Σoβαρά τώρα, πoιός αλλάζει χρoνιά την 1η Ιανoυαρίoυ; (bonus: oι καλύτερες σειρές τoυ 2015)

photo  (c) simon battensby

Αυτό το θέμα με εξέπληττε ανέκαθεν. Κάθε χριστούγεννα το ίδιο μουχαμπέτι, “αλλάζει η χρονιά” και “άντε να μας πάει καλά η χρονιά” και  άρθρα με τίτλους “βάλε αυτούς τους στόχους για τη νέα χρονιά” κλπ κλπ. Και αναρωτιόμουν πάντα: μα ποιος στον πούτσο νιώθει ότι αλλάζει πραγματικά η χρονιά την 1η Ιανουαρίου;

Αφορμή γι’αυτό το άρθρο στάθηκε η φρενίτιδα που παρατηρώ στο ίντερνετ με τις λίστες, κυρίως για μουσική και κινηματογράφο. Τα 10 καλύτερα άλμπουμ του ’15, τα 20 καλύτερα picture vinyls του ’15, οι 50 καλύτερες αποχρώσεις του γκρι του ’15 και ξέρω γω τι.

Και σε αντίθεση με πολλούς που έχουν πρόβλημα με τον αριθμό των τεμαχίων που περιλαμβάνονται στις λίστες και κάνουν την επανάσταση τους επιλέγοντας έναν βολικό αριθμό (τα 17 καλύτερα άλμπουμ του ’15, γιατί 17 ήταν τα άλμπουμ που μ’άρεσαν από πέρσι τον Ιανουάριο μέχρι φέτος τον Δεκέμβριο), εγώ έχω πρόβλημα με το ημερολογιακό έτος το ίδιο. Γιατί ένας πάγιος και συγκεκριμένος αριθμός στη λίστα σου κάθε χρόνο (οι 10/15/20 καλύτερες ταινίες της χρονιάς) έχει κάποιο νόημα τουλάχιστον, σημαίνει ότι το σκέφτηκες, το πάλεψες, το στυψες το γαμίδι και αποφάσισες αυτά τα 10 από τα 18/26/33 καλά που είδες/άκουσες. Αλλά ρε κορίτσια το Ιανουάριος – Δεκέμβριος δεν το κατανοώ. Δηλαδή για τις λίστες το κατανοώ, αφού τότε τυπικά αλλάζει το έτος, αλλά δεν το κατανοώ γενικά.

Ως wannabe διαφημιστής, προσπαθώ γενικά να πιάνω το κοινωνικό αίσθημα και να αντιλαμβάνομαι τις απόψεις του κόσμου για διάφορα θέματα, ώστε να μπορώ μετά να τον κοροϊδέψω ή να τον καλοπιάσω και να του πουλήσω πράγματα. Και γνωρίζω πολύ καλά ότι σ’αυτό το θέμα το έχω αντιληφθεί σωστά. Κανένας δεν βιώνει πραγματικά την 1η Ιανουαρίου σαν την αλλαγή της χρονιάς, όσο και αν προσπαθεί αυτό να προωθηθεί από γυμναστήρια και κέντρα αδυνατίσματος, ή από περιοδικά που πάσχουν να βρουν θέματα για άρθρα. Όλοι οι άνθρωποι, τουλάχιστον στον δυτικό κόσμο και τουλάχιστον τα τελευταία 100 χρόνια, έχουμε μάθει και συνηθίσει να βιώνουμε την πραγματική και ουσιαστική αλλαγή της χρονιάς με βάση αυτό που ονομάζουμε ας πούμε “σεζόν”, δηλαδή τον Σεπτέμβριο.

