Συνέντευξη: Οι Fool In The Box στο Defcon Fest 8

6

Αποτελώντας την τελευταία συνέντευξη της ημέρας, το ορεξάτο trio των Fool in the Box μας βρήκε στο βραδυνό Ψυρρή, λίγες μέρες πριν την εμφάνισή του στο Defcon Fest 8 για μια ενδιαφέρουσα και πολυποίκιλη κουβέντα. Ρίξαμε μια ματιά στους δίσκους του Syd Records και αμέσως μετά κεραστήκαμε κάποιες μπύρες στο “αδερφάκι” του, το γειτονικό Barrett μοιραζόμενοι με τους Απόλλωνα (κιθάρα-φωνή), Άγη (μπάσο) και Γιώργο (drums) απόψεις για το χτες, το σήμερα και το αύριο της μπάντας και της εγχώριας μουσικής πραγματικότητας. Στις στιγμές που δεν έρεπαν προς τον περιφραστικό σουρεαλισμό, οι Αθηναίοι alternative rockers μας έδωσαν μια πάρα πολύ καλή εικόνα του πως βλέπουν τα πράγματα, μετά από μία δεκαετία ύπαρξης, τρεις συνολικά δισκογραφικές κυκλοφορίες (αν συμπεριλάβεις το EP τους και το ντεμπούτο 13-song demo) και πολλές πολλές συναυλίες.

2

“Γιατί δεν έχετε τόσο έντονη δισκογραφική παρουσία, παρά τα 10 χρόνια ύπαρξής σας;” τόλμησα να τους ρωτήσω, με τον πάγο να έχει σπάσει για τα καλά, μετά την κατάποση της πρώτης μπύρας.

Ο mainman (και βασικός συνθέτης όπως μου εξομολογήθηκαν αργότερα) Απόλλωνας παίρνει πρώτος τον λόγο: “Πάντα ασχολούμασταν πολύ με τα live και δεν δίναμε τόση βάση στις στουντιακές ηχογραφήσεις, παρά το ότι υπήρχαν πολλά κομμάτια διαθέσιμα για κάτι τέτοιο, σε όλες τις περιόδους της μπάντας. Έπαιξε ρόλο και το οικονομικό κομμάτι φυσικά σε ορισμένες περιόδους, όπως και το ότι για αρκετά χρόνια η μπάντα δουλευόταν, με σκοπό να βρούμε τον ήχο μας και να καταλάβουμε προς τα που πάει το όλο πράγμα.”

Ο Γιώργος συμφωνεί και επαυξάνει: “Ουσιαστικά είμασταν πάντα περισσότερο αφοσιωμένοι στο να παίζουμε ζωντανά και να συνθέτουμε μουσική, μιας που αυτό μας έκανε να νιώθουμε πως προχωράμε μπροστά, περισσότερο απ’ όσο το απλά να «πετάξουμε από πάνω μας» κάποια κομμάτια, βάζοντάς τα σε ένα ηχογράφημα και κλείνοντας με αυτόν τον τρόπο τον κύκλο τους.”

Με την εξίσου ενεργή συμβολή του μπασίστα Άγη στη συγκεκριμένη απάντηση, καταλαβαίνω πως έχω να κάνω με μια μπάντα χωρίς εξέχοντα συνομιλητή. Δεν υπήρχε και δεν υπάρχει κανένα business plan σε αυτό που κάνουμε και ίσως παίζει και αυτό τον ρόλο του. Δεν μας ενδιαφέρει να δουλέψουμε με έναν συγκεκριμένο τρόπο για να πετύχουμε ένα συγκεκριμένο αποτέλεσμα ή να κερδίσουμε κάτι συγκεκριμένο μέσα από αυτό που κάνουμε. Αυτό που πάντα θέλαμε και θέλουμε είναι να βγάζουμε κάτι που καλύπτει εμάς καλλιτεχνικά και ηχητικά, χωρίς φυσικά αυτό να σημαίνει πως δεν μας ενδιαφέρει η γνώμη των άλλων ή πως δεν μας νοιάζει το να ακουστούμε σε όσο το δυνατόν περισσότερο κόσμο. Ακόμη και σε ανθρώπους που αρέσκονται σε διαφορετικά ακούσματα εδώ που τα λέμε.”

Ως μπάντα με μια δεκαετία ύπαρξης στην πλάτη τους οι Fool in the Box σίγουρα θα έχουν να μου επισημάνουν καταστάσεις και συνθήκες που διαφοροποιήθηκαν σε σύγκριση με το παρελθόν, σχετικά με τον τρόπο που η εναλλακτική μουσική γραφόταν ή μεταφέρονταν.

