεισμένη, ούτε οι τιμές απλησίαστες, ούτε τίποτα. Είπαμε, «για ελλάδα, είναι καλό» και σιγά μην τρέξω και πολύ, τα χάπατα έχουν χαμηλές απαιτήσεις.

Μακρυγορώ, αλλά δεν πρέπει να τα πούμε κάποτε; Πλέον έχουν όλα αυτά αλλάξει. Τουλάχιστον από τους συνειδητοποιημένους μουσικούς, που και με τη βοηθεια της τεχνολογίας, αλλά κυρίως επειδή βάζουν το κεφάλι τους κάτω και δουλευουν, μπορούν να ματσάρουν τον ήχο του 80% της παγκόσμιας παραγωγής. Και όταν φτιάχνεις τον ήχο όπως πρέπει, θα πατήσουν και τα όργανα όπως πρέπει, θα βάλεις και τα σωστά λόγια στη σωστή θέση και από εκείνο το σημείο και μετά, η γλώσσα δεν έχει καμία σημασία. Όταν το φτιάχνεις καλό, ακούγεται καλό. Όπως η περίπτωση μας εδώ. Καλοβαλμενα λόγια, πάνω απο προσεγμένη μουσική, που δίνει δεμένο αποτέλεσμα. Γιατί να μας ξενίζει;

Πως όμως το πουλάς αυτό;

Όταν λέω «πουλάς» εννοώ σε ποιον το στέλνεις; Θα το ακούσω κάποια στιγμή σαν έτοιμη κυκλοφορία και θα γράψω 10 γραμμές για αυτό. Σε ποιον θα το στείλω, σαν πρόταση; Στον κύκλο των US rockers, που θα εκτιμήσουν τη μουσική, αλλά θα πρέπει να ξεπεράσουν όλα αυτά τα εμπόδια της γλώσσας που συζητήσαμε; Στους φίλους της καλής ελληνικής μουσικής, που θα καταλάβουν ότι μιλάμε για καλογραμμένο υλικό, έχοντας όμως συνηθίσει πιο απλοποιημένες μουσικές ενδεχομένως να τους πέσει δύσπεπτο; Στην κοινότητα των wolrd music aficionados, που θα γοητευτούν από τις δυο παράταιρες φόρμες που συνυπάρχουν σε αυτά τα τραγούδια; Νομίζω ότι μια ποιοτική δουλειά αδικείται αν περιθωριοποιηθεί με τέτοιο τρόπο.

Ορίστε λοιπόν αγαπητό ιντερνετ, εδώ είμαστε. Ήρθε η ώρα να ξεπεράσουμε το θέμα του ελληνόφωνου rock; Επαφίεται μόνο στην ποιότητα της κάθε δουλειάς, ή έχουμε λίγη εσωτερική δουλειά να κάνουμε σαν προετοιμασία;

 

Το παραπάνω κείμενο πρωτοδημοσιεύθηκε στο blog G.R.A.F.I.A.S.

Γιάννης Καψάσκης


Δισκοπώλης, θεωρητικός, με πάθος για τη σημειολογία, το σουηδικό metal και το ρολό κοτόπουλο