Τέλος η ψυχική σου φουρτούνα, επέστρεψαν οι Cult Of Luna

mariner

Κάθε παρέα έχει αυτόν τον τύπο. Αυτόν που θα σε πρήξει για το πόσο γαμάτοι, θεοί και ριζοσπάστες (όχι το συντροφικό έντυπο) είναι οι Isis (όχι η ούγκα μπούγκα φονταμελιστική οργάνωση), οι Neurosis, όσες μπάντες τελειώνουν σε -sis και τραβάνε τις συνθέσεις τους από τα μαλλιά σε βαριά-ταξιδιάρικα 9λεπτα έπη. Εξηγούμαστε για να μην παρεξηγούμαστε. Ναι, γουστάρουμε το σωστό post-metal-brutal-shoegazing…άι στο διάολο με τις ταμπέλες σας…αλλά όλα πρέπει να έχουν ένα όριο βρε αδερφέ. Έτσι δεν είναι;

Από την παραπάνω εξίσωση δεν γίνεται να λείπουν οι Cult Of Luna βεβαίως βεβαίως.

Συγκρότημα με βαριά παράσημα, τα οποία έπεσαν και πλάκωσαν τα κεφάλια μας την τελευταία φορά που ακούσαμε το “I, The Weapon” (τυχαίο παράδειγμα). Τους αγαπάμε σαν τη σωστή ζαμπονοτυρόπιτα μετά από ολονύκτιο ξεφάντωμα και δεν το κρύβουμε.

Έλα όμως που η φάση έχει κουράσει. Έλα που (so far) το 2016 δεν έχει βγάλει κάτι της προκοπής από σκληρό ήχο. Είναι το γεγονός πως ο κάθε τυχάρπαστος αρπάζει μια σειρά από πετάλια, το ξεσκίζει στα εφέ και σου το πλασάρει σαν το επόμενο deeeep και heeeeavy αριστούργημα. Είναι και λίγο που μεγαλώσαμε και προτιμούμε 4/4 και ρεφρέν που σου μένουν. Είναι όλα τα από πάνω.

Και μετά οι μάγκες από τη Σουηδία βγάζουν το Mariner, αρπάζουν την Julie Christmas (από τις πιο μη-pretentious συμμετοχές σε δίσκο, η γυναίκα είναι φτιαγμένη γι’αυτό) και αυτή οργιάζει, μας πετάνε στη μάπα 5 κτήνη με ΝΟΗΜΑ και εμείς χαζεύουμε για άλλη μια φορά.

Δεν είναι μόνο η λογική “να εξελιχθούμε σαν μπάντα” και “ας το πάμε ένα βήμα παραπέρα”. Οι τύποι ορίζουν το πως ξεχωρίζουν οι άντρες από α αγόρια. Παίζουν το είδος που υπηρετούν στα δάχτυλα και σου κρατάνε την προσοχή ΕΚΕΙ. Για όσο διαρκεί ο δίσκος, για όσο γρατζουνάνε τις κιθάρες, εσύ ακούς με το σαγόνι στο πάτωμα.

Και μετά από αυτό, άντε πες πως έχασες την πίστη σου στο σκληρό ήχο. I double dare you motherfucker.

Στέλιος Τσουμπανίδης


Συλλέκτης εμπειριών, ρεαλιστής (άρα απαισιόδοξος), έχει κάνει το daydreaming επάγγελμα. Η συμπαντική αλήθεια κρύβεται στις ατάκες του Bill Hicks και στο bacon.