Tι δεν σημαίνει να αγαπάς μουσικό

Akdong-Musician-GIVE-LOVE-akdong-musician-akmu-37019999-1219-668

Πριν από μερικές μέρες, και ενώ βρισκόμουν στα πρόθυρα της ίωσης, κάνοντας ένα βαριεστημένο scrolldown στο timeline μου, συνάντησα ένα από τα τραγικότερα άρθρα που έχουν αναρτηθεί στον χιψτερικό απόπατο, γνωστός και ως ελληνικό internet, από τότε που κάτι φυντάνια βλέποντας τα hits που χτυπάει σε καθημερινή βάση η Lifo, είπαν να αντιγράψουν τα χειρότερα χαρακτηριστικά της, εμπλουτίζοντας τον νεοφιλελέ οχετό της πρώτης με Κοελ-ικά τσιτάτα, μόδα και ακόμη περισσότερο luben αστική κουλτούρα.

Και, η αλήθεια είναι ότι, δεν ξαφνιάστηκα, όταν σε μια φιλική κουβέντα που είχα, μόλις μερικές εβδομάδες νωρίτερα, με ανθρώπους οι οποίοι τρέχουν ένα από τα σοβαρότερα και πραγματικά undergroundαθηναϊκά μουσικά site, εκείνοι μου εξηγούσαν ότι πίσω από μια σειρά ντεμέκ φρέσκων και νεανικώνportals, έναν λογαριασμό στο fb με θέμα την μόδα και έναν ραδιοφωνικό σταθμό που πήρε τα πάνω του μετά την κατάρρευση του Best, υπάρχουν 50άρηδες που δεν έχουν την παραμικρή σχέση με την κουλτούρα στο σύνολό αυτής, πόσω δε μάλλον με τα καλλιτεχνικά ενδιαφέροντα της γενιάς του ‘90.

 

 

 

 

Στο θέμα μας όμως. Αυτό είναι ό, τι χειρότερο διάβασα φέτος. Και όσο να προσπάθησα να το ξεπεράσω, όπως συμβαίνει με την συντριπτική πλειοψηφία τέτοιου επιπέδου σαβούρας που τελευταία γίνεται όλο και συχνότερα viral, η ανάγκη, ως μουσικός και ως – loosely – μέρος αυτού του μιάσματος που περιέγραψα παραπάνω, να απαντήσω επικράτησε.

Τον έβλεπες στη σκηνή και έλιωνες. Λιγότερο ή περισσότερο διάσημος. Δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως τον κατάφερες και είναι δικός σου. Το κοινό σας ταξίδι ξεκίνησε. Δέσε τη ζώνη καλάΕίσαι έτοιμη;” 

Oh, I see where this is going… Το κείμενο φροντίζει να σε πιάσει από το λαιμό εξ’ αρχής: ο ΑΝΤΡΑΣ είναι που ξεχωρίζει, που κάνει κάτι το εντυπωσιακά μοναδικό και true, ενώ από την άλλη, η γυναίκα καταφέρνει με την πονηριά της να τον τυλίξει, έτσι καπάτσα που είναι. Και ενώ προς το παρόν έχουμε μόνο τους υπερτόνους ενός κειμένου που φαντάζει εκθαμβωτικά βλακώδες και ταυτοχρόνως μειωτικό προς το γυναικείο φύλο, αυτό που ακολουθεί είναι ένα εξάμβλωμα που αν είχε αρσενική υπογραφή – και δη μουσικού – θα ξεσήκωνε, δικαίως, εξέγερση στα social media από τους χωροφύλακες της πολιτικής ορθότητας.

