Σας βαρέθηκα vol.2: Stoner pop

01 stoner

…η αλήθεια είναι ότι παιδευόμουν εδώ και μερικές εβδομάδες να βρω την κατάλληλη αφορμή, που θα αποτελούσε και τον πρόλογο του δεύτερου bitchin’ άρθρου. Δε χρειάστηκε να προσπαθήσω πολύ, εν τέλει. Τα ίδια τα αντικείμενα της οργής μου, φρόντισαν γι’ αυτό. Και εξηγούμαι:

Συναυλία στη Μαλακάσα, Rockwave, 20 χρόνια, επέτειος, Black Keys, τα είπαμε, τα προλογίσαμε εδώ, κάναμε τον απολογισμό εδώ, προσωπικά θεωρώ ότι η βραδιά ήταν Black Angels > Black Keys (δεν περίμενα το σούπερντούπερμέγκαούλτραχολυφακινουαουζερς θέαμα, οπότε ήμουν καλυμμένος). Όλα καλά, μέχρι εδώ; Ναι; Έλα μου, όμως, που οι έλληνες νεο-στόουνερζ φρόντισαν να τερματίσουν τον ελιτισμό τους με την αποψάρα ότι «οι 1000mods έπρεπε να βγουν μετά τους Black Keys», καθότι «πιο δυνατοί, πιο σκληροί, πιο ροκ εν ρολ, πιο ΓΑΜΑΤΟΙ ρε μπρο», αντίθετα με τους μυρωδιάδες από το Ohio που θα μπορούσαν κάλλιστα να γίνουν pawnshop brokers ή γελαδάρηδες, όταν δεν παίζουν το mainstream ποπ πράμα τους που είναι καλό μόνο για κούνημα οπισθίων φλώρων και κορασίδων. Makes perfect sense, right?

02 facepalm

Θα προσπεράσω το retarded της δήλωσης τύπου «οι Suicidal Angels είναι πιο θρας, άρα έπρεπε να παίξουν μετά τους Metallica» καιαιαι θα επικεντρωθώ απευθείας, λοιπόν, στο αντικείμενο του – στα όρια του ερωτικού – μίσους μου για σήμερα: ΝΕΟ-STONER FANS. Ένα σύνολο φρεσκοαναθρεμμένων στο τρίπτυχο «φου – παραμόρφωση – ελληνική σκηνή, ναι μαν μου». Εμφανίστηκαν κάπου εκεί, αρχές του 2011, συσπειρώθηκαν γύρω από τους Nightstalker (ρισπέκτ, που βρήκαν μια κάποια αναγνώριση έστω και τώρα) και τους Mods (χμμμ, not really), άκουσαν τον ελέφαντα, είδαν τη ροζ αγελάδα, χαιρέτησαν το teletubby, έστριψαν το επόμενο τριφυλλάκι και οργανώθηκαν σε κοινότητα, με καταστατικό/μανιφέστο το οποίο, φαντάζομαι, λέει τα εξής:

  • Δε θα ακούς άλλα πράγματα εκτός από στόουνερ.
  • Θα βαφτίζεις στόουνερ ότιδήποτε remotely συγγενικό για να το ακούς (αλλά μέχρι εκεί, μη μας πούνε και ξεπουλημένους).
  • Οτιδήποτε έχει φυσαρμόνικα είναι blues (παρακλάδι του στόουνερ), οτιδήποτε έχει αργό tempo είναι doom/sludge (παρακλάδια του στόουνερ).
  • Ως εκ τούτου, οι Clutch είναι blues – stoner – something, οι Down sludge – stoner – something και πάει λέγοντας.
  • Ο καλύτερος δίσκος των Nightstalker είναι ο επόμενος δίσκος.
  • Οι Mods γαμάνε και δεν ομοιάζουν καθόλου ύποπτα με Kyuss, μαν μου.
  • Ελληνική σκηνή >

