Που ήσουν όταν κυκλοφόρησε το 10000 Days και που θα βρίσκεσαι όταν βγει το καινούργιο Tool (εδώ γελάνε);

tool2

Πέιτε την αλήθεια: όσο συγκρατημένοι και αν είστε σχετικά με την αναμονή ενός καινούργιου δίσκου Tool, όσο και αν τσαμπουνάτε ατάκες τύπου “είναι τεμπέληδες μωρέ,ποιος τους χέζει”, όσο ο Keenan κάνει περιοδείες-δίσκους με τους Puscifer και βρίσκεται με τους άλλους για να κάνουν κάνενα live της προκοπής (ντυμένοι Zeppelin), εσείς φορτώνετε από νεύρα και ανησυχία. Ναι, είστε αρρωστάκια και κάποιοι από εσάς δεν το παραδέχεστε. Καθώς λοιπόν περιμένουμε (και θα περιμένουμε για πολύ ακόμα) ένα καινούργιο αριστούργημα που θα μας κλείσει στο μπουντρούμι με τα ακουστικά παρέα για κανένα χρόνο, ας δούμε τι έχουν να μας πουν 3 συντάκτες του Mud Times σχετικά με το που βρίσκονταν όταν κυκλοφόρησε το 10000 days και που πατάνε τώρα.

 

 

Γιάννης Καψάσκης

Αχ, η νοσταλγία. Η σαδίστρια αφέντρα της μνήμης, που ζει και αναπνέει για να συμπαρασέρνει τις καρδιές μας σε ατραπούς δυστυχίας.

Η Σοφία Πυργιώτη για κάποιο λόγο που μόνο η μαύρη ψυχή της ξέρει, πρότεινε να κάνουμε μια εθελοντική βουτιά σε αυτό το μαρτύριο και να θυμηθούμε που βρισκόμασταν και τι μας συνέβαινε τον καιρό που οι Tool κυκλοφορούσαν το “10.000 Days”. Τον τελευταίο τους δίσκο που μας ήρθε τον Απρίλιο του 2006 και δεν έχουν ξανακουστεί δημιουργικά έκτοτε. Ευτυχώς, δε μπορώ να πω το ίδιο και για εμάς τους υπόλοιπους.

Το 2006 λοιπόν, περνούσα ένα περιπετειώδες καλοκαίρι δουλεύοντας σαν animater σε μεγάλο resort ξενοδοχείο της Grecotel, βιώνοντας ένα 6μηνό παρανοϊκά ψυχαναγκαστικού κεφιού 24/7, καθότι περιτριγυριζόμουν από πλούσιους τουρίστες που είχαν πληρώσει για να υπάρχουν κάποιοι που θα έδιναν χρώμα στις διακοπές τους. Και επειδή η ζωή είναι ένα rollercoaster, μετά το τέλος της σεζόν μετακύλησα από τη βαριά βιομηχανία της χώρας, στην ελαφρύτερη που υπάρχει. Έγινα δισκοπώλης.

Προφανώς ήταν ένα upgrade για το swag μου, είναι σαφώς πιο cool να απαντάς κάτι τέτοιο στην ερώτηση «Τι δουλειά κάνεις;», παρόλο που η δισκογραφική κρίση ήταν ήδη άσχημη τότε. Όπως όλα τα υπόλοιπα βέβαια, πλέον είναι χειρότερη αν και μπορώ να αντλώ σχετική αισιοδοξία από το γεγονός ότι είμαστε ακόμα εδώ και επίσης, βλέπω κι άλλους να εμφανίζονται δειλά δειλά τριγύρω. Αυτή τη στιγμή που μιλάμε, η Θεσσαλονίκη έχει στο κέντρο τουλάχιστον 12 μέρη από τα οποία μπορείς να πάρεις ένα δίσκο και αυτό δεν είναι κάτι που αγνοούμε. Φλυαρώ όμως, και παραμέλησα τους Tool.