Παρενθετικά, δε, να γράψω πως ξεπερνάμε, χωρίς σχολιασμό, το γεγονός ότι κατά την κ. Μαούνη ένας μουσικός ζει και αναπνέει αποκλειστικά για την σκηνή, αφήνοντας στην απέξω τους χιλιάδες παραγωγούς, μουσικολόγους, συνθέτες κ.ά. Βασικά, για να μην τα περιπλέκουμε: μουσικός = Drummer, άντε rhythm guitar σε indie swingotronic μπάντα. Με tattoo. Να τ’ αφήσω;

 

Να αγαπάς το απροσδόκητο, το χαοτικό, το μη συνηθισμένο.” Διότι το να είσαι μουσικός μπορεί να σημαίνει πολλά, αλλά κατά κύριο λόγο σημαίνει ότι έχεις issues. 1-1.

 

 

 

 

Εν συνεχεία, η αρθρογράφος μας προειδοποιεί για το πόση υπομονή πρέπει να κάνουν οι νοικοκυραίες όσο ο Ανήρ ακούει μουσική ή γράφει ή μελετάει. Πολύ λογικό. Αν τα είχες με ναυτεργάτη να φανταστώ ότι θα τραβιόσουν για ψύλλου πήδημα στο Πέραμα να του δείξεις την selfie της κολλητής με το νέο τηςYorkshire. «Αλλά τι λες βρε Closerfield;», ακούω την φωνούλα μέσα μου (διότι είμαι ψυχικά διαταραγμένος, όπως θα διαπιστώσατε βάσει των γραπτών της κ. Μαούνη): «Η μουσική δεν είναι κανονική δουλειά, είναι χόμπι και btw καλώς όρισες στον μεσαίωνα γιατί η δουλειά του είναι να διασκεδάζει τον κόσμο οποιαδήποτε μέρα του ζητηθεί”. SHOTS FIRED.

 

Νομίζω ότι έχετε ήδη αρχίσει να υποψιάζεστε για το μέγεθος του αριστουργήματος το οποίο έχουμε μπροστά μας, δώστε το Πούλιτζερ στην κοπελιά, να μην το κουράζουμε. “Θα μάθεις τι σημαίνει πάθος, τρέλα, κατάθλιψη και σκοτάδι.” Ωραία φάση. Να, σα να ζεις μια ιστορία του H.P. Lovecraft ένα πράμα.

 

Κάπου εδώ η αφήγηση μας τα γυρνάει σε αρσενικό γένος, διότι προφανώς και εξαιτίας του politically correct χαρακτήρα που διαποτίζει όλο το κείμενο, στοχεύουμε και σε hits μελών της LGBTQ κοινότητας δεν έχουμε editor στο site. “Θα συνηθίσεις να μαγειρεύεις μόνος, να βγάζεις τα σκουπίδια, να καθαρίζεις το σπίτι. Για να γυρίσει σπίτι και να ναι όλα έτοιμα. Εμμ.. έτσι στηρίζεις το όνειρο.” Μεσαίωνας μαλάκα, μεσαίωνας.

 

Πλησιάζουμε με αργά, αλλά σταθερά βήματα προς τον πυρήνα, την χρυσή τομή αυτού του πονήματος: “Το τουρ θα τον εξαντλήσει και θα ξεχάσει πως είναι η κανονική ζωή. Γι αυτό είσαι εσύ εκεί. Για να το υπενθυμίζεις. Και όταν επιστρέφει ο ήχος από το σακίδιο που θα πέσει στο πάτωμα θα ναι η πιο ωραία μελωδία. Και εσύ θα τον ακολουθείς στο σπίτι. Γύρω γύρω σε κάθε δωμάτιο. Για να βεβαιωθείς ότι δε θα ξαναφύγει.