Μόλις  πιο πάνω, ασυναίσθητα έγραψα “από πέρσι τον Ιανουάριο μέχρι φέτος τον Δεκέμβριο”, ενώ ημερολογιακά αναφερόμουν στο ίδιο έτος. Κι αυτό γιατί δεν βγαίνει σε κανέναν να αναφερθεί στην περυσινή σεζόν ως “φέτος”, ακόμα και αν το έτος είναι ίδιο. Έχουμε μάθει να χωρίζουμε τις χρονιές μας τον Σεπτέμβριο, είτε επειδή έτσι το έχουμε συνηθίσει από μικροί λόγω του σχολικού έτους, είτε επειδή και για τους περισσότερους εργαζόμενους είναι ο μήνας που ακολουθεί μετά το μεγάλο διάλειμμα της χρονιάς, το καλοκαίρι, και κατά κάποιον τρόπο σηματοδοτεί την επιστροφή όλων στην καθημερινότητα, είτε επειδή τα πρωταθλήματα στη μπάλα κρατάνε Σεπτέμβριο – Ιούνιο, είτε για οποιονδήποτε άλλο συναφή λόγο. Το λογικό θα ήταν το έτος να τελειώνει ημερολογιακά την 31η Αυγούστου και το καινούριο να ξεκινάει την 1η Σεπτεμβρίου.

Τα Χριστούγεννα και η Πρωτοχρονιά για μένα ήταν πάντα απλώς το πρώτο checkpoint, το πρώτο μεγάλο διάλειμμα σε μία χρονιά που έχει ήδη  ξεκινήσει τον Σεπτέμβριο και τίποτα παραπάνω. Συναισθηματικά, οι χρονιές μας τελειώνουν το καλοκαίρι και ξεκινούν τον Σεπτέμβριο. Τον Σεπτέμβριο θα πάρεις αποφάσεις για τη χρονιά, θα επιστρέψεις στην παλιά ή θα ξεκινήσεις μία νέα καθημερινότητα, θα δρομολογήσεις τις όποιες αλλαγές θέλεις στη ζωή σου κλπ κλπ.

Κατ’επέκτασιν, με τον ίδιο τρόπο θυμάσαι και τις χρονιές που πέρασαν. Εγώ θυμάμαι τι έγινε το 2007-08 και το 2012-13, αλλά ποτέ δεν θυμάμαι αυτόνομα το κάθε ημερολογιακό έτος από τον Ιανουάριο ως τον Δεκέμβριο.

Έτσι, όση εντύπωση μου κάνει κάθε χριστούγεννα η προσπάθεια περιοδικών και γενικών μέσων να δώσουν έναν χαρακτήρα “ξεκινήματος” στην 1η Ιανουαρίου, άλλη τόση εντύπωση μου κάνει και η προσπάθειά τους να δώσουν έναν χαρακτήρα “κλεισίματος” στην 31η Δεκεμβρίου. Γιατί όταν φτάνει ο Δεκέμβριος στην πραγματικότητα δεν θυμάμαι ποιες ταινίες είδα πέρυσι τον Μάρτιο, και, αν σκεφτώ και τις θυμηθώ, τελικά δεν τις έχω στο μυαλό μου σαν “φέτος”, αλλά σαν “πέρυσι”.

Γι’αυτό και οι λίστες που βλέπω κάθε χρόνο τέτοια εποχή με κάνουν να αισθάνομαι λίγο άβολα, γιατί μου φαίνεται σαν να μας τις επιβάλλει μία τυπική ημερολογιακή σύμβαση άνευ ουσιαστικού νοήματος. Θυμάμαι τι έκανα, τι πέρασα και πώς έζησα όχι το περσινό έτος, αλλά την περσινή σεζόν. Και μαζί με αυτές τις αναμνήσεις έρχονται στο μυαλό μου και οι λίστες. Ποια ήταν τα καλύτερα άλμπουμ που άκουσα αυτή τη χρονιά, οι καλύτερες ταινίες και οι καλύτερες σειρές που είδα; Το “Blood Mountain” των Mastodon είχε κυκλοφορήσει τον Σεπτέμβριο του 2006 και το “Ordo Ad Chao” των Mayhem την Άνοιξη του 2007, εγώ όμως τα έχω στη συνείδηση και την ανάμνησή μου σαν κυκλοφορίες τις ίδιας χρονιάς, του 2006-07, όπως και το “Fuck Off And Die” των Darkthrone και το “Bedlam” των Mars Volta που βγήκαν τον Σεπτέμβριο του 2007 και τον Ιανουάριο του 2008, αλλά τα έχω στην ανάμνησή μου σαν άλμπουμ της σεζόν 2007-08 που ήμουνα στη Β’ Λυκείου ας πούμε.

