Συνέντευξη: Night Knight

knight1

Η Ελλάδα μπορεί να έχει τα σκαμπανεβάσματα της αλλά δεν θα σταματήσει ποτέ να παράγει Τέχνη. Είτε πρόκειται για μαζική κατανάλωση, είτε απευθύνεται σε περιορισμένο κοινό, θα πρέπει να ξέρεις που να την βρεις. Βέβαια στην περίπτωση των Night Knight με βρήκε αυτή. Ξέρεις…αυτό που λένε πως η μουσική που θέλεις να ακούσεις θα σου χτυπήσει την πόρτα μια μέρα, είναι αλήθεια.

Νύχτα, ησυχία, φώτα του δρόμου, ένα παλιό αμάξι κινείται στον δρόμο και ένα ραδιόφωνο παίζει το God Is A Motherfucker. Πάτα γκάζι μέχρι να ξημερώσει και όπου μας βγάλει.

 

 

Θα ήθελα να ξεκινήσω λέγοντας πως το God Is A Motherfucker είναι μια από τις καλύτερες κυκλοφορίες της χρονιάς so far. Δεν το λέω επειδή συνηθίζεται αλλά πιστεύω πως πετυχαίνει απόλυτα τον σκοπό του: είναι ιδανική μουσική για νυχτερινές ακροάσεις (με οτιδήποτε συνεπάγεται αυτό). Ήταν αυτός ένας από τους σκοπούς σας ενώ δημιουργούσατε τις συνθέσεις ή είναι απλά δική μου διαπίστωση;  

Ευχαριστούμε πολύ για τα καλά σου λόγια. Γενικά, θέλαμε να δημιουργήσουμε ένα άλμπουμ και ατομικής αλλά και συλλογικής ακρόασης. Ένα άλμπουμ το οποίο θα κυλάει αβίαστα, με τις εναλλαγές του, το οποίο θα μετατρέπει τη διαδικασία ακρόασης σε μία πιο ομαδική διαδικασία. Ένα κλίμα, το οποίο υπήρχε παλιότερα και δύο φίλοι μαζεύονταν, έβαζαν ένα ποτό, κάπνιζαν και τα έλεγαν κάτω από τους ήχους ενός άλμπουμ, το οποίο και πιθανότατα στο τέλος της βραδιάς, ο φιλοξενούμενος το δανειζόταν.

 

 

Μιας και το έφερε η κουβέντα σχετικά με την νύχτα, το όνομα του συγκροτήματος πως προέκυψε; Απλά μια έξυπνη ιδέα ή εξυπηρετεί ένα concept;

Ψάχναμε, ως παιχνίδι, ομόηχες αγγλικές λέξεις, οι οποίες όμως έχουν διαφορετικό νόημα και ένας από τους συνδυασμούς ήταν το “Night Knight”. Μας άρεσε ηχητικά από την πρώτη στιγμή και τελικά πρέσβευε κάποιες αξίες πολύ σημαντικές για μας. Ο ιππότης της νύχτας για εμάς είναι μια μυθική φιγούρα που μας οδηγεί, έρχεται από το παρελθόν, για να διεκδικήσει πράγματα, μέρη και αρχές που ξεχάσαμε στην πορεία.

 

 

Ο Σεραφείμ παίζει τύμπανα στους Planet Of Zeus (συγκεκριμένα έμαθα τους Nigh tKnight σαν την “άλλη” μπάντα του drummerτων Planet). Το παραπάνω είναι ευχή (με την λογική πως θα ακουστείτε σε περισσότερο κόσμο) ή κατάρα (με την έννοια του στιγματισμού σαν “η άλλη” του μπάντα, όπως ανέφερα πιο πάνω); 

Αυτό είναι μόνο ευχή. Όλοι έχουμε μεγάλο μουσικό παρελθόν, παρόν και μέλλον. Η μουσική για εμάς δεν είναι μια ευχάριστη παράλληλη δραστηριότητα, αλλά ολόκληρή μας η ζωή. Νιώθουμε ότι έχουμε πολλά πράγματα να μάθουμε, αλλά και να πούμε μέσα από τη μουσική και μάλιστα σε παραπάνω από ένα ιδιώματα. Οπότε επιλέγουμε να κρατάμε το πνεύμα μας και το σώμα μας μονίμως δραστήριο. Γιατί, όταν είσαι συνεχώς δραστήριος, όλα είναι πιο εύκολα. Και συναισθηματικά και πρακτικά.