 

 

 

 

Να είσαι πάντα ο αφανής ηρωας. Ο δικός του ήρωας. Η δικιά του ασφάλεια όταν όλα πάνε στραβά. Η δικιά του γιορτή όταν όλα πάνε φίνα. Να είσαι ο φίλος του, η μαμά του, ο ψυχολόγος του, το κορίτσι του.” Αυτό ήταν. Τα παρατάω. Δεν έχει νόημα, πλέον δεν είναι καν αστεία κακό. Αυτή η κοπέλα κατάφερε μέσα σε πέντε αράδες να ξεπεράσει την Σώτη, τον Πάσχο, αυτό το μαργαριτάρι (σ.σ. το οποίο, το νου σας, βγήκε τον Δεκέμβρη του ’08) και γενικά οτιδήποτε άλλο μας ντροπιάζει ως δυτικό πολιτισμό.

 

Δεν με ενοχλεί το αρλεκιν-ικό υφάκι της γράφουσας, το φτωχό λεξιλόγιο, ούτε τα συντακτικά ή ορθογραφικά λάθη, ούτε, φυσικά, η wtf φάση με τα γένη. Το γεγονός δε, ότι μια γυναίκα οφείλει να υπομένει – κατά την άποψη της κ. Μαούνη, πάντα – όλα όσα παρέθεσα παραπάνω από έναν σύντροφο, μόνο και μόνο επειδή είναι καλλιτέχνης, δηλαδή να ανέχεται ΟΛΕΣ ΤΙΣ ΠΙΘΑΝΕΣ ΜΟΡΦΕΣ ΒΙΑΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗΣ ΕΚΤΟΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΣΩΜΑΤΙΚΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΚΑΤΑΠΙΕΣΗ και πάλι δεν είναι αρκετό για να με εξοργίσει καθώς είμαι αισιόδοξος, ποντάρω τα ρέστα μου στο ότι η πλειοψηφία των αναγνωστών του ελληνικού web δεν είναι πνευματικά και ηθικά λοβοτομημένοι.

 

 

 

 

Η κύρια ένστασή μου, και ο λόγος που αφιέρωσα ένα σαββατιάτικο απόγευμα στην συγγραφή τούτου του άρθρου, αφορά μια σειρά παραδοχών στις οποίες στηρίζεται η κ. Μαούνη, που εξαιτίας του βόθρου που μας πετάει τόσο απλόχερα στη μούρη, ενδεχομένως να αδυνατούμε να απομονώσουμε σε μια πρώτη ανάγνωση. Cliché τα οποία, αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς, έχουν αφομοιωθεί σε μεγάλο βαθμό από αυτό που κάποιοι ονομάζουν «λαϊκή συνείδηση» (και είναι ένας από τους ανατριχιαστικότερους όρους της ελληνικής).

 

Σίγουρα θα το ‘χετε ακούσει σε μια βαρετή συζήτηση στο διπλανό τραπέζι στην πλατεία Αγίας Ειρήνης, ίσως η ίδια η μητέρα σας να το ‘χει μουρμουρίσει σε ανύποπτο χρόνο και ενδεχομένως να το έχετε πετύχει σε μια συνέντευξη βραδινής τηλεοπτικής ζώνης. Δεν έχει και τόση σημασία. Αυτό που έχει είναι το ότι η φράση «έλα μωρε είναι καλλιτέχνης, καταλαβαίνεις τώρα…» είναι από μόνη της ο πλέον φτηνός και ατσούμπαλος τρόπος να προσπαθήσει κάποιος να δικαιολογήσει την ψυχική ανισορροπία ενός τρίτου προσώπου, προβάλλοντας το επάγγελμα αυτού ως άλλοθι. Και μην με παρεξηγείτε, πιστέψτε με, υπάρχουν μυριάδες κόπανοι στον χώρο, ίσως πολλαπλάσιοι άλλων κλάδων, ωστόσο την επόμενη φορά που θα συναντήσετε έναν, ρίξτε μια κοντινότερη ματιά στο έργο του, ειδικά δε, σε αυτούς που προσπαθούν να το «πουλήσουν» προκειμένου να επιτύχουν υψηλότερη κοινωνική αποδοχή, ντόπες εγωισμού ή σεξ. Δεν είσαι κόπανος επειδή είσαι μουσικός ή ζωγράφος, είσαι κόπανος επειδή είσαι ναρκισσιστής και για σένα η τέχνη λειτουργεί ως προβολή του εγώ σου σε τρίτους.

