Sex και βία στην ελληνική μουσική βιομηχανία

planet

Το παρακάτω κείμενο θα προσπαθήσει (είπαμε θα προσπαθήσει, δεν είναι σίγουρο ότι θα τα καταφέρει) να μην πάρει την μορφή ενός ακόμα βαρετού (ξυραφάκι κανείς;)  live review για τον απλούστατο λόγο ότι το νόημα κρύβεται αλλού.

 

 

 

Αυτό που συνέβη το βράδυ της 4ης Απριλίου στην Ιερά Οδό, μπορεί να αναλυθεί από 2 οπτικές γωνίες.

1) Οι Planet Of Zeus δεν γάμησαν. Το οργανικό rock n roll τους (όποιος νομίζει ακόμα ότι παίζουν stoner, ας το ψάξει στο grinder του) δεν πήρε κεφάλια. Αυτοί οι χαρακτηρισμοί ορίζουν απλά καλές μουσικές ομάδες οι οποίες βρίσκονται σε φόρμα. Τα παιδιά το πήγαν στο επόμενο level. Το οποίο συνεπάγεται με: ήχο βγαλμένο από τις κρυφές ονειρώξεις του εκάστοτε ηχολήπτη μεγάλου φεστιβάλ, βαρύτητα (πες το και heavy βρε) ισοδύναμη με αυτή που έχει το αποτέλεσμα της πτώσης του Πάγκαλου (ναι, της γνωστής κουραδομηχανής) πάνω σου ενώ κοιμάσαι, 2500 με 3000 εκστασιασμένα ιδρωμένους πιτσιρίκους-λάγνες γκόμενες-60χρονους rockers (που συζητάνε δίπλα σου για το ποιος δίσκος των Fleetwood Mac είναι ο καλύτερος) και άλλες ότι να ναι κατηγορίες που συμπληρώνουν ένα παζλ φανατίλας αντίστοιχο με αυτό που είχε κάποιος που έβλεπε τους Maiden για πρώτη φορά πριν 20 χρόνια.

Μα πάνω απ’όλα περιείχε αυτό που αποτελεί το μεγαλύτερο νόημα: ΤΡΑΓΟΥΔΙΑ που τραγουδιούνται, χορεύονται, headbangίζονται (καινούργιος όρος) σε συνδυασμό με μια μπάντα-επαγγελματική αλωνιστική μηχανή εκτόξευσης αγνού ROCK. Τώρα εάν νομίζεις ότι αποθεώνουμε για μια ακόμα φορά τους Planet Of Zeus μόνο και μόνο επειδή μαζεύουν τον περισσότερο κόσμο στα live τους, κάνε 2 πειράματα και το κλείνω εδώ: A)βρες το κουράγιο και ρώτα κάποιον από τους χθεσινούς παρευρισκόμενους για την απόδοση του συγκροτήματος. Φλερτάρεις με την συμφορά. Β) Κάλεσε τους να παίξουν στο σαλόνι σου για σένα και την οικογένεια σου. Φλερτάρεις με την καταστροφή των σερβίτσιων σου.

Υ.Γ.: Αν κάτι γάμησε,αυτό ήταν οι φωτιές.

 

2) Η δεύτερη οπτική γωνία μπορεί να χαρακτηριστεί γραφική (για τον λόγο ότι τα έχουμε πει και τα έχουμε γράψει χιλιάδες φορές) αλλά ειδικά για αυτό το live, πρέπει να ειπωθεί. Σε κάποιο σημείο της συναυλίας, ο Μπάμπης είπε από το μικρόφωνο τα εξής: “Απόψε γράφεται ιστορία. Όχι για τους Planet Of Zeus αλλά για την ελληνική ανεξάρτητη μουσική σκηνή“. Και μα τον Βούδα, είχε απόλυτο δίκιο. Ξέρεις για ποιο λόγο; Μπορεί να σου ακουστώ παρελθοντολάγνος (και ορκίζομαι στον Mike Tyson ότι δεν είμαι) αλλά αυτή η μπάντα αποδεικνύει εν έτη 2015 μια φυσική διαδικασία που έπρεπε να περάσει ένα rock συγκρότημα ώστε να φτάσει στην κορυφή. Ξεκίνημα από τα live των 5 ατόμων, γράψιμο μουσικής, live σε τρύπες, πάλι γράψιμο και πάει λέγοντας. Και όλα αυτά χωρίς την υποστήριξη κάποιου mainstream χορηγού ή την εμφάνιση σε ένα ακόμα talent show. Εκεί, στον αγώνα της μαθηματικής ακρίβειας. Με αποτέλεσμα να γεμίσουν έναν τόσο μεγάλο χώρο. Με μια βιομηχανία (τώρα κατά πόσο είναι βιομηχανία το να γλύφεις τον κώλο σου και να παράγεις ανθρώπινα σκουπίδια,είναι άλλο ζήτημα) που όχι απλά δεν σε ξέρει αλλά αρνείται να ασχοληθεί μαζί σου επειδή δεν θα παράγεις κέρδος.

Δεν έχει νόημα όμως να επαναλαμβανόμαστε. Αυτό το live ήταν φάρος. Ο οποίος στέκει ψηλός και δείχνει που βρίσκεται το επίπεδο σήμερα και από την άλλη προκαλεί-φωνάζει στους νεότερους να πιάσουν μια κιθάρα και να ακολουθήσουν. Κάτι μου λέει ότι το sex και η βία θα αυξηθούν στο μέλλον. Να προσέχετε.

 

Για περισσότερες φωτογραφίες από την χθεσινή συναυλία, μπείτε στο thodorismarkou.com

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.