The Disaster Artist – Καμία απολύτως καταστροφή

disaster2

Ένα από τα καλά που έχει το Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης, είναι η δυνατότητα -για όποιον προλάβει- να δει κάποιες ταινίες που είτε δε θα βγουν ποτέ στις ελληνικές αίθουσες ή έστω να δει κάποιες ταινίες μήνες πριν βγουν στην υπόλοιπη Ελλάδα. Μία από τις ταινίες που ανήκουν στη δεύτερη κατηγορία, είναι το “The Disaster Artist” και έκανε πρεμιέρα στο σαλονικιό ελληνικό κοινό στις 10 Νοεμβρίου. Σαν σωστός κάφρος που δε χάνει ευκαιρία να δει ταινία με τον James Franco (και τον Seth Rogen), δε θα μπορούσα φυσικά να λείπω.

Για Παρασκευή και 22:30 στο Φεστιβάλ, φυσικά και η προβολή ήταν sold out, παρόλο που εύκολα μπορούσες να διακρίνεις ποιοι πήγαν να παρακολουθήσουν την ταινία μένοντας μόνο στην περιγραφή της πλοκής και χωρίς να ξέρουν τι εστί Franco, ούτε “The Room”.

Το “Disaster Artist”, στην ουσία, είναι “μία ταινία για τη χειρότερη ταινία που έγινε ποτέ” και αυτή δεν είναι άλλη από το “The Room” του 2003 σε σκηνοθεσία, σενάριο, παραγωγή και πρωταγωνιστικό ρόλο τον Tommy Wiseau (γουαϊζό) και τον κολλητό του φίλο Greg Sestero. Το “Disaster Artist” ξεκινάει από την γνωριμία των δύο αυτών φίλων και την απόφασή τους να φύγουν για το Λος Άντζελες ώστε να κυνηγήσουν το όνειρό τους στην υποκριτική. Όταν όμως τρώνε τη μία απόρριψη μετά την άλλη, ο Wiseau αποφασίζει να γυρίσει μία ταινία, την οποία θα χρηματοδοτήσει και θα τη γράψει ο ίδιος, και θα παίζουν αυτοί οι δύο και μερικοί ακόμα. Ο Tommy όμως δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος να συμβαδίσει κανείς, αφού ήδη από την αρχή βλέπουμε πως έχουμε να κάνουμε με έναν άνθρωπο εκκεντρικό και με πολύ ιδιαίτερη συμπεριφορά. Στο ρόλο του Wiseau δε θα μπορούσε να είναι άλλος από τον James Franco και στο ρόλο του Greg, ο αδερφός του Dave. Σε πιο δευτερεύοντες ρόλους βλέπουμε τον Seth Rogen, την Alison Brie, ακόμα και τον Bryan Cranston, ενώ υπάρχει cameo μέχρι και του JJ Abrams. Το σενάριο βασίζεται στο βιβλίο που εξέδωσε ο Sestero για αυτά τα συμβάντα και ο Wiseau ήταν παρών στα γυρίσματα -με ό, τι μπορεί να συνεπάγεται αυτό.

disaster3

Το ζουμί της υπόθεσης όμως είναι η εκτέλεση. Ξέροντας ποιοι παίζουν, σαφώς και το μυαλό πάει στο ότι έχουμε να κάνουμε με κωμωδία. Όταν όμως τα γεγονότα είναι πραγματικά, τα όρια της κωμωδίας μπορούν εύκολα να ξεπεραστούν και το όλο εγχείρημα να μετατραπεί σε παρωδία. Πράγμα που εδώ δε συνέβη. Η στιγμή που ο Franco εμφανίζεται πρώτη φορά στην οθόνη, νομίζεις πως πραγματικά βλέπεις τον Wiseau. Από την εμφάνισή του μέχρι τη συμπεριφορά και την προφορά ήταν όλα on point. Και αυτό φυσικά έκανε τους θεατές να παραληρούν, αφού δεν χρειαζόταν μία αστεία ατάκα για να προκαλέσει γέλιο, αλλά  μόνο το ότι πρόκειται για τους εν λόγω χαρακτήρες. Όταν ειδικά η ταινία έφτασε στα γυρίσματα του “The Room”, εκεί υπήρξε η απόλυτη κορύφωση, αφού ξέραμε όλοι τις επίμαχες ατάκες που περιμέναμε να ακούσουμε, και μόλις τις ακούγαμε λυνόμασταν αμέσως, κοντεύοντας να φύγουμε από το κάθισμα. Το μάτι μου μεν, πήρε μερικούς που σηκώθηκαν και έφυγαν κατά τη διάρκεια της ταινίας, αφού τελικά δεν ήταν αυτό που περίμεναν, και ειδικά από το Φεστιβάλ Κινηματογράφου που υποτίθεται ότι αντικατοπτρίζει την πχοιότητα του κινηματογράφου, αλλά αυτό δε σημαίνει ότι οι κωμωδίες είναι αυτόματα και κατωτέρου επιπέδου. Ιδιαίτερα για μία ταινία που εν τέλει ήταν από τις καλύτερες που έχουν παιχτεί ποτέ στο φεστιβάλ, εάν σκεφτεί κσνείς και την αντίδραση του κοινού.

Στην τελική, το “Disaster Artist” δεν είναι απλά μια ταινία που δημιουργήθηκε για να προκαλέσει γέλιο. Δημιουργήθηκε για να περάσει και άλλα μηνύματα και συγκεκριμένα μέσα από τους δύο πρωταγωνιστές. Δεν λύνει καμία απολύτως απορία για το “The Room” όσον αφορά το πού βρέθηκαν τα χρήματα για να γυριστεί αλλά ούτε και για τον ίδιο το Wiseau, αλλά δε φάνηκε να πτοείται κανείς. Είναι τόσο καλό το σενάριο και η ηθοποιία, που απλά το απολαμβάνεις. Ούτως ή άλλως δεν πας να δεις ντοκιμαντέρ. Αλλά και να μην ξέρει κανείς τι εστί “The Room”, μπορεί κάλλιστα να περάσει καλά βλέποντας το “Disaster Artist”.

Επομένως, στις 25 Ιανουαρίου που βγαίνει και στις υπόλοιπες αίθουσες ξέρεις πλέον τι έχεις να κάνεις. Ντάξει, βιντεοσκοπημένο μηνυματάκι από τον James Franco δε θα έχεις, αλλά αξίζει να πας για την υπόλοιπη ταινία.

Γεωργία Λαδοπούλου


Πεσσιμίστρια, βρίσκει το νόημα της ζωής σε διαφορετική μπάντα κάθε βδομάδα, προσπαθεί να μειώσει τις ώρες που ξοδεύει βλέποντας σειρές και οι απόψεις της διαφέρουν από τις δικές σου