Only lovers will tear you apart (Soundtracks to your escape)

sound2

Μέσα σε ένα κυκεώνα ανακοινώσεων για lives (ναι ντε, ξανάρχονται και οι Sabaton, κλείσε το θερμοσίφωνα), εχθές έκατσε στο newsfeed του fb μου η ανακοίνωση της έλευσης του Jozef Van Wissem στη χώρα μας, προκειμένου να μας διασκεδάσει για ένα τριήμερο μέσα στον κουτσοφλέβαρο που έρχεται.

 

Με αφορμή το ταξιδάκι του αυτό, ένιωσα την ανάγκη να βγάλω από μέσα μου και να τοποθετήσω σε μια κάτι-σαν-λίστα μερικά πονήματα της μεγάλης οθόνης, τα οποία μετά των μουσικών τους επενδύσεων έσεισαν το σύμπαν, ακούμπησαν τα όρια της σκανδάλης συναισθησίας του κοινού (έλα ντάξει), και γενικότερα απλά έπαιξαν συνδιασμοί που σκοτώνουν, με το οπτικό να απογειώνεται από το ακουστικό θέαμα και αντιστρόφως.

1. Only Lovers Left Alive (2013, Jim Jarmusch x Jozef van Wissem)

kostas1

 

Το βαμπιρένιο αριστούργημα του αμερικανού τεχνίτη Jim Jarmusch αποτέλεσε μια απ’τις καλύτερες ταινίες της χρονιάς που μας πέρασε (δε μπορεί να το έχω μόνο εγώ στο κεφάλι μου ως ταινία του ’14), και η μισή αρχοντιά στο σκηνικό, όσο και να λατρεύω την εκτελεστική δεινότητα του προαναφερθέντα, είναι σίγουρα ο Ολλανδός Van Wissem.

Το λάουτο του Jozef εναρμονίζεται με fuzzy κιθάρες και αυτό το λίγο ethnic – λίγο αιθέριο combo εξαπολύει ένα απίστευτο αποτέλεσμα, το οποίο δένει κάπως παραπάνω από υπέροχα με την ταινία, ενώ το soundtrack πλαισιώνεται και από κάμποσες ακόμη (προφανώς καίριες) επιλογές κομματιών, όπου ανάμεσά τους συναντάμε και τους αξιολάτρευτους Black Rebel Motorcycle Club, με το ‘Red Eyes And Tears’.

Κάπου εδώ να σημειωθεί πως ο van Wissem έχει κάνει 2-3 δισκογραφικές δουλειές με τον Jarmusch, ο οποίος ως (και) μουσικός έβαλε κι αυτός πιο άμεσα το χεράκι του στο soundtrack της ταινίας του.

Αν δεν έχετε εκτεθεί ακόμη σε αυτό το θαύμα, έχετε αυτό να παίζει όσο το αναζητάτε, και με ευχαριστείτε κάποια άλλη στιγμή.

 2.Drive (2012, Nicolas Winding Refn x Cliff Martinez)

kostas2

 Με τόσο πίτσι πίτσι που συνέβησε για δαύτη την ταινία από τότε που κυκλοφόρησε, δε νομίζω πως θα άξιζε να μπω καν στον κόπο να πω το οτιδήποτε γι’αυτήν. Όχι ότι αξίζει γενικά δηλαδή, μιας και ο κατά τ’άλλα συμπαθής (εντάξει, στο περίπου) Refn κάπου πήγε στραβά σε τούτη την ταινία, ενώ είχε όλες τις προοπτικές να μας δώσει κάτι πολύ πολύ δυνατό.
Όπως και να’χει, το soundtrack της ταινίας ήταν εκπληκτικό, έδινε 15 τόνους επιπλέον στο βάρος της ατμόσφαιρας της ταινίας, ίσως (ξανα)γεννώντας και το είδος του outrun ως μουσική εκεί έξω. Το αξιοπερίεργο είναι, πως, ενώ ο Cliff Martinez επιμελήθηκε σχεδόν όλο το soundtrack της ταινίας, φτιάχνοντας ένα πολύ πολύ ωραίο κοστουμάκι για το ‘Drive’, ο κόσμος ολάκερος θυμάται αυτή την ταινία για το κομμάτι της εναρκτήριας σεκάνς.

Ο καταραμένος Γάλλος Vincent Belorgey, ή όπως λέει και η φανέλα με την οποία οργώνει τα γήπεδα, Kavinsky, είδε τις μετοχές του να εκτοξεύονται στο άπειρο κι ακόμα παραπέρα από τη στιγμή που η υπόθεση (καλά, μη το δένεις και κόμπο) της ταινίας αρχίζει να ξεδιπλώνεται με την μουσική συνοδεία της υπερχιτάρας του, ‘Nightcall’.

Το ακούτε εδώ, ξεσκονίζοντας αναγκαστικά και το ‘OutRun’, που κυκλοφόρησε ένα χρόνο αργότερα. Α, και το παλιό σας παλτό, ποτέ δε ξέρετε.

 3.Koyaanisqatsi (1982, Godfrey Reggio x Philip Glass)

kostas3

 Ο παράξενος δαύτος τίτλος, ο οποίος ονοματίζει την ταινία μας, μεταφράζεται από τα ινδιανικά στα αγγλικά ως ‘life out of balance’. Διόλου παραπλανητικό, μιας και η ταινία αποτελεί ένα πολύ ιδιαίτερο θέαμα, ακόμη και για σένα που λες πως ονομάζεσαι LeBron.