“Όταν ξεκινήσαμε σοβαρή θέση μέσα σε όλο αυτό το σύστημα κατείχε το myspace.” μου επισημαίνει ο Γιώργος. “Εκει κάναμε τις πρώτες μας φιλίες και γνωριμίες και μέσω αυτού κλείσαμε τα πρώτα μας live. Το YouTube δεν ήταν ακόμη τόσο στα πάνω του, ενώ ακόμη και η αφισοκόλληση ήταν πιο διαδεδομένη τότε. Όπως εξελίχθηκαν και άλλαξαν τα πάντα στην κοινωνία μας, έτσι συνέβη και με τη μουσική σκηνή αλλά κι εμάς τους ιδίους.”

Με αφορμή την αναφορά στα social media, αποφασίζω να τους ρωτήσω πως πιστεύουν πως η ψηφιακή τεχνολογία και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης έχουν επηρεάσει τη μουσική βιομηχανία, για να εισπράξω τρεις απαντήσεις που αλληλοσυμπληρώνονται:

Απόλλωνας: “Σίγουρα η τεχνολογία και το internet μπορούν να βοηθήσουν νεοσύστατα σχήματα και ανεξάρτητες προσπάθειες, αλλά από ένα σημείο και μετά η κατάσταση ξεφεύγει. Αυτά τα μέσα μπορούν να φτάσουν σε σημείο ακόμη και να απαξιώσουν πλήρως την προσπάθεια και τη δημιουργία σου.”

Άγης: “Εγώ μπορώ να μιλήσω αντικειμενικά γιατί δεν χρησιμοποιώ τα social media. Ξεκάθαρα αυτά τα μέσα βοηθούν μία μπάντα να προωθήσει τη δουλειά της, δεν υπάρχει αμφιβολία. Πρέπει να έχεις ενεργή παρουσία εκεί μέσα όμως, δεν αρκεί απλά να υπάρχεις. Είναι εύκολο να χάσεις τον δρόμο σου μέσα σε τέτοια μέσα εν τω μεταξύ, αλλά αυτό είναι κάτι που σε εμάς δεν θα συμβεί ποτέ, γιατί δεν ασχολούμαστε πολύ με αυτά.”

Γιώργος: “Είναι εύκολο να μείνεις πολύ στο φαίνεσθε και να παραβλέψεις την ουσία του πράγματος όταν ασχολείσαι συνέχεια με την προβολή σου. Δεν είναι λίγοι οι καλλιτέχνες που αποκτούν υπόσταση μόνο και μόνο επειδή προωθούν καλά τον εαυτό τους, ακόμη κι αν αυτό που κάνουν δεν είναι ποιοτικό ή αξιόλογο. Εμάς μας αρέσει να ασχολούμαστε περισσότερο με τη μουσική μας παρά την εικόνα μας.

3

Μία από τις μεγαλύτερες δυσκολίες που θα συναντήσεις ακούγοντας τη μουσική των Fool in the Box ειναι να τους κατατάξεις σε ένα συγκεκριμένο μουσικό ιδίωμα.

“Ένας σημαντικός καλλιτέχνης από Αμερική ονόμασε τον ήχο μας “controlled chaos”. Νομίζω πως είναι ο καλύτερος χαρακτηρισμός που έχω ακούσει για τη μουσική μας.” λέει ο Γιώργος.

“Θα έλεγα πως αυτό που παίζουμε έχει rock βάση, με κάποιο twist.” συμπληρώνει ο Απόλλωνας.

Η καλλιτεχνική “τρέλα” των Fool in the Box πάντα μου θύμιζε τους Queens of the Stone Age και προσπαθώντας να πιάσω λαυράκι, αποφασίζω να τους ρωτήσω, πόσο σημαντική είναι γι’ αυτούς η συγκεκριμένη μπάντα.

“Πολύ σημαντική.” παραδέχεται ο Απόλλωνας. “Και γενικά ο Josh Homme και οι δουλειές του.”

Ο Γιώργος μοιάζει να συμφωνεί: “Είναι μία μπάντα που σύστησε τον σκληρό ήχο στο mainstream κοινό και με αυτόν τον τρόπο άλλαξε κάπως το τοπίο. Είναι σημαντικότατοι οι QOTSA.” μας λέει.

