Τα αγαπημένα μας στέκια vol.1

perk

5 συντάκτες του Mud Times αποφάσισαν να ξεφουρνίσουν τα αγαπημένα τους στέκια, όχι επειδή μας πληρώνουν εκατομμύρια για διαφήμιση αλλά από απλή ανάγκη φανμποίστικης πληροφόρησης για να περάσετε καλά στην επόμενη έξοδο σας. Bottoms up.

 

The Pulp Bar (Γιάννης Καψάσκης)

pulp

Την περίοδο εκείνη της ζωής μου που όταν λέγαμε «βραδάκι Πέμπτης» δεν εννοούσαμε κρεβατοκουκούλωμα με την οικογένεια από τις 10, αλλά τεμπέλικο άραγμα σε μια μπάρα με όχι πάνω από 6 drinks (είπαμε, χαλαρά), ο χαρισματικός νεαρός frontman ανερχόμενης μπάντας της πόλης και πρωταγωνιστής της ιστορίας μας δούλευε ως λαντζέρης. Έπλενε ποτήρια, άδειαζε τασάκια, κουβαλούσε σκουπίδια και λοιπές glamorous ασχολίες.

Ένα από εκείνα τα βράδια λοιπόν, τυχαίνει να στέκομαι όρθιος με μια παρέα, όταν κάποιος παραδίπλα ρίχνει το ποτό του στο πάτωμα. Ο ήρωας μας μαζεύει τις δυνάμεις του, παίρνει επ’ ώμου τη σφουγγαρίστρα και καθαρίζει προχωρώντας με σκυμμένο κεφάλι. Περνάει από δίπλα μου, σηκώνει το βλέμμα, με κοιτάει και με φωνή που ισορροπεί ανάμεσα στην απογοήτευση και τη βεβαιότητα μου λέει «κάποτε θα γίνουμε διάσημοι ρε μαλάκα» και συνεχίζει να προχωρά σφουγγαρίζοντας. Θα τα καταφέρει; Ο χρόνος θα δείξει. Μιλάμε όμως για τον άνθρωπο που μερικές μέρες μετά πήρε δίωρη άδεια από το νεροχύτη, έτρεξε στο Eightball, έδωσε ένα πορωμένο show με το συγκρότημά του και τσακίστηκε πίσω για να συνεχίσει να πλένει.

Αυτό είναι το Pulp. Η γωνιά της Θεσσαλονίκης όπου ο καθένας εκεί μέσα έχει κάτι να σου πει, το joint που γνώρισα σαν τυπική καφετέρια όταν άνοιξε και έμενα απέναντι και πλέον δε χωράς να μπεις οποιαδήποτε μέρα της εβδομάδας, το bar που μεγάλωσε μαζί μας. Το αγαπημένο μου μέρος για να πίνω; Θα μπορούσε να είναι το αγαπημένο μου μέρος για να μένω.

Αλέξανδρου Σβώλου 8, Θεσσαλονίκη

 

Συνεργείο (Χαρά Κοζάκη)

sinergeio

Πρώτο μου έρχεται το “Συνεργείο”, ένα σχετικά καινούργιο μαγαζί στην Αγία Βαρβάρα. Πιο δημοφιλές το καλοκαίρι για φωτοσύνθεση στα τραπεζάκια δίπλα στο ρυάκι ή για ποτό στη δροσιά όταν οπουδήποτε αλλού καίγεσαι και λιώνεις, ε αυτό είναι το μαγαζί σου.

Εγώ όμως το προτιμώ λίγο περισσότερο χειμωνιάτικο δίπλα στο μπαρ με ή χωρίς κόσμο για τη μουσική που συνήθως μου αρέσει και δεν θα είναι η μονίμως επαναλαμβανόμενη playlist από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου, για τα παιδιά που το δουλεύουν σε μια διαφορετικού τύπου εταιρική μορφή χωρίς ιεραρχία εργοδότη και υπαλλήλου, για την έλλειψη του απρόσωπου όπως στα μαγαζιά της συνήθους πλειοψηφίας που δεν έχουν ιδιαίτερη ταυτότητα, για τα σκηνικά που αναθυμάμαι κι ελπίζω να προστεθούν κι άλλα, για εκείνα που ελπίζω να ξεχάσω, γι’αυτό το less ordinary που ψάχνω στο μαγαζί που έχει τα φόντα να γίνει το στέκι σου.

Παπαδιαμάντη 9, Δράμα

 

Skål (Σοφία Πυργιώτη)

skal

Για τους περισσότερους, το στέκι τους είναι εκεί που η ζωή τους συμβαίνει. Για μένα, το στέκι μου είναι εκεί που η ζωή μου άλλαξε – και αυτό δεν είναι υπερβολή, ούτε δραματοποίηση. Όταν πρωτοήρθα στο Γκέτεμποργκ, η κοινωνική μου ζωή στρεφόταν γύρω από ένα δρόμο, σε διάφορες παμπ, όπου περιφερόμουν για να γεμίσω τις οδυνηρά μεγάλες μέρες. Ώσπου στις 21 Γενάρη, μία φίλη από τη σχολή με ρώτησε αν θέλω να την ακολουθήσω σε ένα κουίζ στην περιοχή Vasa με τους φίλους της. Και τη συγκεκριμένη ιστορία την αναφέρω ως σύμβολο του πόσο το Skål μου άλλαξε τη ζωή, την προοπτική και το μέλλον, γιατί μετά από αυτήν την επίσκεψη, δεν ξαναπέρασα άσχημη ή μοναχική μέρα στο Γκέτεμποργκ. Ίσως αν δεν υπήρχε το Skål, να μην ήμουν καν εδώ τώρα. Από τότε δεν έχει υπάρξει εβδομάδα που να μην έχω πιεί τουλάχιστον δύο μπύρες εκεί.

