ROCKWAVE 2018, Day 1: All the pretty visitors came and danced like a robot from 1984

am (2)

Το πρώτο κεφάλαιο του φετινού Rockwave Festival γράφτηκε την πρώτη Παρασκευή του καυτού, μέχρι στιγμής, Ιούλη και για ακόμη μία φορά κατηφόρισα στην πρωτεύουσα για χάρη τεσσάρων μαϊμούδων. Η σχέση μου με τους Arctic Monkeys ξεκίνησε κάπου στις αρχές του 2009 που 14 χρονών δεν ήμουν ακόμη, αλλά η σχέση μου με το ίντερνετ ήταν καλή και ανακάλυψα την τετράδα από το Sheffield. Πάνε, λοιπόν, 9,5 χρόνια κοντά από τότε, και η δίψα μου ακόμα ανελέητη. Παρηγορήθηκα λίγο με τους Last Shadow Puppets το 2016, αλλά φυσικά δεν ήταν το ίδιο.

Η μέρα ξεκίνησε από πολύ νωρίς, όταν κατέφθασα στη Μαλακάσα λίγο πριν τις 10 το πρωί. Μικρό side note για όσους το βρίσκουν παράλογο: οι πόρτες θα άνοιγαν στη 13:00 και περίμενα αυτή τη μέρα χρόνια, επομένως δεν άφηνα θέση στο κάγκελο για καμία Τερνερίτσα (όρος που καθιερώθηκε μετά το ΑΜ, circa 2013, και προέρχεται από την ψύχωση που απέκτησαν μικρά κοριτσάκια ανά τον κόσμο με τον Αλέκο (τον Turner). Εγώ πολύ απλά πήγαινα για τον Matt (Duh).

Πάλι καλά υπήρχε σκιά να διευκολύνει την αναμονή, κάτι που όμως δε συνέβη σε κόσμο που άρχισε να καταφθάνει από τις 12 και μετά. Βλέπετε, εκείνη την ώρα άρχιζαν να στήνουν τα κάγκελα έξω, με αποτέλεσμα ο κόσμος να δημιουργεί ουρά στο δρόμο, μέσα στη λαλάκα, αφού γύρω στις 12:30 άρχιζαν να καταφτάνουν και τα πρώτα λεωφορεία, με αποτέλεσμα για κάποιο λόγο ο κόσμος να είναι χωρισμένος. Αλλά να μου πεις αφού δεν μας έδιωξαν να βγούμε κι εμείς στο δρόμο, πάλι καλά να λέω. Και να πεις ότι τελικά άνοιξαν στην ώρα τους, άντε ένα μισάωρο τρώγεται, αλλά ούτε κατά διάνοια. 14:30 έγραφε το ρολόι όταν ξεκίνησε ο αγώνας δρόμου.

Αφού κατωχυρώσαμε τις θέσεις μας και βγάλαμε να φάμε τη στιγμή που οι Coretheband έκαναν ακόμα soundcheck (!), η φεστιβαλική εμπειρία αισίως ξεκίνησε στις 16:30, ακολουθώντας το πρόγραμμα κατά γράμμα.

CORETHEBAND

coretheband

Τον αρκετό κόσμο που είχε έρθει μέσα στους 37 βαθμούς και κάτω από τον ιδιαίτερα δυνατό ήλιο, ανέλαβαν να καλωσορίσουν οι Έλληνες Coretheband. Πρώτη μου live επαφή με την μπάντα και είχα ακούσει στο παρελθόν μόνο ένα τους κομμάτι στο ράδιο. Παρά την άγνοιά μου πέρασα καλά για το μισάωρο που στάθηκαν επάνω στη σκηνή, καθώς ο alt-rock ήχος τους και ο αυθορμητισμός τους δεν περνάει απαρατήρητος. Παρ’όλ’αυτά με τη ζέστη να μην βοηθάει, δυσκολεύεται κανείς να παρακολουθήσει ένα όνομα για το οποίο δεν ξέρει πολλά. Οι Coretheband έκαναν πολύ καλή δουλειά πάντως.

