Συγγνώμη, μήπως έχετε ένα λεπτό να σας μιλήσω για την Grace Potter;

grace2

Ένας από τους λόγους για τους οποίους δημιουργήθηκε το Mud Times (πέρα από το κυνήγι αθώων στόχων όπως διεθνής αναγνώριση, αχόρταγες groupies στα πόδια μας, ποικιλία ναρκωτικών και backstage άραγμα με την Miley Cyrus) είναι το να βγάζουμε τα απωθημένα μας ανά καιρούς.

Το έχεις δει να συμβαίνει.

Ο Ανανίδης θα σας πρήξει κατά διαστήματα με την τάδε μπάντα που συνδυάζει τα delta blues με τον ανατολίτικο αμανέ, η Πυργιώτη θα σου πει πόσο γαμάτοι είναι οι Σουηδοί, η Τζίωγα για το τάδε κρυμμένο διαμάντι της κινέζικης λογοτεχνίας των 60’s, ο Καψάσκης θα προσπαθήσει να αναδείξει εάν μπορείς να διασκεδάσεις με τις μελωδίες του καπιταλιστικού rock & roll των 00’s και πάει λέγοντας.

Το δικό μου φετίχ (σαν άλλος μάρτυρας του Ιεχωβά) είναι η Grace Potter.

jesus1

 

Ποια είναι η κυρία θα μου πείτε  και θα έχετε το δίκιο με το μέρος σας. Για να μην σπαταλήσω πολύτιμο χώρο, μπορείτε να τα τσεκάρετε όλα εδώ. Με την διαφορά πως το Midnight που κυκλοφόρησε πριν λίγες μέρες, είναι ο πρώτος solo δίσκος της.

Τι κάνει την Grace να ξεχωρίζει; Για την ακρίβεια, τίποτα. Είναι από αυτές τις περιπτώσεις που είτε θα την ακούσεις/δεις και αφού το πρόσωπο σου μειδιάσει θα γυρίσεις από την άλλη (Closerfield, δεν σου κρατάω κακία) είτε θα γίνεις ορκισμένος fan.

Εμένα πάντως ο συνδυασμός ατελείωτα πόδια-κρεμασμένη Flying V-τραγούδια που κυμαίνονται από ροκαρίσματα/country/folk/blues με κερασάκι στην τούρτα μια φωνάρα από εδώ μέχρι το Vermont, με εξιτάρει εδώ και χρόνια.

Η διαφορά φέτος (όπως και με κάθε δίσκο της) είναι η εξέλιξη. Από το πιασάρικο Instigators, στο τέτοια pop τραγούδια πρέπει να παίζονται στο ράδιο Look What We’Ve Become, στο εντελώς disco Delirious μέχρι το έτσι ανοίγεις σωστά δίσκο Hot To The Touch, το αποτέλεσμα ζητωκραυγάζει πως έτσι φτιάχνονται οι σωστές pop/rock συνθέσεις σήμερα.

Εγώ το καθήκον μου το έκανα κυρίες και κύριοι. Αν θέλετε να γίνουμε πολλοί, ορμήξτε ελεύθερα. Αν δεν θέλετε, η Grace συγχωρεί. Εγώ όχι.

Τα υπόλοιπα θα τα πούμε αναλυτικά τον Οκτώβρη. Αν τα καταφέρω και δεν πάθω κανένα καρδιακό από την συγκίνηση.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.