Το αποτέλεσμα όλων αυτών; Μια φουρνιά, χειρότερων των μεταλλάδων, ελιτιστών (ποιος φαντάστηκε ότι θα ήταν κάτι τέτοιο ποτέ δυνατό), με ατέρμονα στενούς ορίζοντες, αποψάρες όπως αυτή που ανέφερα παραπάνω και attitude «φασαίου» που μόνο αυτός/αυτή και λίγοι, εκλεκτοί, ευλογημένοι έπιασαν την αλήθεια που κρύβεται στους Kyuss. Η τρουίλα και η γραφικότητα έπιασαν κόφτες και στα 29 μου, πλέον, ξαναμορφώθηκα από την αρχή, αφού έμαθα ότι οι Down είναι πατέρες του στόουνερ, οι Black Sabbath είναι κάτι – σαν – μακρινοί – πρόγονοι – αφού – σιγά – τότε – δεν – υπήρχε – στόουνερ – γιατί – δεν – ακούγαμε – εμείς – οι – στόουνερ – γουώριορς (λες και έχει σημασία ο όρος καθαυτός, στόουνερ, και το πότε πρωτοαποδώθηκε σε τέτοια ακούσματα και ήχους), ενώ τώρα, που ακούμε εμείς οι προαναφερθέντες μαχητές, η σκηνή ΓΑΜΑΕΙ, ΔΕΡΝΕΙ, ΒΓΑΖΕΙ ΔΙΣΚΑΡΟΥΣ ΚΑΙ ΜΠΑΝΤΑΡΟΥΣ ΤΟΝ ΕΝΑ ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΟΝ ΑΛΛΟ, ΓΕΝΙΚΑ ΠΟΥΤΑΝΑ ΟΛΑ ΔΙΚΕ ΜΟΥ, ΣΚΑΣΤΟ ΝΑ ΤΡΙΠΑΡΩ ΠΑΛΙ ΜΕ ΤΟ ΤΣΙΛΝΤΡΕΝ ΟΦ ΔΕ ΣΑΝ, ΓΙΑ ΜΕΝΑ ΤΟ ΓΡΑΨΑΝΕ ΤΑ ΑΛΑΝΙΑ, ΕΙΔΕΣ;

…ειλικρινά, φτάνει. Σκηνή υπήρχε δεκαπέντε και είκοσι χρόνια πριν την ακούσετε (την αλήθεια, ντε) και μάλιστα χωρίς αυτό το ατελείωτο self – indulgence του σήμερα. Συγγνώμη, αλλά ένας αληθινά αντικειμενικός ακροατής θα έλεγε άφοβα ότι ο τελευταίος (και πιθανότατα ο μόνος) δίσκος των Clutch που είναι ολόκληρος κορυφαίος και όχι γεμάτος fillers είναι το Blast Tyrant του μακρινού 2004. Αλλά ναι, ξέχασα, εσύ το Earth Rocker έλιωσες, σόρρυ δικέ μου.

Και όχι, τοπικισταρά εθνικόκαυλε στόουνερ φίλε μου, οι Mods ΔΕΝ γαμάνε περισσότερο από τους Black Keys επειδή τους γουστάρεις εσύ και ΝΑΙ, ο ήχος τους είναι λίιιιγο παραπάνω του επιτρεπτού όμοιος με αυτό των Kyuss. Και εδώ πρέπει να πω, πριν πέσουν οι μαχητές να με φάνε, ότι μια χαρά ευχάριστα τους ακούω, απλά δε μου βγάζει από το μυαλό κανένας Modlieber (Mods + Belieber, ντε) ότι αυτό:

είναι ΚΑΡΜΠΟΝ αυτό:

Τι, δεν είναι; Μόνο εγώ το ακούω; Έλα μαν, με λίγη προσπάθεια θα το ακούσεις κι εσύ, δεν είναι κακό να αναγνωρίζουμε τις επιρροές μας και σε ποιο βαθμό τις ξεπατικώσαμε, είναι τουλάχιστον τίμιο και ειλικρινές.