Το Skål λοιπόν βρίσκεται στην καρδιά του Γκέτεμποργκ. Είναι η τυπική σου παμπ, με τα ξύλινα καθίσματα με την πράσινη δερμάτινη επένδυση. Ο μπάρμαν – και φίλος, στον οποίο έφτιαξα κατά παραγγελία μουσακά προχθές – είναι ένας Άγγλος παλιάς κοπής: “Είσαι σε παμπ, θα πιεις μπύρα ή μη αναμειγμένο ποτό”. Μια νέον πινακίδα διαφημίζει στο παράθυρο “Back to the ’50s” και η μουσική είναι συνήθως ανάλογη. Κάθε Τετάρτη ο Mike διοργανώνει ένα φοβερό κουίζ – νικήσαμε προχτές. Το καλύτερο κομμάτι του Skål όμως είναι το πόσο αυθεντική παμπ είναι: Κάθε φορά βρίσκεις τους μόνιμους, τον expat, τον μοναχικό, χμ, εμάς. Συχνά βρίσκεις τους τρελούς: τον φοβερά ομιλητικό, τον τελειωμένα μεθυσμένο, τον ακραίο ρατσιστή. Τα σαββατοκύριακα βρίσκεις τους άσχετους και βλαστημάς για την κατάληψη που έχουν κάνει στο στέκι σου. Η ατμόσφαιρα μυρίζει βετέξ βουτηγμένο στη μπύρα, οι τουαλέτες είναι καταζωγραφισμένες. Κι όμως, δεν έχει έρθει άτομο που να μην το έχω πάει στο Skål και κάθε φορά που μιλάμε, όλοι με ρωτάνε “Τι κάνει το Skål;” λες και είναι οντότητα από μόνο του. Και τελικά, ναι, είναι.

Storgatan 16, Gothenburg

 

 

Prova Music Studios (Νίκος Ζουρμπάκης)

prova

Μετά από (όχι και τόση) πολύ σκέψη, θα διαλέξω κάτι διαφορετικό απο ένα συμβατικό “στέκι”. Ωραία να ακούς μουσική και να πίνεις είτε καφέ, είτε ξύδια. Ενώ συζητάς για τη μουσική την ίδια, για γκομενικά, για τα παλιά, για τα ξύδια τα ίδια βρε αδελφέ. Αλλά δε θα ήταν καλυτέρο τη μουσική να τη δημιουργείς εσύ ο ίδιος;

Κάπως ετσι περνάνε οι ώρες μας στο PROVA STUDIOS στον Ταύρο, μαζεμένοι γύρω απο την Έλενα στο μπαρ να βάζει μπύρες, να αργούμε να μπούμε στην αίθουσα γιατί “άλλο ενα τσιγάρο ρε μαν”, να υπάρχει αντιπαράθεση τύπου Interpol – Editors και να πετάγεται τύπος απο άλλη μπάντα να πει και αυτός το δικό του. Ο κόκκινος καναπές στη μέση της σάλας φαντάζει υπέρδιπλο κρεββάτι μετα απο ένα δίωρο κοπάνημα, και επείδη μαζέυει και πολλούς celebrity, έχει την αίγλη του να βλέπεις το Χρήστο Δάντη να κουνάει ρυθμικά το κεφάλι του ενώ περνάει μπροστά απο την αίθουσα σου για να πάει να κάνει “μάγια μάγια” στη δική του. Παραδέξου το γέρο. Σου λείπει η Stratocaster σου.

Κωνσταντινουπόλεως 56, Ταύρος

 

 

Brown Sugar (Στέλιος Τσουμπανίδης)

brown2Το Brown Sugar είναι κάτι σαν τρύπα στο χωροχρόνο. Θα μπορούσε να είναι καφετέρια-bar στα 80’s, ίσως και στα 90’s (και δεν το λέω με την κακή έννοια). Ξεκίνησε σαν στέκι στα σχολικά χρόνια (ας είναι καλά ο γείτονας που έδωσε το tip) και μέχρι σήμερα εξακολουθεί να αποτελεί σταθερό μέρος για μπυροποσία. Τα πατώματα και τα τραπέζια του μαγαζιού, μπορούν να σας διηγηθούν για τις ανεπανάληπτες σουρωμένες καταστάσεις που έχουν βιώσει αλλά μετά θα πρέπει να σας σκοτώσουμε. Το παρασκευοσαββατοκύριακο αποτελεί μια σχετικά ζόρικη περίπτωση καθώς οι πιθανότητες να βρείτε να κάτσετε κάπου, είναι μετρημένες στα δάχτυλα του ενός χεριού (μιας και η Νέα Ερυθραία έχει γίνει το νέο Μπαγκλαντές σε θέμα βραδινής εξόδου) αλλά αυτό δεν θα πρέπει να σας πτοεί.

Fun facts: α) δοκιμάστε οπωσδήποτε την Vitus, μια vice μπύρα που ανακαλύψαμε κωλόφαρδα και στα 3 ποτήρια ξεκινάς τα 8άρια (είμαι 101% σίγουρος πως μόνο η δική μου παρέα την καταναλώνει εκεί) και β) περιμένετε να ακούσετε σαν μουσική υπόκρουση όλες τις AOR επιτυχίες που ξέρετε (συν όλες τις άγνωστες), plus να είστε έτοιμοι για τα ξαφνικά μεταμεσονύχτια κλασσικόχεβι ξεσπάσματα από το πουθενά.

Χαριλάου Τρικούπη 146 (Στροφυλίου), Νέα Ερυθραία