Κανένας διάλογος, κανένας ηθοποιός, κάμποσα φωτογραφικά πλανάκια σε ultra speed, άλλα σε slow motion, όλα παρμένα απ’τη φύση, τους δρόμους, τα εργοστάσια συνθέτουν ένα εντελώς ιδιαίτερο και υπέροχο παζλάκι – μπουνιάς στα μουτσούνια, αλληγορώντας για το που έχει φτάσει η ζωή του ανθρώπου σε συνάρτηση με το πως έχει καταστρέψει τη φύση και το ζει βιομηχανικά (Greenpeace ples) κτλ.

Το θέμα είναι πως η ταινία, όσο καλοφτιαγμένη και να’ναι, ίσως να μην είχε ούτε τη μισή δυναμική της χωρίς τη μουσική του Philip Glass από πίσω. Μινιμάλ, επαναλαμβανόμενη, χαοτική αλλά και τόσο απλή και όμορφη ταυτόχρονα, η σύνθεση αυτή του Αμερικανού αποτελεί ένα από τα πολλά θαύματα που έχει χαρίσει στον μέσο κοινό θνητό – ακροατή αυτή η μεγαλοφυϊα.

Αδειάστε το κεφάλι σας και απολαύστε υπεύθυνα.

4. Dancer in the Dark (2000, Lars von Eww x Björk)
kostas4
Ταινία – σταθμός για τον Δανό κολοσσό του σινεμά, μιας και πριν 15 χρόνια κυκλοφόρησε δαύτο το διαμαντάκι, το οποίο σηματοδότησε και τον (κινηματογραφικό) του θάνατο. Όχι πως δεν έχει κυκλοφορήσει κάτι από τότε, μα καλύτερα να μην το είχε κάνει ποτέ και να το είχε γυρίσει στα μετεωρολογικά δελτία.

Όπως και να’χει, αυτή η ταινία παίζει μπάλα με ένα σχετικά τυπικό μπούσουλα συγκινητικού σεναρίου, πολύ όμορφα δοσμένη πάνω στο πανί, με μια μαμά να τρέχει και να μη φτάνει για τον κανακάρη της, να χάνει σταδιακά την όρασή της, να βρίσκει στήριγμα στη μουσική, να την πουλάει το σύμπαν ολάκερο κτλ.

Με πρωταγωνίστρια το αγαπημένο μου ισλανδικό ασχημούλι, το οποίο επιμελήθηκε και τη μουσική της ταινίας, αυτή η ταινία ίσως ήτο αδύνατο να χάσει. Μουσικώς, όποιος έχει ασχοληθεί με την Björk και γνωρίζει λίγο πάνω κάτω το στυλάκι πάνω στο οποίο πατάει, ξέρει τι να περιμένει. Ηλεκτρονικούλι χάσιμο με γερές δόσεις κυκλοθυμίας, πάντοτε με το κατάλληλο απόκοσμο συναίσθημα που αναβλύζει από τις δουλειές της.

Πάμε στο χιτάκι, που παίζει μονό με τον πολυαγαπημένο Thom Yorke.

 

 

Παρακάτω θα πραγματοποιηθούν μερικές σύντομες αναφορές σε αξιοσημείωτα πράγματα και πρόσωπα τα οποία θα παραμείνουν χωρίς λόγο και αιτία μερικές σύντομες αναφορές.

- True Detective (TV, 2014-? x Various)
kostas5

Η μόνη σειρά της λίστας, δε γινόταν να μη μπει με The Handsome Family να ξεκινούν και The Black Angels να τελειώνουν κάθε επεισόδιο. Μέσα στη σειρά γίνονται επίσης μουσικά περάσματα από Melvins, Nick Cave, Wu-Tang Clan, Sleep, ε για το θεό πια.

 

- Lost in Translation (2003, Sofia Coppola x Brian Reitzell)

kostas6

Δαύτη η γλυκούλα ταινία έχει ένα απ’τα πιο κτηνώδη soundtracks που έχουν συμβεί ποτέ, με μπόλικο Kevin Shields (ναι ντε, αυτός απ’αυτούς που λέγαμε), Death In Vegas, The Jesus and Mary Chain, Air, οι οποίοι φτιάχνουν μια ΑΠΙΣΤΕΥΤΗ dreampop ταπετσαρία για το κατά τ’άλλα ολίγον τι άκαρδο Tokyo, στο οποίο διαδραματίζεται η ταινία.

 

- 2001: A Space Odyssey (1968, Stanley Kubrick x τααααααν τα ταν)

kostas7
Τίποτ’άλλο.

Α, ναι. Και ο απόλυτος δυνάστης του αθλήματος ‘βάζω – soundtrack – σε -ταινία – μου’.
kostas8

 

Bon voyage.

 

 

 

 

 

 

 

Κώστας Χερέκελης


Νε(ι)ρωνικό κατασκεύασμα του 20ου αιώνα, παράλογο μα κομψό, πάντοτε με σεβασμό προς τον αναγνώστη. Και ψεύδορκο.