knight3

 

Ασχολείστε με ένα συγκεκριμένο είδος το οποίο δεν είναι ιδιαίτερα διαδεδομένο στην Ελλάδα, αυτό του classic-soft rock όπως αναφέρετε και στην σελίδα σας στο Facebook. Προσωπικά, ακούω στον ήχο σας ψήγματα από Black Keys μέχρι Creedence Clearwater Revival. Ποια είναι τα ονόματα που σας στιγμάτισαν ώστε να δημιουργήσετε την μουσική σας;

Όλοι μας μεγαλώσαμε, αγαπώντας το classic rock και χρησιμοποιώντας αυτή την αγάπη μας, αποφασίσαμε να προσπαθήσουμε να αντλήσουμε όλα τα φιλοσοφικά στοιχεία της χρυσής εποχής του rock και όχι τον ίδιο τον ήχο ή την παραγωγή και να το κάνουμε και πάλι επίκαιρο. Την ελευθερία, την άγνοια κινδύνου, την έννοια της ομάδας, το απλό song writing και πολλά άλλα. Και σ’αυτό το μοτίβο θα συνεχίσουμε, μέχρι κι εμείς να καταφέρουμε να γράψουμε ένα τραγούδι, το οποίο την ίδια στιγμή, στους μουσικόφιλους και γνώστες της μουσικής θα φαντάζει αριστούργημα, αλλά και στους πολύ απλούς ακροατές επίσης. Θα δώσουμε και μερικά ονόματα, αν και νομίζω ότι σας καλύψαμε ήδη. Jimi Hendrix Experience, Wishbone Ash, Black Rebel Motorcycle Club, CCR, Thin Lizzy, Neil Young & Crazy Horse, Bruce Springsteen, Radiohead…

 

 

Γιατί ο Θεός είναι motherfucker τελικά;

Για τον καθένα μας, για πολύ διαφορετικούς λόγους. Το μόνο που είναι σίγουρο πάντως, είναι ότι απλά είναι. It’s just the way it is, που λένε και οι Αμερικάνοι.

 knight2

 

Σε λίγο καιρό θα παίξετε ζωντανά στο Ejekt και είμαι αρκετά περίεργος να δω αν σας πηγαίνει ένα φεστιβάλ. Τι νομίζετε πως σας ταιριάζει καλύτερα, μεγάλοι χώροι ή μικρά σκοτεινά liveάδικα;  

Δε νομίζω ότι υπάρχει συγκρότημα, το οποίο θα σου απαντήσει ότι προτιμά ένα open air φεστιβάλ, εκτός αν παίζουν ska πιθανότατα. Ως ακροατές κατ’αρχάς και μετά ως μουσικοί προτιμούμε και οι ίδιοι τα clubs και μάλιστα τα μικρά. Δυστυχώς το μέγεθος μπαντών που αγαπάμε, μας αναγκάζουν να τους ακούμε σε χώρους πιο μεγάλους, λιγότερο άμεσους και καμιά φορά ψυχρούς. Αλλά τι να κάνουμε. Ήδη παίξαμε στις Αναιρέσεις και τώρα με την ευκαιρία που μας δόθηκε από τη Detox, θα πλησιάσουμε ένα βήμα ακόμη πιο κοντά στην τελειοποίηση του live μας σε μεγάλες σκηνές. Όλες αυτές οι ευκαιρίες είναι μεγάλο σχολείο.

 

 

Κλείνοντας, θέλω να μου πείτε 3 αγαπημένους καλλιτέχνες-συγκροτήματα που ακούτε αυτή την περίοδο και ένα τραγούδι από τον καθένα για να εμπλουτίσουμε τα καλοκαιρινά μας ακούσματα. 

Τον τελευταίο δίσκο των Jaga Jazzist. Το “Gentle spirit” του Jonathan Wilson. Το “Eye in the sky” του Alan Parsons Project.

 

 

Οι φωτογραφίες είναι ευγενική προσφορά του Evan Maragkoudaki.

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.