Ο τρίτος της παρέας Άγης μου δίνει αυτό ακριβώς που ήθελα να ακούσω: “Επίσης είναι και αυτοί μια μπάντα που θα δυσκολευτείς να κατατάξεις σε ένα συγκεκριμένο ιδίωμα –όπως κι εμείς- και μας αρέσει πολύ αυτό. Είναι μια rock μπάντα χωρίς πολλά πολλά.”

“Ποιες άλλες μπάντες άλλαξαν το τοπίο;”

“Οι Radiohead σίγουρα.” λέει ο Άγης και ο Απόλλωνας συμπληρώνει τους Nine Inch Nails και Mars Volta.

4

Τα power trios πάντα μου άρεσαν, ανεξαρτήτως του είδους μουσικής που υπηρετούσαν. Είναι άμεσα, δυναμικά και μου βγάζουν μια έμφυτη αλητεία κι έναν καλλιτεχνικό τσαμπουκά. Είναι πλήρες μουσικά ένα trio όμως;

“Δεν είναι αυτοσκοπός το τρίο, δεν έγινε ηθελημένα και δεν είμαστε δογματικοί σε τέτοια ζητήματα. Αυτό που σίγουρα προσπαθούμε είναι να ακουγόμαστε σαν τρίο και στις ηχογραφήσεις, γιατί θέλουμε ο κόσμος στο live να εισπράττει το ίδιο συναίσθημα που υπάρχει και στον δίσκο.” λέει ο Απόλλωνας.

Πολυγνωμία στη συζήτησή μας σίγουρα υπάρχει και αναρωτιέμαι πως όλο αυτό δουλεύει στην παρέα των Fool in the Box. “Διαφωνείτε μεταξύ σας συχνά ή έχετε σύγκλιση στις απόψεις σας;” ρωτάω κάνοντας τον ανήξερο.

Ο Απόλλωνας παίρνει και πάλι τον λόγο: “Και το ένα και το άλλο μπορεί να συμβούν και δεν είναι ανάγκη θεωρώ να συμφωνούμε απόλυτα ούτως ή άλλως. Υπάρχει βέβαια ένας κοινός τόπος μεταξύ μας, αλλά αυτή η πολυγνωμία είναι που μας κάνει αυτό που είμαστε. Όλοι προσφέρουν από κάτι, τόσο στην παρέα μας όσο και στη μουσική μας. Η γνώμη όλων έχει την ίδια βαρύτητα σε αυτό που κάνουμε εν τω μεταξύ και έχουμε μάθει να σεβόμαστε πολύ ο ένας τις απόψεις του άλλου. Όταν παίζουμε μουσική, πλέον λειτουργούμε σαν μονάδα. Επίσης δεν τσακωνόμαστε ποτέ, πράγμα που μάλλον εξηγεί τη μακροβιότητά μας.”

Ο Άγης παρεμβαίνει: “Ίσως πρέπει να τσακωθούμε… ΤΩΡΑ! Χαχαχα! Με τον Γιώργο παίζουμε μαζί από 15 χρονών, αν τσακωνόμασταν για το παραμικρό δεν θα ήμασταν μαζί μέχρι σήμερα. Κάπου εδώ θέλω να σου πω πως αν κάποιος έλειπε από αυτό που κάνουμε, τότε η μπάντα θα ήταν κάτι τελείως διαφορετικό. Χωρίς τον οποιονδήποτε από εμάς τίποτα δεν θα ήταν ίδιο. Ο καθένας έχει τον ρόλο του και κατά μία έννοια είναι αναντικατάστατος.”

“Τι είδους σχέση είναι η μπάντα λοιπόν;” αναρωτιέμαι.

Ο Γιώργος σπεύδει να απαντήσει: “Είναι μια πολυπρόσωπη σχέση. Εμπεριέχει την αγάπη που υπάρχει μέσα σε μια οικογένεια, τον δυναμισμό που μπορεί να υπάρξει σε μια ερωτική σχέση, αλλά όχι τον δράμα που υπάρχει σε αυτές συνήθως. Φιλία φυσικά και υπάρχει ανάμεσά στα μέλη μιας μπάντας, όπως και στη δική μας περίπτωση, ανεξαρτήτως αν στην πάροδο των ετών, λόγω υποχρεώσεων περνάμε λιγότερο χρόνο μαζί εκτός μπάντας.”

Οι Fool in the Box δεν είναι touring μπάντα και ζητάω να μάθω τον λόγο για αυτό. Πώς θα μπορούσα να κάνω αλλιώς άλλωστε, όταν θεωρώ πως το ποιοτικό τους υλικό ανήκει στον δρόμο και πρέπει να διαδωθεί με αυτόν τον τρόπο.

Απόλλωνας: “Είμαστε ανοργάνωτοι, γι’ αυτό δεν περιοδεύουμε.”

Άγης: “Νομίζω η σωστή λέξη είναι βαριοκώληδες.”

Γιώργος: “Μας αρέσει τόσο πολύ να παίζουμε ο ένας με τον άλλον που νομίζω πως τείνουμε να επαναπαυόμαστε σε αυτό και ώρες-ώρες να μην προσπαθούμε για κάτι παραπάνω.”

“Πώς λειτουργεί η μουσική για εσάς;” ρωτάω και τους τρεις.

“Όταν παίζουμε μουσική συμβαίνει κάτι μαγικό.” απαντά ο Γιώργος. “Δεν το κάνουμε για το ξεκαύλωμα όμως. Δεν είμαστε jam band, πέφτει πολλή δουλειά σε οτιδήποτε κάνουμε. Η μουσική έχει και θεραπευτικές ιδιότητες φυσικά. Δυστυχώς κάποιες φορές λόγω υποχρεώσεων αραιώνουμε λιγάκι το μουσικό μας πρόγραμμα, ενώ θα ήθελα να είναι πιο πυκνό.”

“Νομίζω πως η μουσική είναι ανάγκη, δεν νομίζω πως θεραπεύει το οτιδήποτε.” διαφωνεί ο Απόλλωνας.

“Η μουσική αποτελεί εσωτερική αναζήτηση. Όσο σκάβεις και βγάζεις πράγματα από μέσα σου, μπορεί να βρεις και κάποια που είναι αρκετά οδυνηρά. Αυτό ίσως είναι λίγο επικίνδυνο.” επισημαίνει και πάλι ο Γιώργος.

Στην ερώτησή μου για το αν θα μπορούσε η ζωή τους να συνεχίσει χωρίς τη μουσική η αρνητική απάντηση που εισπράττω είναι ομόφωνη και καθολική. Ο Απόλλωνας ωστόσο μοιάζει να είναι λίγο σκεπτικιστής στο θέμα όσο περνάει η ώρα και εγώ επιμένω στην ίδια ερώτηση και συζήτηση:

“Μας ενδιαφέρει να συνεχίσουμε να παίζουμε μουσική και μάλιστα τη συγκεκριμένη μουσική, όσο αυτό δεν καταντάει γραφικό. Υπάρχουν σίγουρα στιγμές στη ζωή ενός ανθρώπου που ίσως χρειαστεί να σταματήσει κάτι που μέχρι τότε έκανε απλά και μόνο επειδή πλέον δεν τραβάει. Δεν είμαστε εμμονικοί και δεν λειτουργούμε με κολλήματα στη ζωή μας, προτιμάμε να κάνουμε ότι κάνουμε μέχρι εκεί που μας βγαίνει και μέχρι εκεί που έχει ακόμη σημασία.”

Ο Άγης έχει μια συγκρατημένη αισιοδοξία στο θέμα: “Νομίζω πως θα συνεχίσουμε να παίζουμε μουσική για πολλά χρόνια ακόμη, ίσως λίγο διαφορετική μουσική απλά. Μας ενδιαφέρει η εξέλιξη ούτως ή άλλως.”

Ο Γιώργος είναι κάθετος: “Είμαι σχεδόν σίγουρος πως δεν μπορώ να σταματήσω ποτέ να είμαι δημιουργικός στο μουσικό κομμάτι. Την μορφή ακριβώς που θα έχει αυτό σε μερικά χρόνια δεν μπορώ να τη γνωρίζω φυσικά. Όνειρα και σκέψεις για το μακρυνό μέλλον υπάρχουν, αλλά δεν έχουν πολλή σημασία. Στην ουσία αυτό που έχει σημασία είναι η βραχυπρόθεσμη σκέψη και οι στόχοι που πάνε με αυτήν. Το πού είμαστε τώρα, το τι θα κάνουμε αμέσως μετά και το τι θα συμβεί με το υλικό που έχουμε στα χέρια μας. Τα υπόλοιπα θα τα δούμε στην πορεία.”

Ζητώντας να μάθω τη γνώμη τους για την εγχώρια σκηνή, ο Άγης δεν διστάζει να μου αραδιάσει μερικές από τις μπάντες που του έχουν κάνει εντύπωση σε αυτήν, το τελευταίο διάστημα: “gravitysays_I, Insect Radio, Yellow Devil Sauce μου άρεσαν και μου αρέσουν και σίγουρα ξεχνάω πολλές αξιόλογες μπάντες. Αυτή η συζήτηση δεν έχει τελειωμό. Γενικά η εγχώρια σκηνή έχει ανέβει πολύ και δεν χρειάζεται να είσαι ειδικός για να το δεις. Οι παραγωγές, οι συναυλίες, όλα έχουν πλέον καλυτερο επίπεδο και πολύ περισσότερη συνέπεια. Έχουμε δρόμο ακόμη, αλλά πάντα υπάρχει περιθώριο βελτίωσης σε ότι κι αν κάνεις, αν το αγαπάς και είσαι ανήσυχος.”

“Και μόνο που υπάρχουν μπάντες όπως οι Planet of Zeus και 1000mods που γεμίζουν τους χώρους που παίζουν δείχνει την άνοδο της σκηνής. Κι ακόμη κι αν εμείς δεν έχουμε ηχητική συνάφεια με αυτά τα σχήματα, σίγουρα όλο αυτό το ρεύμα που έχουν δημιουργήσει, παρασύρει και τη δική μας ύπαρξη προς τα εμπρός.” λέει ο Απόλλωνας.

“Δεν θα αλλάζατε κάτι στην εγχώρια μουσική πραγματικότητα δηλαδή;” τον ρωτάω.

“Θα έλεγα πως χρειαζόμαστε περισσότερους και καλύτερους συναυλιακούς χώρους.”

5

Ο Άγης παρεμβαίνει και εδώ: “Νομίζω νοοτροπίας στερούμαστε εδώ. Ο κόσμος δύσκολα θα δώσει μια ευκαιρία σε έναν νεοσύστατο καλλιτέχνη. Οι περισσότεροι από αυτούς παίζουν μια ζωή σε φίλους και γνωστούς.”

Έχοντας δει το Αθηναϊκό τριμελές συγκρότημα ζωντανά πολυάριθμες φορές, δηλώνω ξεκάθαρα εντυπωσιασμένος από τις επί σκηνής αποδόσεις τους. Μιλάμε σίγουρα για ένα σχήμα που πρέπει να δεις με την πρώτη ευκαιρία. “Πώς είναι οι Fool in the Box επί σκηνής;” ρωτάω.

“Γαμάτοι!” λέει ο Άγης και όλοι ξεσπάμε σε γέλια. Δεν θα μπορούσα να συμφωνήσω περισσότερο ωστόσο…

Ζητώ να μάθω λοιπόν, αν οι τρεις τους προτιμούν τη συναυλιακή ή τη στουντιακή εμπειρία και οι απαντήσεις τους καταδεικνύουν για άλλη μια φορά την πολυγνωμία που υπάρχει στο στρατόπεδο τους:

Απόλλωνας: “Εγώ προτιμώ το studio.”

Άγης: “Εγώ το live.”

Γιώργος: “Εγώ είμαι κάπου στη μέση.”

Απόλλωνας: “Πάντα είναι στη μέση ο Γιώργος, γιατί είναι ο ντράμερ, οπότε αναγκαστικά κάθεται και στη μέση!”

Οι Fool in the Box θα εμφανιστούν στο An Club την Παρασκευή 30 Σεπτεμβρίου, στα πλαίσια του Defcon Fest 8 κι έτσι ζητάω να μάθω τι θα μας παρουσιάσουν και ποιες μπάντες περιμένουν να δουν στο συγκεκριμένο festival.

“Θα παρουσιάσουμε παλιό και νεότερο υλικό που δεν έχει παιχτεί ακόμη live. Προσωπικά ανυπομονώ να δω τους Naxatras από Θεσσαλονίκη.” λέει ο Απόλλωνας.

“Εγώ ανυπομονώ να δω τους One Man Drop.” συμπληρώνει ο Γιώργος.

Μετά από μία χορταστική αλλά όχι πλουραλιστική συζήτηση, ζητώ από τον frontman / mainman / κιθαρίστα / τραγουδιστή του σχήματος, Απόλλωνα να μου δώσει τον επίλογο της. Εκείνος, λακωνικός και ουσιαστικός δίνει το στίγμα της νοοτροπίας, αυτού του μοναδικού καλλιτεχνικού συνόλου.

“Εύχομαι όλοι καλλιτέχνες να βγάζουν αυτό που είναι και όχι αυτό στο οποίο προσπαθούν να μοιάσουν.”

1

Κείμενο: Δημήτρης Κότσης

Φωτογραφίες: Αναστασία Παπαδάκη