Με τον ίδιο τρόπο αντιμετωπίζω και τις σειρές. Η χρονιά στη συνείδησή μου ξεκινούσε με το Homeland και τελείωνε με το Mad Men, άσχετα που το ένα κυκλοφορούσε τον Σεπτέμβριο και το άλλο τον Απρίλιο του επόμενου έτους. Αν με ρωτήσεις τι καλό είδα φέτος, θα σου απαντήσω τι είδα απο τον Σεπτέμβριο μέχρι το Καλοκαίρι.

Μου λένε λοιπόν απ’το Mud Times να κάνω μία λίστα με τις καλύτερες σειρές του 2015. Και απαντάω εγώ “μπα, δεν πιστεύω στην αλλαγή του έτους την 1η Ιανουαρίου. Θα γράψω για αυτό”.

Έτσι.

Αν έβγαζα και λεφτά δηλαδή απ’αυτό το σκηνικό θα μιλούσαμε για το  νέο Δημόσιο.

Για την Ιστορία, οι 5 σειρές του ’15 (το τονίζω, που ξεκίνησαν δηλαδή ως σειρές απο το 2015, μην μου γράψει κανείς “είσαι γίδι, είσαι wannabe  ψαγμένος, δεν έβαλες Game of Thrones και έβαλες αυτά”) που μου άρεσαν εμένα (και όχι οι καλύτερες αντικειμενικά) είναι οι:

 

Better Call Saul

Το spin off γύρω από τον Saul Goodman, τον γαμάτο δικηγόρο του Walta White στο Breaking Bad.

Wayward Pines

Η σειρά που πλασαρίστηκε ως το νέο Twin Peaks, με ένα concept που προσωπικά μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον, αλλά δεν μπορώ να αποκαλύψω για να μην κάνω σπόιλα.

Fear The Walking Dead

Spin-off του Walking Dead σχετικά με τον ίδιο κόσμο και το ίδιο θέμα, αλλά με πρωταγωνιστές μία άλλη συντροφιά που δεν είχαμε δει στην αρχική σειρά ποτέ. Βρήκα την προσέγγισή του πιο ενδιαφέρουσα από του ίδιου του Walking Dead, γιατί δείχνει το πώς ξεσπά η όλη κατάσταση, πώς αντιδρά αρχικά ο κόσμος, πόσο αργεί να αντιδράσει σ’αυτό που έχει μπροστά του κλπ. Μου φάνηκε επίσης πολύ ενδιαφέρουσα η ειρωνεία που συντελείται απο το γεγονός οτι εμείς γνωρίζουμε ήδη πράγματα σχετικά με την κατάσταση σε αντίθεση με τους πρωταγωνιστές οι οποίοι την βιώνουν για πρώτη φορά. Θα μου φαινόταν ακόμη πιο ενδιαφέρον τα σύμπαντα και οι ιστορίες των δύο σειρών να αλληλεπιδράσουν με κάποιον τρόπο στο μέλλον.

Narcos

Σειρά του Netflix με επίκεντρο τη ζωή και τη δράση του Pablo Escobar.

Aquarius

Σειρά του NBC, με τον David Duchovny να ψιλο-δυσκολεύεται να πετάξει από πάνω του την αύρα του Hank Moody (γι’αυτό γουστάρω) και να παίζει έναν αστυνομικό στο Los Angeles του 1967, ο οποίος, ξεκινώντας από την έρευνα για την εξαφάνιση μίας νοστιμούλας πιτσιρίκας με στυλ “γαλλικά και πιάνο”, καταλήγει να μπλέκει με τον Charles Manson και την νεοσύστατη οργάνωσή του.

 

Bonus:

Deutschland 83

Γερμανική σειρά 8 επεισοδίων, με συμπαραγωγή από το Sundance TV, σχετικά με έναν νεαρό Ανατολικο-γερμανό στρατιωτικό ο οποίος στέλνεται με άλλη ταυτότητα στην Δυτική Γερμανία ως κατάσκοπος.

 Αν η χρονιά όμως άλλαζε τον Σεπτέμβριο και αυτή η ιστορία γινόταν τέλη Αυγούστου, και δεν θα σας είχα πρήξει τα παπάρια με τον πρόλογο για την αλλαγή χρονιάς τον Ιανουάριο, και θα ήταν μέσα στη λίστα σίγουρα και το The Knick.

 

Καλή χρονιά.