Το ίδιο επίπεδο αρρωστίλας συνοδεύει και το φανγκερλινγκ γύρω από τους Nightstalker – οι οποίοι, κακά τα ψέματα, είναι μια διαχρονική μπάντα στο χώρο με  ΠΟΙΟΤΙΚΟΤΑΤΟ υλικό πολύ πριν άλλους κι άλλους (αυτό το Use ήταν δίσκος για εκτός συνόρων πορεία, κρίμα που βγήκε στην Ελλάδα των 90s). Απλά, τι τα θες, τώρα τους ακούμε, τώρα γαμάνε, ναι, το Dead Rock Commandos είναι ο καλύτερος δίσκος έβερ (δε τα λέω ειρωνικά, τα διάβασα αυτά). Συγγνώμη, ξανά, αλλά ΔΕΝ είναι. Καλό, δυνατό, με χιτάκια ωραία, εκτιμητέο και το tribute στους οπαδούς, αλλά ΔΕΝ είναι το καλύτερο και δε θα γίνει επειδή το θες εσύ, στόουνερ ελιτιστή φίλε κι αδερφέ.

Α, και μιλώντας για τρουίλα, don’t even get me started on this guy:

03 homme

Ξεπουλημένος, φλωράς, τζουτζές, μαστροπός του κιθαριστικού ποπ και σημαιοφόρος του ξεπουλήματος της βρωμιάς στο βωμό του εύπεπτου ποπροκ. Ποιος χέζει τη συνεισφορά του, ποιος χέζει τον προχωρημένο, αληθινά καλλιτεχνικό πειραματισμό και την εξερεύνηση των ορίων του rock universe (Like Clockwork, σε αγαπώ), ποιος σπαταλάει σάλιο για να φτύσει έναν από τους τελευταίους genuine rock ‘n’ rollers, ΔΕΝ ΠΑΙΖΕΙ ΟΠΩΣ ΕΠΑΙΖΕ ΤΟ ’94 ΠΟΥ (δεν) ΤΟΝ ΑΚΟΥΓΑ ΚΑΙ ΓΟΥΣΤΑΡΑ ΕΓΩ, ΦΛΩΡΟΣ, ΟΥΣΤ, ΤΕΛΟΣ.

Ας μη δώσω άλλα παραδείγματα, θεωρώ ότι I’ve made my point. Πριν βιαστείς να με κρίνεις ως proto – stoner hipster, έχω να πω το εξής, φίλε κι αδελφέ κι αδελφοκόλλητε στοουνερά: όταν κυκλοφόρησε το Ad Astra ή το The Big Black, το «μακρινό» 2000 (εποχή στην οποία, επιμένω να πιστεύω, υπήρχε περισσότερη και ποιοτικότερη παραγωγή σε δίσκους, άρα και πιο δυνατή σκηνή από σήμερα), δε θυμάμαι να ρουφούσαμε αυτάρεσκα τις κλανιές μας πίνοντας brandy, αναλύοντας, φερ’ ειπείν, τη βρώμικη στιχουργική θεότητα που λέγεται Spice. Το ακούγαμε, το γουστάραμε, το πασάραμε σε φίλους που άκουγαν πιο «γνωστά» rock ονόματα γιατί, στην τελική, κρίμα ήταν να μη διασκεδάσουν κι άλλοι που γουστάρουν την ηλεκτρική κιθάρα με το Left Brain Ambassadors (πόσο boogie, πόσο). Με πιάνεις;

Και κάτι τελευταίο: το 2006, στο Ξυλουργείο, στους Nightstalker ήμασταν βαριά 100 άτομα. Δε μας ένοιαζε, δε μας πείραξε, δε νομίζω κάποιος να δήλωσε ότι είδε την καλύτερη live φάση έβερ, μετά το Woodstock. Ήταν, όμως, ωραία. Τώρα, αν δε το πήρες γραμμή φίλε, μέσα στην τρουίλα και την αντι-μόδα σου κατέληξες να είσαι μια ωραιότατη μόδα κι εσύ. Όπως οι ποπ φλώροι που κράζεις. Stoner. Pop. Get it? Αφιερωμένο!

 

Βασίλης Μόσχου


Πάλαι ποτέ (και ακόμα, άσχετα αν κοροϊδεύει τον εαυτό του) μέτολχεντ, που και που rock dj, cat person, δεν είναι χοντρός αλλά big boned. Ήρθε για να υπερασπιστεί τον Kanye West.