Τα καλύτερα albums του 2016 (so far) που πρέπει να ακούσεις

best 2016

Η αλήθεια είναι πως η φετινή χρονιά μπήκε χλιαρά από ποιοτική άποψη αλλά όσο οι μήνες προχωρούν, τόσο περισσότερο αυξάνονται και οι ενδιαφέρουσες μουσικές κυκλοφορίες (σαν τον καύσωνα ένα πράγμα). Ας κάνουμε μια αναδρομή από τον Γενάρη μέχρι σήμερα, σε αυτούς τους δίσκους (γνωστούς και μη) που κέντρισαν την προσοχή μας και θα συζητηθούν στο τέλος της χρονιάς.

 

blackstar

David Bowie – Blackstar

Τέχνη. Θάνατος. Ζωή. Ένα αριστούργημα που θα σε καταπιεί πριν προλάβεις να αποθεώσεις τον Μέγιστο. Οι Τέχνες έχασαν ένα κομμάτι τους και αυτό το δημιούργημα θα μας το θυμίζει σαν μαχαιριά.

 

Oranssi Pazuzu

Δίσκος – μαύρη τρύπα – ψυχεδελικός εφιάλτης από τον οποίον δεν θέλεις να ξυπνήσεις. Black metal; Μπα, οτιδήποτε μπορεί να σε αρπάξει μέσα από τα ηχεία δεν αξίζει ταμπέλες. Προσοχή.

 

Savages – Adore Life

Εάν αυτές οι ταλαντούχες τύπισσες δεν καταφέρουν να σε κάνουν να ερωτευθείς την ζωή, κάτι σάπιο κρύβεται μέσα σου.

 

hidden cityThe Cult – Hidden City

Είναι οι The Cult. Παίζουν rock n roll και γαμάνε. Ο πατέρας σου με κάτι τέτοια μεγάλωσε. Μην χάσεις την ευκαιρία να κάνεις το ίδιο. Γάμα τις μόδες (είπα για γαμήσι 2 φορές σε 2 αράδες; Καλό δεν είναι αυτό;)

 

Aubrie Sellers – New City Blues

Από τις love or love me more περιπτώσεις. Η Aubrie μας παρουσιάζει το (θεωρητικά country) ντεμπούτο της και εμείς ερωτευόμαστε τα τραγούδια και τα μάτια της. Είμαστε καταδικασμένοι.

 

Esperanza Spalding – Emily’s D+ Evolution

Μικροκαμωμένη – γλυκύτατη κοπέλα που παίζει από jazz μέχρι fusion μέχρι prog rock και δένει κόμπο το 5χορδο μπάσο της, μας πετάει στα μούτρα concept album. Τι άλλο να σου πω για να σε ψήσω;

 

changes

Charles Bradley – Changes

Ο Charles που αγαπήσαμε είναι εδώ παρέα με μια χούφτα τραγουδάρες και ο  James Brown χαμογελάει σαρδόνια από ψηλά.

 

Cult Of Luna & Julie Christmas – Mariner

Κανονικά θα μιλούσαμε για μεγαλομανείς – wannabe πειραματικούς τυπάδες αλλά εδώ έχουμε να κάνουμε με τους Cult Of Luna, μια γυναικεία φωνάρα και συνθέσεις εθιστικές σαν τη νικοτίνη. Bow down.

 

Deftones – Gore

Βλέπεις Deftones, είναι καλό.

 

sailors

Sturgill Simpson – A Sailor’s Guide To Earth

Να τολμήσω να πω πως αυτός είναι ίσως ο δίσκος της χρονιάς (εκτός συγκλονιστικού απροόπτου;); Μόλις το είπα.

 

Radiohead – A Moon Shaped Pool

Οι Radiohead κάνουν ότι θέλουν με τον ήχο τους και η συγκεκριμένη κατεύθυνση τους ταιριάζει. Who are we εξάλλου για να τους κρίνουμε;

 

Vektor – Terminal Redux

Θα μπορούσε να είναι το soundtrack σε ενδοφλέβιο documentary για το πως λειτουργούν στον οργανισμό σου η ταυτόχρονη κατανάλωση κοκαίνης, ταυρίνης και νιτρικού οξέως αλλά είναι δίσκος συγκροτήματος.

 

Τhrice – To Be Everywhere Is To Be Nowhere

Thank God for American rock.

 

Letlive – If I’m The Devil

Έχεις ακούσει για την γυναίκα που σου καίει το σπίτι, καταστρέφει το αμάξι σου και αφήνει ψυχικά τραύματα πάνω σου αλλά μόλις σου χαμογελάσει με ΑΥΤΟ το sexy look ξεχνάς τα πάντα και σέρνεσαι σαν το σκύλο; Για το τελευταίο υπάρχει και μουσική υπόκρουση πλέον.

 

magma

Gojira – Magma

Θυμάσαι τι είχε γίνει όταν οι Metallica κυκλοφόρησαν το Black Album (εννοώ και από τις 2 πλευρές); Ε, αυτό.

 

Rob Zombie – The Electric Warlord Acid Witch Satanic Orgy Celebration Dispenser

Όποιος πει πως δεν διασκεδάζει με αυτή τη μουσική, να του μαραθεί το γεννητικό όργανο και να ζεσταθεί η μπύρα του. Απλά και δημοκρατικά.

 

 

 

 

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.