Rockwave 2/7/17: Μια γαλλική αυτοκρατορία σε ηγεμονική άνθηση

gojira

Όλα ήταν υπέροχα εκείνη την ημέρα. Όλα εκτός  από την γαμώτοσπιτάκιτης  ζέστη.

Οι Tardive Dyskinesia και οι Poem παρά την ώρα και τον ήλιο που έκαιγε περισσότερο και από αυτόν του ΠΑΣΟΚ (με αποτέλεσμα κάποια μέλη συγκροτήματος να δυσκολεύονται στο παίξιμο των οργάνων τους – παίξε prog με χορδές που καίνε και θα καταλάβεις), απέδειξαν πόσο pros είναι και έκαναν αυτό που ξέρουν καλύτερα.

Οι Epica είναι αυτό ακριβώς που περιμένει ο fan του Heavy/prog/power ήχου, με την Simone Simons να είναι χάρμα οφθαλμών και αυτιών, οι Anathema επέλεξαν να μην θυμηθούν τον παλιό καλό τους ήχο και να κινηθούν στα σύγχρονα μονοπάτια τους (σε κάποιους έκανε, σε άλλους όχι), οι Flogging Molly είναι η καλύτερη μπάντα που υπάρχει για να γίνεις τύφλα στο μεθύσι ουρλιάζοντας τραγουδάρες σε κέλτικους ρυθμούς και οι Paradise Lost έδωσαν μια αξιοπρεπή εμφάνιση παρόλο που πιστεύω πως τα φεστιβάλ δεν τους ταιριάζουν.

flogging

Μεταξύ μας, όπως είμαι σίγουρος πως συνέβη και αρκετούς άλλους, θεωρούσα πως το κυρίως πιάτο της βραδιάς ήταν οι Gojira και όχι οι Evanescence παρόλο που οι δεύτεροι φάνηκαν αντάξιοι του ονόματος τους, πραγματοποιώντας μια μεστή εμφάνιση σε όλα τα επίπεδα.

evanescence

Το να βλέπεις όμως μπροστά σου τους 4 Γάλλους να βρίσκονται στην (συνθετική και ζωντανή) ακμή τους, δεν συγκρίνεται με τίποτα άλλο αυτή τη στιγμή στον πλανήτη του metal. Το α-π-ί-σ-τ-ε-υ-τ-ο light show με τις φλόγες, ο ατσαλάκωτος ήχος, η εκτελεστική δεινότητα τους (που βάζει κάτω ένα μάτσο μπάντες και τους κάνει εκπαίδευση για το πόσο σφιχτοί πρέπει να είναι – σαν κωλοτρυπίδα Viking πολεμιστή είναι μια λογική περιγραφή), η δίψα του κόσμου και η αποθέωση που γνώρισαν δεν είναι το βασικό συστατικό της επιτυχημένης εμφάνισης τους αλλά το κερασάκι στην τούρτα. Οι Gojira έχουν τα τραγούδια για να υποστηρίξουν το πόσο ΜΕΓΑΛΗ μπαντάρα είναι πλέον. Όλο το setlist ήταν ποτισμένο από classics (είτε παλιά, είτε φρέσκα) και η σύγκριση που έπαιζε στο μυαλό μου με νεαρούς Metallica, έπιανε τόπο. Από το στήσιμο του Joe Duplantier μέχρι τα προστάγματα του, όλα μαρτυρούσαν ποιο είναι το αφεντικό αυτή τη χρονική στιγμή σε αυτό που ονομάζουμε σκληρό ήχο. Τελεία και παύλα.

Υ.Γ.: Όταν καταφέρνεις να κάνεις “δικό σου” το Territory και να μας στείλεις στο διάολο, είσαι μάστορας.

gojira_head

 

kosmos2

1

2

 

Φωτογραφίες: Διονύσης Νταλκάς, Κωνσταντίνος Ζαφειρούλης

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.