Οι πιο κλισέ ατάκες στις συναυλίες

Ψέμματα που λέει ο καλλιτέχνης προς το κοινό του

Συναυλίες. Όσο και να έχεις ψάξει δισκογραφίες, youtube, soundcloud, hidden tracks, η άποψη σου για τον αν γουστάρεις μία μπάντα επιβεβαιώνεται στη συναυλία. Και καλά όταν είσαι πιτσιρίκι θα ενθουσιαστείς με ό,τι δεις. Καλώς ή κακώς, όσο μεγαλώνεις (αντιστρόφως ανάλογα με την ανεκτικότητα σου) έχεις αναπτύξει την κριτική σου ικανότητα ώστε να επεξεργάζεσαι αυτό που βλέπεις και εστιάζεις σε λεπτομέρειες τις οποίες ο 18χρονος εαυτός σου θα σου απαντούσε «Καλά επειδή εσύ δεν είχες πιει δεν σημαίνει ότι δεν ήταν καλό το live» κ.ά. τέτοια ώριμα. Πλέον λοιπόν θα σχολιάσεις τον ήχο, αν το setlist ήταν καλή επιλογή, ακόμα και την όρεξη του καλλιτέχνη που πήγες να δεις. Θα έχεις προσέξει λοιπόν, ότι οι περισσότεροι είναι σαν να κουβαλάνε το ίδιο γαμημ εγχειρίδιο για το τι στον πουτ να λένε όταν νιώθουν αμηχανία ή θέλουν να περάσουν στο επόμενο κομμάτι. Εγώ και η (ειδησεο)γραφική ομάδα μου λοιπόν, μαζέψαμε τις πιο συχνά επαναλαμβανόμενες ατάκες προς το κοινό και σας τις παρουσιάζουμε.

 

“You are the greatest crowd ever” 

Δεν θα γινόταν αυτό το κείμενο να μην ξεκινήσει με την πιο συνηθισμένη ατάκα στην Ιστορία των Lives. Το κοινό μπορεί να είναι το χειρότερο ever, να κουνιέται νωχελικά, να μην ξέρει τα κομμάτια, να αράζουν οι μισοί αλλά για κάποιον περίεργο λόγο ο performer/front man βλέπει μόνους τους μπροστινούς,(επικρατεί βέβαια και η άποψη ότι αυτοί που πάνε μπροστά είναι οι μόνοι που γουστάρουν) οι οποίοι είναι και οι μόνοι που τον πιστεύουν και αυτοί που καθώς αποχωρούν θα τους ακούσεις να λένε «Καλά το live έσπειρε , είπε ότι είμαστε και το καλύτερο κοινό που έχει δει, φαντάσου και έχει πάει και σε τόσες χώρες». Συνήθως η ηλικία τους δεν ξεπερνά τα 21, οπότε ο ενθουσιασμός τους δεν τους επιτρέπει να ξεχωρίσουν πότε η μπάντα παίζει για το κοινό και όχι για τα λεφτά. Ώστε να έχει και έτοιμες ατάκες.

 

“This is the first time here and I am very proud”

Για ποιο λόγο είσαι ακριβώς περήφανος, δεν καταλαβαίνω.

 

 

“You are all crazy, man”

Αγαπητέ front man με αναγκάζεις να επαναλαμβάνομαι, το κοινό σου δεν είναι μόνο οι 100 μπροστινοί. Όπως και να χει ακόμα και το κοινό σου να υπεργουστάρει, μπορείς να σκαρφιστείς κάτι άλλο από την πιο κοινότυπη έκφραση “You are all crazy”. Ήμαρτον δηλαδή. Αν περνάς τόσο καλά, σίγουρα θα σου έρθει κάτι πιο inspirational.

Μετά συνήθως ακολουθεί το λεγόμενο “You ‘ve got to chill out for a minute” και έπεται η ραδιοφωνική μπαλάντα της μπάντας με το κοινό να αναζητεί τον καπνό/τσιγάρα του γιατί το έπιασε η καψούρα του. Παραδέξου το, το έχεις κάνει και εσύ.

 

 

“How many of you have the _____ album?”

…Δεν είναι η κατάλληλη ώρα να μας διαφημίσεις το album σου. Εκτός και αν η μπάντα βρίσκεται σε περιοδεία παρουσίασης καινούριου album.

 

 

“Are you ready to show me how much have you got?”

Άντε γιατί κοιμηθήκατε, εννοεί. Εδώ μπορεί να φταίει το performance, μπορεί να φταίει το κοινό που πήγε μόνο και μόνο για τα γκομενάκια ή γιατί  το διαφήμισε ο Εν Λευκώ (όσοι πήγαν Wax Tailor θα καταλάβουν), πάντως κάτι δεν πάει καλά και πρέπει να ζωντανέψουν λίγο τα αίματα. Η ατάκα αυτή συνήθως ακούγεται σε συναυλίες που η μουσική έτσι κι αλλιώς θα είναι τέτοια ώστε να βρίσκεσαι μονίμως σε μία κατάσταση που ο ιδρώτας κυλάει ποτάμι, δηλαδή ρε παιδί μου, δεν θα την ακούσεις από την Beth Gibbons, οπότε ποιος ο λόγος να το πεις αν το κοινό σου ήδη τα σπάει. Δώστε κι άλλο πόνο είναι το σωστό.
Στην περίπτωση πάλι που φταίς εσύ σαν θεατής, τι τους ήθελες τους Metallica, καλή μου; Α, σου αρέσει το “Nothing else matters”…

