Τα βιβλία που λείπουν

inter

Ενός λεπτού σιγή και προσευχή για όλα τα βιβλία που λείπουν από τις βιβλιοθήκες μας. Είθε να ξεκουράζονται μακάρια πάνω σε ζωντανές φασαριόζικες βιβλιοθήκες, να δίνουν παρήγορα χάδια σε βιβλιοφιλικά και γνώριμα δάχτυλα και να μείνουν αιώνια μέσα σε μυαλά που αγαπάμε. Αμήν.

Για κάποιον που αγαπάει τα βιβλία, η αγορά τους αποτελεί ιεροτελεστία πιο ιερή και από την παραγωγή θείας κοινωνίας. Το ευλαβικό ρίγος μόλις περάσεις το κατώφλι του βιβλιοπωλείου, η προσμονή να δεις ονόματα συγγραφέων που αγαπάς στα ράφια, το άγγιγμα των βιβλίων και το ξεφύλλισμά τους, η κουβέντα με τον βιβλιοπώλη σου, η απόγνωση του να αποφασίσεις ποιός απ’ όλους αυτούς τους χάρτινους θησαυρούς θα τα καταφέρει να έρθει μαζί σου σπίτι.

Υπάρχει όμως κάτι ανώτερο τελικά. Είναι τα κενά που ανά τα χρόνια έχουν δημιουργηθεί στην βιβλιοθήκη σου. Οι διαπιστεύσεις παλαιών μπουρδουκλωμένων ερώτων, το βιβλίο που έδωσες σε κάποιον φίλο γιατί τον είδες πώς το χαλβάδιαζε στην βιβλιοθήκη σου, τα βιβλία που χαρίστηκαν με την αισιοδοξία ότι θα συγκλονίσουν, θα αποτρελάνουν και θα ανυψώσουν εγκεφάλους και καρδιές.

Είναι και τα βιβλία που έδωσες γιατί αυτά βρήκαν τα λόγια που ενδεχομένως δε βρήκες εσύ μέσα στη μουγκαμάρα που μας δέρνει. Είναι κι αυτά τα δύσμοιρα που τυπώθηκαν για να τα δώσεις εσύ με δέκα κιλά πικρίας και μια πρέζα εγωισμού στον χωρισμένο ή τον χωριζόμενό σου. Είναι το βιβλίο που έδωσες στον πατέρα σου για να έρθετε λίγο πιο κοντά. Είναι το βιβλίο που έδωσες στη μάνα σου όταν μπήκε στο νοσοκομείο. Είναι τα βιβλία τα οποία δεν τα λυπήθηκες και έγραψες πάνω τους αφιερώσεις. Με στυλό. Στην ακατάλυπτη γλώσσα ενός βιβλιόφιλου αυτό μεταφράζεται ως «τατουάζ πάνω σε βρεφική επιδερμίδα»… Αναγκαία ιεροσυλία ενίοτε. Είναι επίσης τα βιβλία που ενδεχομένως δεν θα τα ξαναγοράσεις γιατί το αντίτυπο που έδωσες είναι αναντικατάστατο. Είναι εκείνο το βιβλίο που είχες αγοράσει από εκείνο το εξαιρετικό βιβλιοπωλείο που ερωτεύτηκες σ’ ένα γραφικό στενάκι σ’ εκείνη την παραμυθένια πόλη. Τελεία. Αυτά τα βιβλία να εύχεσαι να μη τα πάρεις ποτέ πίσω.

Συνεπώς η βιβλιοθήκη σου, την οποία κανακεύεις και επιδεικνύεις με την περηφάνια του βιβλιόφιλου-συλλέκτη, δεν είναι μόνο τα βιβλία που είναι παρών. Κανείς δεν το ξέρει εκτός από σένα, αλλά αυτό που κάνει τα ράφια δικά σου είναι οι ελλείψεις τους. Όχι μόνο τα βιβλία που έδωσες αλλά και αυτά τα οποία ακόμα δεν αγόρασες. Άλλο κεφάλαιο κι αυτό…

Σε καθέναν από εμάς αντιστοιχεί ένας πεπερασμένος αριθμός βιβλίων τα οποία θα έχουμε διαβάσει μέχρι να δούμε όμορφα ραδίκια ανάποδα. Πεπερασμένος νους, πεπερασμένη ζωή, συνεπώς τα βιβλία που θα ξεφυλλίσεις δεν θα είναι άπειρα κι αυτά. Στο σημείο λοιπόν που βρίσκεσαι αυτή τη στιγμή που διαβάζεις αυτό το κείμενο στο Mud Times έχεις ήδη διαμορφώσει ως ένα βαθμό την βιβλιοφιλική σου προσωπικότητα. Είναι ο Νίτσε, ο Kurt Vonnegut, η βιογραφία του Charles Manson, κάποια ελληνίδα συγγραφέας-νοικοκυρά-σε-απόγνωση… λίγη σημασία έχει. Το ζητούμενο είναι ότι σε περιμένει μία αλυσίδα βιβλίων ακόμα να τυραννήσεις. Είναι αυτά τα άγνωστα που θα έρχονται στο μέλλον είτε από χέρια, είτε από ράφια βιβλιοπωλείων, είτε από το ΕΛΤΑ της γειτονιάς σου.

Από όπου κι αν θα έχεις αφίξεις, ρίξε μια καλή αγαπησιάρικη ματιά στην βιβλιοθήκη σου και νιώσε ένα κάποιο καρδιοχτύπι για τα μελλοντικά βιβλία που θ’ ανακυκλώσουν τα κενά της βιβλιοθήκης σου. Τα βιβλία που θα σου λείψουν κι αυτά με την σειρά τους.

Α.Α.

Αλεξία Τζιώγα


"if the world would shut up, even for a while, perhaps we would start hearing the distant rhythm of an angry young tune, and recompose ourselves."