GET WELL SOON

get well soon (1)

Συνέχεια με το μουσικό project του Γερμανού Konstantin Gropper με το όνομα Get Well Soon. Με λίγο folk, λίγο rock, λίγο μπαλάντα και γενικά μία μίξη διαφόρων μουσικών ειδών ανέλαβαν να μας διασκεδάσουν από τις 17:00 το απόγευμα και για την επόμενη ώρα, πράγμα που δυστυχώς δεν έγινε. Ενώ πρόκειται για ιδιαίτερα ενδιαφέρον μουσικό group, η μελαγχολία και η υποτονικότητα της μουσικής ήταν άκρως ακατάλληλος συνδυασμός με την ζέστη και τον ήλιο, πράγμα που δεν ενθουσίασε σχεδόν κανένα. Από την άλλη, κάτι τέτοιο δεν είναι και το πιο ταιριαστό φεστιβαλικό όνομα σε ένα τέτοιο line up. Ένα πιο οικείο live θα ήταν ό,τι πρέπει. Μέσα στο σκοτάδι και γεμάτο ατμόσφαιρα.

MILES KANE

miles kane

Κάπου στις 19:00 τα ηνία πλέον ξεκινά αναλαμβάνει η Αγία Τριάδα της ημέρας, με τον “Υιό” Miles Kane να ανεβαίνει με το ΥΠΕΡΟΧΟ πουκάμισό του και την μπαντάνα του επάνω στη σκηνή. Αναστηλωθήκαμε λίγο κι εμείς και ξεκινήσαμε το τραγούδι και το ξεφάντωμα. Με την εξαιρετική μπάντα που τον πλαισιώνει, έπαιξαν κάπου κοντά στα 15 κομμάτια από τους πρώτους δύο δίσκους του Kane, αλλά και μερικά από τον επερχόμενο, ο οποίος θα κυκλοφορήσει σε ένα μήνα περίπου. Απρόσμενη αλλά απόλυτα καλοδεχούμενη στιγμή υπήρξε η διασκευή του “Hot Stuff” της Donna Summer, το οποίο συνειδητοποίησα ότι για κάποιο λόγο το ξέρω ολόκληρο (μη ρωτάτε γιατί), και θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μου. Ο πανικός που επικράτησε στο “Come Closer” ήταν σαφώς μεγαλύτερος από αυτόν του 2012, πράγμα που με χαροποίησε ιδιαίτερα, καθώς το κοινό του Miles Kane φαίνεται πως έχει επεκταθεί ανά τα χρόνια, κάνοντάς μας να ελπίζουμε σε ακόμα περισσότερες εμφανίσεις του στη χώρα μας.

ALT – J

alt j (2)

Η αγωνία μου λίγο πριν τους Alt – J χτύπησε κόκκινο, αφού πρόκειται για ένα από τα αγαπημένα μου συγκροτήματα και δεν πίστευα ότι θα κατάφερνα να τους δω ποτέ τόσο σύντομα σε Ελληνικό έδαφος. Με τη σκηνή να έχει πάρει αρκετά διαφορετική μορφή, με τις εξατομικευμένες οθόνες και τα φώτα που συνοδεύουν την τριάδα καθ’όλη τη διάρκεια της περιοδείας τους, κάπου κοντά στις 20:30 το “Άγιο πνεύμα” που ακούει στο όνομα Alt – J, παρατάχθηκε στη σκηνή. Με τις πρώτες νότες του “Something Good”, είχε γίνει ήδη φανερό πως μιλάμε για μία μουσική εμπειρία από άλλον πλανήτη. Μερικές φορές, η ιδιαιτερότητα της μουσικής που αποδίδει κανείς μέσα σε ένα στούντιο ηχογράφησης, μπορεί να αποτύχει οικτρά να αποτυπωθεί σε ζωντανές εμφανίσεις. Στην περίπτωση των Alt – J αυτό δεν ίσχυσε ποτέ, και αποδεικνύουν σε κάθε τους εμφάνιση ότι υπάρχει λόγος που γίνεται τέτοιος ντόρος γύρω από το όνομά τους. Με ένα χορταστικό set που έφτανε κάπου στα 17 κομμάτια, τα 75’ που τους αναλογούσαν κύλησαν σαν νερό, κάνοντας κάποιες πολύ έξυπνες εναλλαγές ανάμεσα στους 3 δίσκους τους ώστε να δημιουργήσουν ένα οπτικοακουστικό αριστούργημα. Αξέχαστοι και λατρεμένα ιδιαίτεροι έδωσαν άλλο νόημα στο “Breezeblocks”, όταν όλο το Terra Vibe τραγουδάει με μια φωνή “Please don’t go, please don’t go, I love you so, I love you so”.

