Συναυλία Suicideboys: λίγη αυτοκτονία στην Aθήνα

28511935_1940175486296344_674356808_n
Το hype γύρω από την εν λόγω συναυλία είχε ξεκινήσει να καλλιεργείται αρκετούς μήνες πριν, μόλις με την ανακοίνωσή της. Εντός ολίγων ημερών τα εισητήρια είχαν κάνει φτερά- η καλύτερη μορφή διαφήμισης, ομολογουμένως. Ύστερα από αρκετά διαδικτυακά παρακάλια και ακραία αυξημένη ζήτηση, το event μεταφέρθηκε στο Piraeus Academy 117, όπου και έλαβε χώρα η τελική εμφάνιση των φρέσκων, ανερχόμενων Αμερικανών. Aς ξεκινήσουμε όμως από μία γρήγορη αναφορά στο βιογραφικό τους.
 
Τα δύο ξαδέλφια από την Νέα Ορλεάνη, αν και είχαν τραβήξει διαφορετικά καλλιτεχνικά μονοπάτια- με τον Ruby da Cherry να δηλώνει πανκάς και τον $lick να ασχολείται με σύνθεση και DJing- το 2014 ενώνονται μέσω πειραματισμών στο παρόν σχήμα, διατηρώντας τις επιρροές αυτές. Στην συνταγή προσέθεσαν επίσης επιθετικό, πληθωρικό μπάσο, ατμοσφαιρικότητα, μυστικισμό, στοιχεία της trap και μπόλικες ουσίες. Δεν αγγίζουν αποκλειστικά την «τυπική» θεματολογία, επεκτείνονται και σε πιο σκοτεινά μονοπάτια περί απογοήτευσης, φλερτ με την αυτοκτονία -εξ’ου και το όνομα- και γενικότερα την όχι και τόσο thug life πλευρά της ζωής, που τείνουν να πραγματεύονται αντίστοιχοι καλλιτέχνες, χωρίς αυτό να σημαίνει πως δεν αγγίζουν και αυτό το κομμάτι. Έντονα ενεργοί τα τελευταία χρόνια και από θέμα εμφανίσεων, αλλά και υλικού και συνεργασιών, το επόμενο διάστημα θα είναι αφιερωμένο αποκλειστικά στην μόρφωση του μελλοντικού τους στοιχείου μουσικά.
 
Συνεπώς, η τελευταία από τις 36 συνεχόμενες στάσεις του ευρωπαικού τους Pre-World War III Tour, σχεδόν sold out και στο δεύτερο venue, αναμενόταν να κάνει θόρυβο. Τον θόρυβο που το κοινό τους στην Αθήνα περίμενε ευλαβικά, στοιχείο που φάνηκε και από την ανταπόκριση και την ένταση κατά την διάρκεια του performance της δυναμικής αυτής δυάδας. Όντως, κατά την διάρκεια αυτής της μιάμισης ώρας οι καλλιτέχνες φρόντισαν να αναπτύξουν μια θερμή σχέση με το ακροατήριό τους, απευθύνοντάς τους τον «λόγο», μετατρέποντάς τους σε μετόχους της διαδικασίας.
 
Η τιμιότατη ακουστική του χώρου, καθώς και η διαρρύθμισή του, προσέφεραν τις δύο απαραίτητες προυποθέσεις για μία σωστή συναυλία τέτοιου είδους: την διαχυτικότητα του μπάσου- που οι παραγωγές των εν λόγω κυρίων στηρίζονται κατά κύριο λόγο-, καθώς και τον απαιτούμενο χώρο για να γίνει ο γαμάτος, κακός χαμός. Γιατί τί είναι μία συναυλία που σέβεται τον εαυτό της χωρίς -σχεδόν- μόνιμο pit? (συμμετείχα και εγώ μαζί με την νεολαία, μιάς που συνέβαλα στο να ανέβει έστω λίγο ο μέσος όρος ηλικίας του κοινού). Μάλιστα φρόντισαν να σκλαβώσουν λίγο παραπάνω με την κλασική τακτική «καλησπέρα ατήνα, καλησπέρα ελλάντα», αλλά και με κάτι ιδιαίτερο που δεν συμβαίνει συχνά και θα έπρεπε, το να προσέχουμε δηλαδή με στοργή τον συνάνθρωπο μέσα στο pit. Ένα άλλο επιπλέον σημαντικότατο στοιχείο κρίθηκε επίσης η εύκολη ορατότητα από όλα τα σημεία του χώρου, που προώθησε την συμμετοχή όλων. Όπως και να έχει, με τα τσαλίμια και με την ευρύτερη ενέργεια της συνάντησης αυτής, το κλίμα και από τις δύο πλευρές ήταν θερμό και άμεσο. Δεν νομίζω να μην έμεινε κάποιος στοιχειωδώς ευχαριστημένος από αυτό το performance, και μάλιστα φεύγοντας μεγάλο κομμάτι του κοινού ήταν ημιλιπόθυμα ΟΠΟΤΕ ΚΑΤΙ ΕΓΙΝΕ ΣΩΣΤΑ. (εκτός αν είσαι από τους φλώρους που αράζεις πίσω-πίσω σαν την θεία μου την Νίτσα στον εσπερινό)

 
28536325_1940175576296335_1701869129_n
 
Αυτό που δεν έτυχε της απαιτούμενης προσοχής, αντίθετα, ήταν η ορθή προθέρμανση του κοινού. Δεν γίνεται να φέρνεις ένα ιδιαίτερο, ταχέως ανερχόμενο όνομα τέτοιου είδους και να μην έχεις ένα κάποιο intro. Όσο ψημένο και να είναι ένα ακροατήριο -που εν προκειμένω ήταν- δεν μπορείς να περιμένεις να ανταποκριθεί αμέσως ζεστά. Πέραν των «πιστών» στις πρώτες σειρές της μάχης, οι υπόλοιποι άργησαν να νιώσουν το vibe, το οποίο ύστερα διατηρήθηκε σταθερό, παρ’όλα αυτά, χάριν στην μαεστρία και συνεργασία του duo.
 
 Συνοψίζοντας, οι Suicideboys πέφτουν, θεωρώ, στην κατηγορία καλλιτεχνών που θα ήθελες να ξαναδείς. Ειδικά αν η επόμενη συναυλία θα διαθέτει διαφορετικό, ανανεωμένο setlist με τα νέα τους κομμάτια. Άλλωστε, και οι ίδιοι έχουν δηλώσει πως δεν γουστάρουν να μπαίνουν σε κουτιά, με στείρα όρια. Όπως και να έχει, η Αθήνα θα αναμένει το νέο τους υλικό, και -γιατί όχι- την επόμενη επίσκεψή τους με τσίτες και ανυπομονησία.
 
 

Ελπίδα Κατσαφάδου


H αλήθεια κρύβεται στους Tool, στο Rocky Horror Picture Show, στο δίπιτο σουβλάκι απ' όλα και στον Γιάννη Φλωρινιώτη