Something wicked this way comes

bukowski

“Night is a time of rigor, but also of mercy. There are truths which one can see only when it’s dark”.

Isaac Bashevis Singer

 

Παρασκευή βράδυ, λίγο πριν τα μεσάνυχτα μιας ακόμα ζεστής καλοκαιρινής νύχτας. Το πακέτο με τα Pall Mall  που έχω στην τσέπη, ικετεύει για άνοιγμα. Βάζω ένα τσιγάρο βιαστικά στο στόμα και καθώς το ανάβω παρατηρώ την ανθρώπινη μάζα που κατευθύνεται μαζί μου προς τα φώτα. Υπνωτισμένοι, τσαλακωμένοι χαρακτήρες οι οποίοι έχουν χάσει τα όποια χαρακτηριστικά διαφορετικότητας, από τις μέρες που φοιτούσαν στο δημοτικό. Ξέρω ό,τι  δεν θα έπρεπε να βρίσκομαι εδώ. Πέρα από το γεγονός πως έχω πιο σημαντικά πράγματα να ασχοληθώ, δεν μπορώ  να αρνηθώ την πρόσκληση. Οι λόγοι; Δυστυχώς δεν μπορώ να τους αποκαλύψω.

Το στόμα μου έχει στεγνώσει ενώ ανοίγω την πόρτα. Φως, σκοτάδι, φως και πάλι σκοτάδι. Κάπνα μαζεμένη, πηχτή σαν το μυαλό μου. Ήχοι με περιβάλλουν, ήχοι που δεν αποδέχομαι σαν μουσική. Προσπαθώντας να ελιχθώ ανάμεσα στον πολτό από ευνουχισμένα νοητικά όντα, εντοπίζω αυτούς που με περιμένουν. Πλησιάζω και αρχίζω να κοινωνικοποιούμαι. Αρχίδια. Ποτέ δεν μπορούσα να το κάνω. Έτσι κι απόψε.

Αποφασίζω να κινηθώ προς την ασφαλή λύση του αλκοόλ. Όχι για να δω την κατάσταση από μια πιο χαλαρή οπτική γωνία. Γάμα το αυτό. Έχω ανάγκη να το νιώσω να κατεβαίνει στο λαρύγγι μου και να ξεδιψάσει την δίψα που ποτέ δεν σβήνει. Αλκοολικός θα σκεφτείτε. Δεν με πειράζουν οι χαρακτηρισμοί, ο Διάβολος έχει πολλά ονόματα.

Ανάβω ένα ακόμα Pall Mall, το 7ο αν δεν κάνω λάθος, όταν το βλέμμα μου πέφτει πάνω στο δικό της.

Από την ηθική μου πλευρά βλέπω ένα θηλυκό πλαστικό, ψεύτικο, ντυμένο με εικονικό χρήμα που της το προμηθεύει ο πατέρας της ο εφοπλιστής. Φαντασμένη, ιδανικά ρατσίστρια προς τους υπόλοιπους, με την οικιακή βοηθό τρομοκρατημένη από το άγχος να μην αργήσει να της παραδώσει το αποψινό της φόρεμα. Σου εύχομαι έναν αργό και οδυνηρό διασυρμό ενώ δεν έχεις να φας χαβιάρι, προσπαθώντας να μάθεις να χωνεύεις μια τυρόπιτα.

Από την σαρκική πλευρά βλέπω αυτό που θα μου δώσει την απόλυτη σωματική ηδονή για 20 λεπτά ενώ δεν χορταίνω να το αγγίζω. Τελειότητα.

Αποφασίζω να αγνοήσω την δεύτερη σκέψη και να μην ασχοληθώ περαιτέρω. Ας μείνω στον ταξικό εμετό που μου προκαλεί.

Κατευθύνομαι προς το μπαρ και ενώ περιμένω κανένα πεντάλεπτο για το φρέσκο ποτό, ακούω μια φωνή στο αυτί μου.

-Ελπίζω να μην οδηγήσεις μετά.

Γυρνάω και την κοιτάω. Γαμώτο. Είναι ακόμα πιο σατανικά όμορφη από κοντά.

-Μπα, προτιμώ το περπάτημα.