ARCTIC MONKEYS

am (5)

Τα 45’ που έπρεπε να περάσουν μέχρι να ανέβουν τα μαϊμούδια στη σκηνή, ήταν πραγματικά τα χειρότερα. Ο κόσμος άρχισε να λιποθυμάει, το σπρώξιμο δεν είχε αύριο και ένιωθα τις κλειδώσεις μου να παίρνουν φωτιά. Αλλά κατάφερα να καθίσω λίγο κάτω, ήπια νερό και απλά περίμενα. Από τον πανζουρλισμό που επικράτησε λίγα λεπτά αργότερα, κατάλαβα ότι στήθηκε το χαρακτηριστικό “MONKEYS” κατά μήκος της σκηνής, και προκειμένου να μην πεθάνω από ασφυξία, σηκώθηκα και πάλι όρθια. Στις 22:31 (έτυχε να κοιτάξω το κινητό εκείνη τη στιγμή) τα φώτα έσβησαν και οι κραυγές έγιναν εκκωφαντικές, αλλά όταν τσιρίζεις κι εσύ δε σε ενδιαφέρει. Έναρξη με το φρέσκο “Four Out Of Five”. Ακόμη περισσότερος πανζουρλισμός. False alarm με “Brianstorm” που μετατράπηκε γρήγορα σε “Do I Wanna Know” που όσο κι αν το έχω σιχαθεί, φυσικά και ξελαρυγγιάστηκα να το τραγουδάω, και όχι μόνο εγώ. Sing along από όλο το terra vibe, τσιρίδες, φωτογράφοι που τραγουδάνε επίσης, σεκιουριτάδες που χορεύουν, δεν υπήρχε ψυχή που να μην συμμετείχε. Για τα επόμενα κομμάτια μέχρι το “View From The Afternoon” τα πράγματα δεν ηρέμησαν στιγμή και ταυτόχρονα η μπάντα προσπαθούσε να κρατήσει χαρακτήρα. Μικρά “thank you” και κλεφτά χαμογελάκια από τα μαϊμούδια, μαρτυρούσαν ότι περνούσαν και οι ίδιοι εξίσου καλά. Λίγα ακόμα κομμάτια από το “Tranquility Base Hotel + Casino”, οδήγησαν στο ΘΕΪΚO “Do Me A Favor”, όπου το κοινό δεν ανταποκρίθηκε τόσο θερμά, αλλά επανήλθε και απέδειξε ότι ήξερε ολόκληρο το “Cornerstone”. Απόλαυσα το ατμοσφαιρικότατο “Knee Socks” όσο ποτέ άλλοτε και λίγο αργότερα ήρθε η ώρα. Έφτασε η στιγμή για το “Pretty Visitors” παιδιά. Ίσως το καλύτερο κομμάτι της μπάντας στο σύνολο των 6 δίσκων τους και αμέτρητων b – sides τους από το αριστούργημα του 2009, ονόματι “Humbug”. O Αλέκος έβγαλε το γιλεκάκι του και άρχισε να χτυπιέται, παροτρύνοντάς μας να χτυπηθούμε κι εμείς. Ποιά είμαι εγώ να πω όχι Αλέκο; Και έτσι, οδηγηθήκαμε στις φωτοβολίδες και το “I Bet You Look Good On The Dancefloor”, πριν το “R U Mine” φέρει το τέλος του κυρίως μέρους του live.

