Post-Truth, Post-Lists

cave

Θα είμαι απολύτως ειλικρινής, δεν άκουσα πολλή μουσική φέτος – με την έννοια ότι το 2016, λιγότερο από κάθε άλλη χρονιά, τσίμπησα το δόλωμα της περιέργειας και έβαλα να ακούσω τον τάδε και τον δείνα καινούργιο δίσκο. Ζώντας όμως στην ιντερνετική κοινωνική μου φούσκα των πάσης φύσεως γραφιάδων και του opinion twitter feed, ’tis the time of the year όπου διάβασα όλες τις λίστες με τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς και έβαλα τη λιγοστή μου συγκέντρωση στο να αφουγκραστώ τους κατά κοινή ομολογία καλύτερους.

Χωρίς αμφιβολία λοιπόν, οι τρεις δίσκοι που βρισκόταν σε όλες τις λίστες -πλην ορισμένων ομόψυχων αντιδραστικών στους οποίους στέλνω πνευματικά fistbumps- ήταν οι σαφώς ποτισμένοι με θάνατο Skeleton Tree του μεσιέ Nick Cave, Blackstar του πεσόντα David Bowie και You  Want It Darker του Leonard Cohen. Εξ’αρχής να ξεκαθαρίσω, ότι δεν άκουσα το You Want It Darker και δεν θα βάλλω κατά του Leonard Cohen, γιατί είχαμε θρήνο και κλάματα στο σπίτι και αποφεύγω το θέμα εντελώς – οπότε απέφυγα να ακούσω, εν τέλει, και το δίσκο.

Άκουσα όμως τους άλλους δύο. Το Blackstar ηταν ένας καλομαγειρεμένος δίσκος με ωραίες δυνατές συνθέσεις και κατά τι υπερβολική και εντελώς παράταιρη παραγωγή. Το Skeleton Tree δεν είναι μουσικός δίσκοςֹ  είναι ο Nick Cave που κατά τα γνωστά, απαγγελοτραγουδάει μελό στίχους πάνω σε μινόρε ambient. Να εξηγηθώ – καθόλου κακός και βαθιά καλλιτεχνικός, ατμοσφαιρικός κι εκφραστικός δίσκος αλλά ακούγοντάς τον, έπρεπε να ρωτήσω τριγύρω “γιατί είναι δίσκος της χρονιάς αυτός;”. Η απάντηση που πήρα απευθείας ήταν “γιατί πέθανε ο γιος του και μετά….”, όπου σταμάτησα να ακούω. Δίσκοι της χρονιάς λοιπόν ο θάνατος, φοβερή μουσική.

Μουσική όμως; Πού πήγε τούτη; Γιατί η αίσθησή μου είναι ότι αυτή τη χρονιά, στις λίστες επιβραβεύτηκε το backstory, το προσωπικό και συλλογικό δράμα και ο συγκινητισμός. Παρακαλώ λοιπόν, όποιον έστω μπορεί να προσπαθήσει, να ξεχάσει ποιος πέθανε και να ξανακούσει ή έστω να ξαναπαίξει στιγμιότυπα στο stereo του κεφαλιού του και να μου απαντήσει: είναι όντως Ο,ΤΙ καλύτερο άκουσες φέτος αυτά τα δύο;

Και να εξηγηθώ ξανά. Δεν είναι κανείς από τους δύο κακός δίσκος, ούτε καν αδιάφορος – αλλά και οι δύο είναι δίσκοι που όμοιούς τους έχουμε ξανακούσει όλοι, πολλές φορές και χρόνια τώρα, εξ ου και η γκρίνια μου δεν απευθύνεται σε κανέναν από τους δύο αρτίστες. Εμείς όμως, οι ακροατές και μουσικόφιλοι και μουσικογραφιάδες (ας πούμε), εμείς οι σκληροί τας ψυχάς και ασυγκίνητοι κατά τα άλλα από τα καλλιτεχνικά δράματα, που ούτε στον σινεμά δεν καταδεχόμαστε να τα δούμε, προσκυνούμε γονατιστά το θάνατο ενός ηλικιωμένου και το προσωπικό δράμα ενός καλλιτέχνη, και τα ανάγουμε σε άπιαστα τοτέμ λατρείας.

Όχι ότι κάνει καμία εντύπωση ότι ακόμη και ο κύκλος των pitchforkικών αλλά και των απανταχού indier than thou ιστοσελίδων και περιοδικών έπεσαν στο ευκατάπιοτο πετιμέζι του εντυπωσιασμού και του shock value – και εκεί είναι η ουσία: φαινομενικά το 2016 το κέρδισε ο θάνατος, ολιστικά, ουσιαστικά και αφαιρετικότερα, το 2016 το κέρδισε ο κιτρινισμός και τα sensational media – που είμαστε τελικά όλοι, ακόμη και οι “καλύτεροι” από τη φάρα, μουσικών καταναλωτών και λοιπών επ’αυτού συνδυασμών.

*ΥΓ: καθώς με την κωλοδουλειά η περιήγησή μου στο ίντερνετ μειώθηκε σε μισή ώρα και με έντονη αποφυγή των notifications του facebook, έχασα το συλλογικό post των MudTimers για τις λίστες. Αν συμμετείχα λοιπόν, θα έβαζα Gojira – Magma και Cult of Luna – Mariner. Ναι, χωρίς ιδιαίτερο πλουραλισμό από άποψη ειδών, αλλά μουσικότατοι δίσκοι με potential κλασσικών.

 

Σοφία Πυργιώτη


Σκληράδα επιπέδου βουτυρομάχαιρου. Στην πραγματικότητα, είναι μέτρια σε όλα – Πειστήριο: Το μεγαλύτερό της επίτευγμα είναι ότι δεν ζει στην Ελλάδα. Θάνατος σε όλα τα είδωλα.