Στρίβω το βλέμμα μου προς τα δεξιά και βλέπω τον μπάρμαν να μου δίνει το gin που είχα παραγγείλει με ένα βλέμμα πονηρής γκριμάτσας και τρόμου ταυτόχρονα.

-Αν θέλεις πάντως μπορώ να σε επιστρέψω εγώ…όπου πηγαίνεις.

Αναρωτήθηκα για ένα δευτερόλεπτο σχετικά με το αν έχω γοητεία και χρειάστηκε μισό για να απαντήσω στον εαυτό μου αρνητικά. Προφανώς και όχι. Τότε τι σκατά θέλει από μένα;

-Έχεις αμάξι;

-Έχω. Θέλεις να φύγουμε τώρα;

Κάτι πάει στραβά. Κοιτάω προς το μέρος που ήρθε και βλέπω το λεγόμενο entourage της. 2 τύποι που περνάνε με άνεση τις σκληρές εξετάσεις που χρειάζεται για να είσαι μέλος της Χρυσής Αυγής και 2 κοπέλες κοντά στα 20 που σίγουρα είχαν επισκεφθεί την τουαλέτα για 2 μυτιές στα γρήγορα. Χλωμές αυτές, πρησμένοι αυτοί, κοιτάνε προς το μέρος μου.

-Θα γυρίσω μόνος, ευχαριστώ πάντως.

Με πιάνει αγκαλιά και μου λέει απελπισμένα:

-Ένα 500άρικο δεν έχεις; Θα περάσουμε καλά για μια ωρίτσα.

-Όχι δεν έχω.

Τις βγάζω το χέρι από την πλάτη μου και αγριεύει με έναν παιδικό είναι η αλήθεια τρόπο. Σουφρωμένα χείλια και συνοφρυωμένο μέτωπο. Καθώς φεύγει γρήγορα πετώντας μου μια βρισιά που δεν θυμάμαι, έρχεται απειλητικά προς το μέρος μου ένας από τους δυο πίθηκους.

Είμαι προετοιμασμένος για τα πάντα, βέβαια σε περίπτωση που η γροθιά του προσγειωθεί στο πρόσωπο μου, είμαι σίγουρος πως θα νιώσω όσο πόνο ένιωσαν αυτοί που ψήφισαν ΟΧΙ στο δημοψήφισμα και το είδαν να μεταφράζεται σε ΝΑΙ.

Φτάνει μπροστά μου, το παίζει χαλαρός και σκύβει μπροστά.

-Πιες το ποτάκι σου και μόλις τελειώσεις, φύγε. Δεν χρειάζεται να σου πω τι θα συμβεί αν σε ξαναδώ εδώ.

Σημείωση 1η: ήταν μια από τις πιο τρομακτικά βαθιές και άγριες φωνές που έχω ακούσει.

Σημείωση 2η: έχουμε φτάσει στο σημείο να μην γίνεται δεκτό το όχι σε call girls;

Του έγνεψα καταφατικά, αυτός απομακρύνθηκε, εγώ γύρισα προς το μπαρ και ήπια γρήγορα το ποτό. Ο μπάρμαν με σχετικά κρυφό τρόπο μου έδωσε μια χαρτοπετσέτα που έγραφε:

Μην κάτσεις παραπάνω από 5 λεπτά. Σκίστο και φύγε.

Τον κοίταξα με ένα βλέμμα ευγνωμοσύνης που επισήμανε το αυτονόητο, μου έγνεψε και έφυγα γρήγορα.

Έξω ο αέρας ήταν ζεστός και υγρός. Σαν την κοπέλα που μου μίλησε. Τουλάχιστον το οξυγόνο δεν ζητάει λεφτά.

2 εβδομάδες αργότερα, έμαθα από πρώτο χέρι πως έγινε έφοδος και συλλάβανε σχεδόν τους πάντες. Η κοπέλα και οι φίλες της ήταν οι κόρες του αφεντικού που τις πλάσαρε ο ίδιος σε όποιον τα έσκαγε.

Πουτάνα κοινωνία,  σκέφτηκα. Ακόμα και το έγκλημα τρώει τα παιδιά του. Τόσο ψηλά στον πάτο έφτασε αυτός ο τόπος. Αμήν.

 

The Insider


Ανώνυμα για ανώνυμους