 

 

“If you know  _____, then sing along”

Πόσο αστείο είναι όταν γίνεται αυτό. Ειδικά στην Ελλάδα. Το κοινό συνήθως δεν καταλαβαίνει τι λέει ο αοιδός, λόγω ήχου θες, λόγω του ότι κάποιοι δε γνωρίζουν την αγγλική, κάτι γίνεται πάντως και ο καημένος καταλήγει να τραγουδάει μόνος του ή , στην καλύτερη, να ακούγεται μία μελωδική βαβούρα από κάτω. Η αλήθεια είναι ότι σπάνια πετυχαίνει. Εκτός και αν παίζουν οι Archive το “Fuck You”. Aπλά τα ελληνικά καψούρικα σχόλια στο youtube είναι άπειρα.

 

 

“I am gonna do this song especially for you”

Χέστηκε η φοράδα στ’ αλώνι. Και στα υπόλοιπα 27 live, εσπέσιαλι φορ δεμ το είπες; ΄Η επειδή το άγρυπνο επιτελείο προώθησής σας ανακάλυψε ότι το συγκεκριμένο κομμάτι έχει πολλά views στη χώρα μας; Πες κάτι πιο ειλικρινές για εισαγωγή του κομματιού σου.

 

 

“We don’t usually do encores, but you deserve it”
Δεν έφτανε το προηγούμενο, ήρθες να το αποτελειώσεις. Ακόμα και οι Graveyard, που πιο πάγος πεθαίνεις, βγήκαν για encore. Α, είμαστε τόσο μοναδικοί που άντε θα κάνετε την εξαίρεση. Και όλως τυχαίως θα πείτε τα δύο πιο γνωστά κομμάτια σας και ένα ψαγμένο (το τελευταίο δεν είναι απαραίτητο). Έχει καταντήσει αηδία, βρείτε κάτι άλλο να μας εκπλήξετε.

 

 

“Man, I am gonna be definitely back to this town next year”

Συνηθίζεται όταν η μπάντα έρχεται στην πόλη σου να καταφθάνει απευθείας στο συναυλιακό χώρο από το αεροδρόμιο, ή από το χώρο στον οποίο φιλοξενείται. Πότε πρόλαβες ρε να δεις την πόλη; Ωραία η Αττική Οδός, δε λέω, καλή και η Ομόνοια (λέμε τώρα) και το κέντρο, γιατί πιθανότατα εκεί φιλοξενείται ο καλλιτέχνης/μπάντα, αλλά δεν σχημάτισες άποψη για την πόλη από μία ώρα στο αυτοκίνητο.

 

 

“Make some noise for the dj/guitarist/band”, Eναλλακτικά “I can’t hear you!”

Χτυπήστε παλαμάκια! Αυτό, και φωνάξτε λίγο “ουγκ” καθώς χτυπάτε παλαμάκια. Δε λέω και εγώ χτυπάω παλαμάκια αλλά όχι κατά παραγγελία. Θα χειροκροτήσω γιατί μου άρεσε πολύ η εκτέλεση του κομματιού, το σόλο του κιθαρίστα αλλά όχι επειδή φωνάζει ο άλλος από τη σκηνή. Και δεν θα χειροκροτήσω μόνο για το μπασίστα ή τον drummer, θα χειροκροτήσω για το σύνολο. Οπότε τι μου υποδεικνύεις για ποιον να βαρέσω παλαμάκια. Ειδικά όταν δεν αναφέρονται με το όνομα τους. Αν δεν καταφέρνετε το κοινό να ενθουσιαστεί μην το εξαναγκάζεται.

 

 

“Hands/Lighters/Fists/Mobile phones  up!”

Η αλήθεια είναι ότι αυτή η ατάκα δεν είναι πολύ ενοχλητική, απλά επαναλαμβανόμενη. Δεν ισχύει το ίδιο όμως για το καινούριο “Mobile phones up”. Εκτός αν βγει  εφαρμογή Up! App η οποία θα αναγνωρίζει την φωνητική εντολή του καλλιτέχνη.  “Ηands up!” θέλει ο τραγουδιάρης μας; Πάρε μούτζες στην οθόνη. Αναπτήρες θες; Αναπτήρα θα δείχνει η οθόνη. Bic, για πιο oldschool αίσθηση. Ρε πού πάμε…

 

 

“This is our last song for tonight”

Ποτέ, μα ποτέ δεν είναι αυτό το τελευταίο τραγούδι. Τεράστιο ψέμα, ικανό να κλείσει την λίστα αυτή. Στην τόση δα πιθανότητα όπου αυτό είναι αλήθεια δεν χρειάζεται να σποϊλάρεις. Δεν περιγράφω άλλο.

 

 

Γραφικά,

Αικατερίνη Σπανού

 

 

 

Κατερίνα Σπανού


Κατ’αρχάς ειρωνική, ανούσια ισχυρογνώμων και κοσμάρα. Καταρχήν, αμήχανα ειλικρινής με συνειρμική σκέψη.