Δεν τους αξίζει τίποτα λιγότερο όμως, καθότι σίγουρα ούτε εγώ αποτελώ προτεραιότητα για αυτούς. Παρόλα αυτά εκείνη την περίοδο, οι ζωές μας ήταν σαφώς πιο συνδεδεμένες. Για τους Tool, απαίτησα ρεπό το Σάββατο (με περισσό θράσος, σαν νεοπροσληφθείς) ώστε να κατέβω στην Αθήνα για το πρώτο τους live. Με τους Tool εξάσκησα τη μύτη μου ψάχνοντας για φτηνούς δίσκους, όταν ξετρύπωσα τη φοβερή έκδοση του “10.000 Days” στο φτηνότερο δισκάδικο της πόλης (το Hondos Center, βεβαίως) με 8,5 euro. Ένα αφιέρωμα στους Tool ήταν το πρώτο κείμενο της καριέρας μου, που πλέον δεν υπάρχει. Το κείμενο, ελπίζω όχι η καριέρα. Φιλοξενούταν σε ένα website που είναι offline πια, και τότε δεν κρατούσα αντίγραφα. Έμενα σε μια παλιά πολυκατοικία του κέντρου με τον αγαπημένο μου συγκάτοικο, κατεβαίναμε για μπύρες στην Ανεμόεσσα με τις πιτζάμες (το Pulp είχε μόλις ανοίξει και ήταν η τυπική συνοικιακή καφετέρια, μακριά από τις σημερινές του δόξες) και κρατούσα φρέσκο τον έρωτα, βλέποντας το αίσθημα κάθε Σαββατοκύριακο επειδή είχε διοριστεί μακριά.

Σήμερα, έχω χάσει εντελώς την πίστη μου ότι θα υπάρξει αξιοπρεπής Tool δίσκος, υποστηρίζω με πάθος ότι αν θέλουν να επιβιώσουν λειτουργικά θα πρέπει να αφήσουν τον Keenan να φύγει και συμβιβάζομαι με την ιδέα ο επόμενος δίσκος τους θα είναι το πρώτο album που θα αγοράσει η κόρη μου όταν μετακομίσει στο δικό της σπίτι. Ναι, το ξέρω ότι είναι ακόμα 3,5 χρονών, αλλά το πιάνεις το point, έτσι δεν είναι;

 

 

Σοφία Πυργιώτη

Το Μάιο του 2006 ήμουν 15 και μισό. Πήγαινα πρώτη λυκείου. Τη μέρα κυκλοφορίας του 10,000 days, έπλυνα τα δόντια μου, έσκασα ένα σπυρί στο μέτωπο, έβαλα το καρχαρ(χαρ-χαρ) παντελόνι μου και πήγα στο σχολείο να κάνω Ξενοφώντα και ταυτότητες, στέλνοντας από το motorola μου sms σε γκρίκλις με το τότε σκληρό μου γκομενάκι από τα TEE. Όλη μέρα πνιγόμουν στο smug. Βλέπεις, εγώ ήμουν η μόνη που κατείχα την πραγματική αλήθεια σε ένα σχολείο 1000 ατόμων αλλά την έφερα ως μάρτυρας και άφηνα τους υπόλοιπους να αποτρελαίνονται με James. Όταν το κουδούνι χτύπησε, πήρα το λεωφορείο και πήγα στο Alone των 25 τετραγωνικών μέτρων να ζητήσω το άλμπουμ του αιώνα, για το οποίο ήξερα ήδη τα πάντα για το backstory και στο κεφάλι μου ήμουν η καλύτερη φιλενάδα του Keenan. Είχα ήδη ακούσει το δίσκο φυσικά που είχε διαρρεύσει 3 μέρες πριν και εμείς-οι-γνώστες είχαμε κάνει ήδη pre-release πάρτυ με το λικαρισμένο αντίτυπο σε ένα θλιβερό καταγώγι. Eκείνο το βράδυ, βάλαμε τις κλανιές μας σε ένα κρασοπότηρο και τις πίναμε με ζέση σαν να ήταν caduceus. Ήμασταν οι καλύτεροι.

Τα χρόνια πέρασαν, η Πυργιώτη ωρίμασε, γειώθηκε και κάνει μαστεράκι στο εξωτερικούλι για να πιάσει ποιότητα ζωής και να ρουφάει κανονικό κρασί αντί για τις κλανιές της.