Μετά από 3 λεπτάκια, κατέλαβαν και πάλι τη σκηνή, ξεκινώντας να παίζουν το “Star Treatment” και κάπου εκεί εκτιμήσαμε όλοι την τεχνολογία και ανάψαμε τους φακούς από τα κινητά μας, φτιάχνοντας ατμόσφαιρα. Καλή η συνέχεια με το “Arabella” αλλά η αλήθεια φίλοι μου, κρύβεται στο “505”. Τους “Πατέρες” της βραδιάς, ήρθε να βρει ο partner του Turner in crime, ο οποίος δεν είναι άλλος από τον Mr Miles Kane και μας χάρισαν απλόχερα μία από τις πιο αξέχαστες στιγμές της ζωής μας ολάκερης με το βαριά συναισθηματικό “505”. Kαι αν σας πω ότι δεν δάκρυσα, θα πω ψέματα και δε θέλω. Κάπου εκεί, λοιπόν, η μακριά αυτή ημέρα, έφτασε στο τέλος της.

Η επιστροφή ήθελε υπερβολική υπομονή, καθώς η κίνηση στους δρόμους έγινε αφόρητη. Μετά από 2 ώρες που καταφέραμε να διανύσουμε μολις 300 μέτρα, έγινε ένα μικρό θαύμα και ξεκολλήσαμε παίρνοντας το δρόμο για την Αθήνα. Αλλά δεν μας ένοιαξε μετά από τέτοια εμπειρία. Ήπια 2 νερά όταν γύρισα και έφαγα 4 κομμάτια πίτσα στις 3 τα ξημερώματα.

Εν ολίγοις, όλοι οι καλλιτέχνες ήταν άψογοι, με τον ήχο στα καλύτερά του στους Alt – J και στους Arctic Monkeys. Είχα μία αμφιβολία αν θα καταφέρω να ακούω τα φωνητικά του Alex πάνω από τις τσιρίδες του κοινού, αλλά ίσα ίσα, όλα ακούγονταν πεντακάθαρα. Δε θα μπορούσε τίποτα να πάει καλύτερα από άποψη καλλιτεχνών. Από άποψη διοργάνωσης υπήρξαν σαφώς προβληματάκια, τα οποία είναι άκρως ενοχλητικά εκείνη τη στιγμή, αλλά κατόπιν εορτής  καταλήγεις να μην τους δίνεις σημασία. Από την άλλη δεν ήμουν εγώ αυτή που περίμενα 1,5 ώρα και παραπάνω στην άσφαλτο. Επίσης ο διαχωρισμός της αρένας σε δύο μέρη με την τοποθέτηση επιπλέον κιγκλιδωμάτων, το μόνο που πέτυχε ήταν να συνθλιφτεί και να πονάει περισσότερος κόσμος.

Εν κατακλείδι, η πρώτη μέρα του Rockwave ήταν, προσωπικά, μία εμπειρία ζωής και ένα απωθημένο πολλών χρόνων που επιτέλους ικανοποιήθηκε. Μετά από πολλές αποτυχημένες προσπάθειες να ταξιδέψω στο εξωτερικό για να δω τα μαϊμούδια, επιτέλους αυτά ήρθαν σε μένα και ανταμείφθηκα με το παραπάνω. Παλιά, σκεφτόμουν ότι θα προτιμούσα να τους δω την περίοδο που ακόμα δεν είχαν γίνει σούπα και ο Turner ήταν ο συνεσταλμένος 23χρονος που κρύβεται πίσω από το μαλλί του και κοιτάει το πάτωμα πριν απευθυνθεί στο κοινό, αλλά πλέον δε με ενδιαφέρει.

Don’t believe the Hype.

miles kane (1)

am (4)

am (6)

am (7)

am

 

alt j (1)

alt j

am (1)

am (3)

get well soon

miles kane (2)

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου