Συνέντευξη: Neon Nox

neon nox

Ας ξεκινήσουμε δίνοντας σου συγχαρητήρια για το φρέσκο σου EP με τίτλο “Unfinished Business”. Έχει όλα τα στοιχεία που θα κάνουν τους fans του synthwave να βγουν στα μπαλκόνια και να φωνάζουν στους περαστικούς το όνομα σου . Μπορείς να μας δώσεις πληροφορίες για την συνθετική διαδικασία που ακολούθησες;

Όλα ξεκίνησαν όταν δούλευα στο προηγούμενο μου EP με τίτλο “Beyond Earth” του οποίου η θεματολογία έχει να κάνει με την επιθυμία του ανθρώπου για εξερεύνηση του διαστήματος. Κατά την διάρκεια της δημιουργίας του λοιπόν, ηχογράφησα μερικά loops τα οποία δεν ταίριαζαν με την ατμόσφαιρα του EP αλλά εμένα μου άρεσαν αρκετά, οπότε αποφάσισα να τα κρατήσω και να τα χρησιμοποιήσω στην επόμενη δουλειά μου, όπως και έγινε. Το κερασάκι στην τούρτα ήταν το Punisher (comic book), κάτι που με βοήθησε να δημιουργήσω το feeling που είχα στο μυαλό μου, αποτυπωμένο σε μουσική.

punisher

Σε ανακάλυψα εντελώς τυχαία, όταν ένας φίλος πόσταρε στο Facebook το πιο-catchy-πεθαίνεις “Checkpoint”. Αυτό που μου έκανε εντύπωση ήταν κυρίως τα φωνητικά της Rebecka Strågeförs. Πως ήταν η συνεργασία μαζί της;

Δούλευα αρκετό καιρό πάνω στο Checkpoint και ήξερα πως είναι ένα από αυτά τα τραγούδια που όσο και να τα επεξεργάζεσαι, νιώθεις πως η σύνθεση τους δεν τελειώνει ποτέ γιατί ξέρεις πως κάτι λείπει. Βάλε στο παιχνίδι και την επιθυμία μου να καταλάβει ο κόσμος τι ακριβώς θέλω να πω σαν “Neon Nox” και είσαι μέσα. Μόλις άκουσα τα φωνητικά της Rebecka, ήξερα πως η φωνή της ήταν αυτό που έλειπε, οπότε επικοινώνησα μαζί της, της εξήγησα την φιλοσοφία του EP και της έδωσα το ελεύθερο να δουλέψει όπως θέλει αυτή πάνω στους στίχους.

Καταλαβαίνω πως υπάρχει ένα ολόκληρο concept πίσω από τη μουσική σου. Ποιός είναι τελικά ο Jon Neon Nox;

Ο Jon Neon Nox είναι ένας φανταστικός χαρακτήρας, εμπνευσμένος όπως σου είπα και πιο πάνω από το Punisher του Gerry Conway. Πάντα μου άρεσε η ιδέα ενός εκδικητή που δεν έχει να χάσει τίποτα ενώ ταυτόχρονα ψάχνει τον δολοφόνο της οικογένειας του.

 

Πες μας για τις επιρροές σου. Αν δηλώσεις πως δεν έχεις καμία σχέση με τα 80’s θα σε θεωρήσω Πινόκιο.

Οι επιρροές μου έρχονται κυρίως από την δεκαετία του 80 (την γλίτωσα, έτσι;) και τις ταινίες εκείνης της εποχής που είχαν να κάνουν με καταδίωξη αμαξιών και τα ταξίδια στο διάστημα. Σαν παιδί, πέρναγα άπειρες ώρες παίζοντας videogames οπότε είμαι σίγουρος πως η μουσική τους με επηρέασε όσο δεν πάει.

 

Ποια είναι τα 3 αγαπημένα σου άλμπουμ και ταινίες.

Leftism από Leftfield, Mezzanine από Massive Attack και Dubonbasswithmyheadman από Underworld είναι οι δίσκοι στους οποίους επιστρέφω συχνά σαν ακροατής, οπότε κατά βάση 90’s electronica. Τώρα από ταινίες, είμαι μεγάλος fan του Bill Murray, οπότε θα πω το Lost In Translation και το Life In The Aquatic with Steve Zissou. A, ξέχασα και το Hackers.

hack

Υπάρχει μεγάλη synthwave σκηνή στη Σουηδία; Σε ρωτάω γιατί στην Ελλάδα σας ξέρουμε από τους ABBA και την τεράστια metal κουλτούρα που κουβαλάτε.

Η αλήθεια είναι πως η φάση έχει αρχίσει και μεγαλώνει μέρα με τη μέρα στη Σουηδία. Υπάρχουν αρκετοί γαμάτοι καλλιτέχνες, όπως ο Mitch Murder, ο Waveshaper και ο Robert Parker που είναι τίγκα βουτηγμένοι στην 80’s φάση, και εγώ είμαι χαρούμενος που ανήκω σε αυτή την αρκετά φιλική σκηνή.

Πιστεύεις πως το comeback της synthpop έγινε με το soundtrack του Drive και τον Kavinsky ή υπήρχε ανέκαθεν ένα μεγάλο underground κίνημα από πίσω;

Γενικά νομίζω πως το OST του Drive έδωσε ένα μεγάλο boost στη σκηνή, μιας και ο College με τον Kavinsky είναι από τους πρωτεργάτες του ήχου. Απλά σκέψου πόσοι ακούγοντας αυτά τα tunes, ξεκίνησαν να φτιάχνουν τέτοια μουσική.

 

“Kung Fury”. Ποιες οι σκέψεις σου όταν ακούς αυτό το όνομα;

Το Kung Fury είναι από τα πιο fun πράγματα που έχω δει και το soundtrack του είναι τρομερό μιας και έχει μέσα ονόματα σαν τον Mitch Murder και Lost Years. Γενικά, είμαι περήφανος που ατό το πράγμα βγήκε από τη Σουηδία.

 

Κλείσε αυτή τη συνέντευξη όπως θες.

Θέλω να ευχαριστήσω εσένα και τους ανθρώπους που ακούν τη μουσική μου γιατί κυρίως αγαπούν τα 80’s και η μουσική μου λειτουργεί σαν ταξίδι σε αυτή την δεκαετία.

 

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.