Μέσα σε αυτό το κουέστ και ανάμεσα σε μοντέλα ηγεσίας και θεωρίες γνωσιακής νευροψυχολογίας, ατενίζω το μέλλον και τη στιγμή που θα κυκλοφορήσει το επόμενο άλμπουμ των Tool. Εκείνη τη μέρα, θα προγευματίσω με χυμό πορτοκάλι διαλυμένο από κύβο knorr, θα πάρω το ιπτάμενο αυτοκίνητό μου και θα κατευθυνθώ στην τροπική παραλία του Γιετεμπορίου με εισαγόμενη άμμο και φοινικόδεντρα σε χρώμα ουράνιου τόξου κάτω από τον κλιματορυθμισμένο θόλο. Θα παραγγείλω αλκοόλ σε σύριγγα και τετραγωνισμένο μάνγκο με γεύση ανανά, εγκεφαλικά από το Google Chip μου. Όταν το ρομπότ σερβιτόρος μου φέρει την παραγγελία μου, θα πιάσω το iPhone25s μου και αφού πληρώσω με future coins (1€=435,000FUC) θα κατεβάσω το νέο δίσκο των Tool. Αυτό που θα ξέρω όμως αυτήν τη φορά -και φυσικά θα το ανεβάσω στο Youtube ως θεωρία συνομωσίας- είναι ότι οι Tool μας έστειλαν άλλο ένα κρυμμένο μήνυμα εκτός από το Fibonacci στο Lateralus: το 10,000 days ήταν προμήνυμα για το πότε θα κυκλοφορήσει ο επόμενος δίσκος τους. Spiral out, bros.

filis3

 

 

 

Closerfield

Όταν οι Tool κυκλοφορούσαν το ’10,000 Days’ ήμουν στο Λύκειο. Άκουγα Deine Lakaien (ακόμα ακούω), πήγαινα για μεσοβδόμαδα ποτά (αβάνα- κόλα, ναι ακόμα αυτό παραγγέλνω την άνοιξη) στο Decadance και στο Dada (έκλεισαν) και δεν σκάμπαζα μια από αρχαία (ακόμα δεν καταλαβαίνω τίποτα). Να, κάτι τέτοια κείμενα είναι που με ωθούν στο να stalk-άρω τα προφίλ παλιών συμμαθητών για να δω ποιοι έχουν κάνει παιδιά, ποιοι έχουν (καλο)παντρευτεί, ποιοι έχουν βρει μια δουλειά 9-5 και γενικότερα να νοιώσω νέος.

Όταν θα κυκλοφορήσουν τον επόμενο δίσκο τους, μετά από ώριμη σκέψη φυσικά, κατέληξα στο ότι είτε θα είμαι στο χώμα, είτε στη φυλακή, είτε μποέμ καλλιτέχνης του δρόμου, είτε μποέμ καλλιτέχνης του δρόμου που βγήκε από την φυλακή αφού αναστήθηκε, όπου μια στο τόσο θα κάνω ταξική πειρατεία και θα πηγαίνω σε χιψτερομάγαζα των Κάτω Πετραλώνων για να παραγγέλνω τανκερέι πάσιον φρούτ με μια φέτα λάημ και δύο κουταλιές της σούπας αλάτι ιμαλαΐων, ενώ θα βγάζω λάγνα την τραγιάσκα μου και θα πουλάω παπάντζες σε φοιτητές της σχολής Καλών Τεχνών ότι ‘φυσικά και έχω συνεργαστεί με τους The Velvet Underground. Η Nico ωστόσο, δεν είναι τόσο εντυπωσιακή από κοντά… αχ είσαι conceptual artist είπες, ναι καλέ, μίλα μου για τις δημοσιεύσεις σου ακούγεται πραγματικά ενδιαφέρον αυτό που κάνεις… ναι, ναι και εγώ βέγκαν είμαι, κοίτα βρε κάτι συμπτώσεις… μα προφανώς και ο Σαρτρ είναι η κορυφαία περσόνα του 20ου αιώνα.’