 

Και ενώ, στο μόνο μέρος του άρθρου με το οποίο θα μπορούσα ίσως να συμφωνήσω – εάν είχα τις καλύτερες προθέσεις και παραβλέποντας το ψευδο-ποιητικό πλαίσιο κανονικότητας στο οποίο εντάσσεται η συγκεκριμένη φράση – είναι το σημείο που αναφέρει την δουλειά μέχρι τις πρωινές ώρες, έχω σημαντικές ενδείξεις ότι η πειθαρχία και η οργάνωση συνήθως κερδίζουν στα σημεία το rock ‘n’ roll lifestyle. Ναι, και εδώ υπάρχουν εξαιρέσεις: όταν έχουμε deadline ή όταν παίζουμε για μεροκάματα ρεμπέτικα - γιατί η αρθρογράφος πιστεύει ότι ο μέσος Έλληνας μουσικός παίζει στους Arcade Fire και περιοδεύει 9 μήνες το χρόνο.

 

 

 

 

Φυσικά και θα μπορούσα να χοντρύνω για πλάκα την φάση, ξεμασκαρεύοντας όλες τις γελοιότητες τύπου “όταν τον πιάνει τρέλα, όιστρος, έμπνευση” παραθέτοντας αποσπάσματα του E.A. Poe από την «Φιλοσοφία της Σύνθεσης» ή του I. Stravinsky από την «Μουσική Ποιητική» αλλά πρώτον, δεν χρειάζομαι αυτού του τύπου επιχειρήματα για να σχολιάσω έναν τέτοιο εμετό και, δεύτερον, δεν θα σας κάνω την χάρη να σας δίνω footnotes, έτσι φτηνά, για να μαζεύετε like από τους φίλους των πρώην σας. Να πάτε να τα αγοράσετε.

 

Και ενώ κατά περιπτώσεις ισχύει ότι καλύτερα να μην ασχολείσαι, διότι ως γνωστόν “any publicity is good publicity”, το γεγονός και μόνον ότι μέσα σε χρόνο ρεκόρ το internet κατάφερε να ξεπεράσει σε μπουρδολογία την τηλεόραση και τα περιοδικά Κωστόπουλου μαζί, είναι μεν ανησυχητικό, όμως είναι η παθητικότητα με την οποία είμαστε διατεθειμένοι να αποδεχόμαστε καθημερινά αυτό το συρφετό, που, στην τελική, κάνει ανυπόφορη την όλη κατάσταση. Γιατί αναλογιζόμενος ότι στο savoirville.gr έχει κάνει like, μαζί με άλλα 23.000 άτομα, μια εκ των 5 αγαπημένων μου blogger και το μεγαλύτερο κερκυραϊκό συγκρότημα σήμερα (ναι, όχι οι Κόρε Ύδρο εξυπνάκια) αρχίζω να αμφισβητώ όλο και περισσότερο αυτά που μας προσφέρουν, actually, τα social media.

 

Μία ή άλλη, αν ξαναδιαβάσω άρθρο αντίστοιχου επιπέδου, θα το σχολιάσω, από αυτή τη στήλη, αλλά σε λιγότερο κόσμιο ύφος αυτή τη φορά. Το Χατζηστεφανικό καθεστώς έχει ήδη ξεκινήσει.

 

 

 

 

Πηγή: Cancelled.gr και η στήλη “From The Lion’s Mouth” του Closerfield 

 

 

Closerfield


Μουσικός, κοντός, αξύριστος. Τα τελευταία 9 χρόνια πίνει Stoli με δύο πάγους και φέτα λεμόνι. Όχι κάθε μέρα. Τι μας περάσατε;